منطقه 1

خـلـص همسایه‌های با مرام!

نویسنده: راحله عبدالحسینی
پیشکسوت ورزشی است و عمری را در دنیای فوتبال گذرانده. «مهدی دادرس» را بیشتر در رده مدیریتی فوتبال دیده و می‌شناسیم. حاصل تجربیاتش را در یک گفت‌وگوی خودمانی جویا شدیم....
1395/10/18
 پیشکسوت ورزشی است و عمری را در دنیای فوتبال گذرانده. «مهدی دادرس» را بیشتر در رده مدیریتی فوتبال دیده و می‌شناسیم. حاصل تجربیاتش را در یک گفت‌وگوی خودمانی جویا شدیم. اخلاق خوش و خنده رویی‌اش گذر زمان را کند می‌کند. حاج مهدی، مسئولیت‌پذیری را مهم‌ترین خصلت برای موفقیت می‌داند. معتقد است اگر در هر شغلی باشد با احساس مسئولیتی که دارد، حتماً موفقیت را در آن تجربه می‌کرد. حاج مهدی، متولد تهران است و بیش از یک دهه است که با سکونت در محله ولنجک هم‌محلی ما شده و با همسایه‌ها تعامل خوبی دارد. هر چند با مرور خاطرات دوران کودکی و نوجوانی رسم همسایگی این روزگار را بسیار متفاوت می‌داند. مهدی دادرس 63ساله، سال 66 یکی از کلیه‌هایش را اهدا کرد و فوتبالی‌های او را به نوشیدن مدام آب در کنار زمین فوتبال می‌شناسند. حاج مهدی پیشنهادهای خوبی هم برای کاهش معضلات شهری دارد. در یک روز بارانی با او همکلام شدیم.

خوش اخلاقی با همسایه
سکوت و آرامش در محله ولنجک حکمفرماست. اینجا هم ساختمان‌های سر به فلک کشیده هست و هم خانه‌های ویلایی. آداب همسایه‌داری هم به خوبی رعایت می‌شود. خانواده حاج مهدی دادرس تعامل خوبی با همسایه‌ها دارند. «به سنت همسایه‌داری قدیم با هم سلام و علیک داریم. قدیم‌ها مهربانی بیشتری بین همسایه‌ها حاکم بود. همسایه خانه و زندگی خودش را دست همسایه می‌سپرد و به سفر می‌رفت. یک روز در خانه همسایه را می‌زد و می‌گفت ناهار دمپختک داریم بیا با هم بخوریم. خانم‌های همسایه دور هم جمع می‌شدند و سبزی پاک می‌کردند و آش نذری می‌پختند. با رشد کردن ساختمان‌های عمودی فاصله‌ها به اندازه یک دیوار اما مهربانی خیلی کم شد. خوشبختانه ما هنوز هم با همسایه‌ها تعامل داریم و سعی داریم مزاحمتی برای هم ایجاد نکنیم.» حاج مهدی بسیار خوش محضر و معتقد است با دیدن همسایه باید کلام نیکو به کار گرفت تا زنگار خستگی‌های روزمره زدوده شود. «حالا که زمانه عوض شده حداقل می‌توانیم با لبخند با همسایه‌ها روبه‌رو شویم و هوای همسایه‌ها را داشته باشیم.»

مسئولیت‌پذیر باشیم
مهدی دادرس، یک چهره تمام‌عیار فوتبالی است و سال‌ها مدیر تربیت‌بدنی و مدیرعامل تیم باشگاه گسترش، سایپا و پیکان بوده، او بازنشسته شده و حالا یکی از اعضای کمیته استیناف فدراسیون فوتبال است. به قدری کارش را با عشق و علاقه انجام داده که می‌گوید یک روز احساس ندامت و خستگی نکردم. «کار کردن با جوانان خستگی ندارد مخصوصاً وقتی پای ورزش در میان باشد. از همه مهم‌تر این است که در قبال‌کاری که انجام می‌دهید، احساس مسئولیت داشته باشید. این احساس مسئولیت همیشه و در هر‌کاری با من است.» حاج مهدی در محله سرچشمه تهران به دنیا آمده و با آموزه‌های دینی در هیئت‌های محلی آشنا شده. می‌گوید: «شعارندهیم. اهل عمل باشیم. وقتی کارت را عاشقانه دوست داشته‌باشی در برابرش احساس مسئولیت می‌کنی. باید صادقانه عمل کرد و در مجموعه‌ای که کار می‌کنی صادق باشی. اینها موارد ساده‌ای است که اگر در عمل کردن به آن همت کنیم، هم خودمان و هم مجموعه کاری‌مان پیشرفت می‌کند.»

خاطره شیرین بازی در زمین‌های خاکی
پیشکسوت ورزشی هم‌محلی ما فقط چهره‌ای فوتبالی نیست. در ورزش‌های دیگر هم دست داشته و مدتی والیبال و بسکتبال و دوومیدانی بازی کرده است. حاج مهدی استعداد زیادی هم در هنرهای نمایشی داشته. «دبیرستان را در دارالفنون گذراندم. عضو گروه تئاتر بودم و در یکی از نمایش‌ها نفر اول شدم. بعد از آن شروع کردم به نمایشنامه‌نویسی برای گروه تئاتر و‌کاری بسیار لذتبخش بود.» رد پای یک خاطره مشترک را می‌توان در جوانی فوتبالیست‌های پیشکسوت دنبال کرد. بازی در زمین‌های خاکی. حاج مهدی می‌گوید: «خاطره بازی در زمین‌های خاکی و زخمی شدن سر زانوها خاطرات شیرینی برای نسل ماست.» او راه‌اندازی زمین‌های چمن مصنوعی در محله‌ها را یکی از اقدامات خوب شهرداری منطقه بر می‌شمرد: «یکی از کارهای قابل تقدیر شهرداری راه‌اندازی زمین‌های چمن مصنوعی است که فرصت بازی کردن در محلی امن و مجهز حتی در شب‌ها را برای علاقه‌مندان ایجاد کرده است. وقتی شب‌ها از کنار زمین چمن مصنوعی رد می‌شوم و نور آن را می‌بینم که ظلمات شب را می‌شکند، واقعاً لذت می‌برم.» حاج مهدی با نگاه مثبتی که دارد، صحبت‌هایش را ادامه می‌دهد: «شاید برخی به هزینه زمین اعتراض داشته و تقاضا دارند بازی در زمین چمن مصنوعی رایگان انجام شود. اما از حق نگذریم. نگهداری زمین چمن و تأمین برق آن هزینه‌بر است. از طرفی وقتی همه چیز سهل‌الوصول باشد ما قدرش را نمی‌دانیم و ارزشی برایش قائل نیستیم.»

ورزش بهانه‌ای برای دورهمی محلی‌ها
«تجهیزات ورزشی پاتوق محله‌ها و بوستان‌ها باعث دور هم جمع شدن سالمندان شده است.» مهدی دادرس، ارزیابی خود را از تجهیزات ورزشی این‌طور بیان می‌کند و ادامه می‌دهد: «این اتفاق خوبی است که باعث شده همه گروه‌های سنی از خانه خارج شوند و به این بهانه ورزش کنند. از سویی دیگر نداشتن هزینه مشوق خوبی است تا ساعتی را در کنار تجهیزات ورزشی به ورزش اختصاص دهیم. هر چند بسیاری از شهروندان هم‌محلی ما در برج‌های محل سکونت خود از امکانات ورزشی مانند استخر و سونا یا وسایلی از جمله‌تردمیل و دوچرخه بهره‌مند هستند، اما هیجانی که در ورزش‌های گروهی هست را نمی‌توان ندیده گرفت. به نظر من نباید انتظار ایده‌آل را داشت. باید نکات مثبت را دید و از امکانات حداکثر استفاده را کرد.» این پیشکسوت هم‌محله‌ای برنامه‌های ورزشی ویژه بانوان را یکی از بهترین راهکارها برای حضور بانوان در عرصه‌های ورزشی می‌داند. «شمیران ظرفیت‌های گردشگری و ورزشی زیادی دارد. برنامه‌های خوبی از جمله پیاده‌روی یا کوهنوردی انگیزه خوبی برای حضور بانوان در برنامه‌های دسته‌جمعی است. البته نگفته نماند که بانوان نسبت به آقایان همت بیشتری برای ورزش همگانی دارند. چراکه مدیریت خانه و الگوپذیری فرزندان از آنان است و آنها به این مسئولیت واقف‌اند.»

پای ثابت تماس با 1888
حاج مهدی را می‌توان یک شهروند مسئول خطاب کرد. زیرا با نگاه نافذ مشکلات محله را رصد می‌کند و کاستی‌ها را به گوش شهرداری منطقه می‌رساند. «روند سامانه 137 برای درج مشکلات قدری طولانی است. ترجیح می‌دهم مشکلات را حضوری به گوش مسئولان برسانم و آنها هم انصافاً با روی خوش برخورد می‌کنند. پای ثابت تماس با سامانه 1888هستم.» ترافیک کلانشهر تهران این روزها کمتر حاج‌مهدی را عصبانی می‌کند. «پیش از این در ترافیک ماندن خیلی مرا عصبانی و کلافه می‌کرد. حالا می‌بینم معضلی است که همه با آن دست و پنجه نرم می‌کنیم و با عصبانی شدن و بوق زدن‌های مکرر ترافیک باز نمی‌شود. ترافیک با زندگی روزانه ما عجین شده است.» وقتی از او می‌پرسم چقدر از ناوگان حمل‌ونقل عمومی استفاده می‌کند، کارت مترو را از جیبش در می‌آورد و می‌گوید: «هم مترو سوارم و هم از اتوبوس‌های بی.آر.تی استفاده می‌کنم. راهکار خوبی برای زودتر به مقصد رسیدن و آسودگی از یافتن جای پارک است.»

معلولان و جانبازان را دریابیم
یکی از مواردی که حاج مهدی به آن انتقاد دارد، مناسب‌سازی معبر برای معلولان است. «معلولان و جانبازانی که با ویلچر باید در شهر‌‌ تردد کنند، همواره فکر مرا به خود مشغول می‌کنند. با وجود فعالیت‌هایی که شهرداری انجام داده، اما هنوز مناسب‌سازی چنان که باید و شاید انجام نشده. ویلچرنشینان برای‌‌ تردد در پیاده‌رو به موانعی بر می‌خورند که برای جلوگیری از‌‌ تردد موتورسیکلت در پیاده‌رو نصب شده. از سویی دیگر برای ورود به ساختمان‌های اداری یا بانک‌ها به دلیل وجود پله‌ها و نبود رمپ استاندارد با مشکل جدی روبه‌رو هستند. معضل دیگر همین موانع پلاستیکی است که برخی شهروندان روبه‌روی ساختمان خود می‌گذارند تا جای پارک فقط متعلق به خودشان باشد. فقط کافیست با این نگاه 2ساعت در منطقه‌‌ تردد کنید تا موارد بسیاری از نابسامانی معابر برای‌‌ تردد معلولان و معضل جای پارک پیدا کنید.» حاج مهدی، می‌گوید که اگر حواس‌مان به معلولان و جانباران نباشد و آنها راهی برای‌‌ تردد در معابر نداشته باشند، به ناچار خانه‌نشین می‌شوند و باید با افسردگی دست و پنجه نرم کنند. «این موضوع به نگاه جدی‌تر شهرداری و راهنمایی و رانندگی نیاز دارد.»



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code