منطقه 1

شهر با «رعنا» نامهربان است

نویسنده: راحله عبدالحسینی
می‌گوید آنها هم مثل افراد سالم جامعه، شهروند درجه یک هستند. آنها هم حق دارند از ناوگان حمل‌ونقل عمومی، سینما و مراکز فرهنگی و تفریحی این شهر استفاده کنند...
1396/09/11
 می‌گوید آنها هم مثل افراد سالم جامعه، شهروند درجه یک هستند. آنها هم حق دارند از ناوگان حمل‌ونقل عمومی، سینما و مراکز فرهنگی و تفریحی این شهر استفاده کنند. اما شهر با آنها نامهربانی می‌کند. می‌گوید ذهنیت مردم بهتر شده و در محافل عمومی به آنها زل نمی‌زنند، اما هنوز به توانایی‌هایشان ایمان ندارند. می‌گوید جامعه، موفقیت‌های آنان، ضریب هوشی بالا و جایزه‌هایی که می‌گیرند را نمی‌بیند. جامعه فقط دست‌ها و پاهای ناتوانشان را می‌بیند و چشم‌های نابینا و گوش‌های ناشنوا را. رعنا گلعذار، یکی از معلولان جسمی حرکتی، همسایه ما در محله کاشانک و مسئول و کتابدار کتابخانه و مسئول کانون فرهنگ و هنر سرای محله کاشانک است. تحصیلاتش را تا مقطع کارشناسی ارشد کتابداری ادامه داده و دستی بر هنر دارد و منبت و معرق و سوخت چوب را خوب می‌داند. به بهانه 12آذر، روز جهانی معلولان با او گفت‌وگو کردیم.
  •   شهرداری در سال‌های اخیر فعالیت‌های زیادی در زمینه بهبود و مناسب‌سازی معابر برای‌‌‌‌ تردد معلولان انجام داده است. به نظر شما تا چه اندازه موفق بوده است؟
هیچ فرد سالمی که بدون وسیله کمکی مثل ویلچر یا عصا حرکت می‌کند و راه می‌رود، کوچک‌ترین تصوری از شرایط ما ندارد. بهتر بگویم کمترین اطلاعی از چگونگی بهتر شدن و مناسب شدن معابر برای‌‌‌‌ تردد ما ندارد.

  ولی این مناسب‌سازی‌ها با کارشناسی انجام می‌شود.
بله. قبول دارم. ولی کارشناسی که معلولیت جسمی حرکتی ندارد، نمی‌تواند شرایط ما را درک کند تا بداند مناسب‌سازی یعنی چه و چه کاری باید انجام دهد.
  •   شما تا به حال پیشنهادی در این مورد مطرح کرده‌اید؟
من یکبار در جلسه کانون معلولان توضیحاتی در این‌باره دادم. یادم هست روز بعدش از شهرداری به من زنگ زدند دقیقاً منظورت کدام خیابان بود تا مناسب‌سازی شود. در حالی که من به جای خاصی اشاره نکردم و فقط برای خودم نگفتم. ببینید مناسب‌سازی فقط سطح شیبدار ساختن نیست. سطح شیبدار تعریف دارد. زاویه شیب دارد. دوستان ویلچری من به دلیل شیب تند رمپ‌ها نمی‌توانند‌‌‌‌ تردد کنند. در نیمه دوم سال هم به دلیل بارش برف و باران، روی سطح شیبدار یخ می‌زند و دیگر اصلاً قابل استفاده نیست. ما که نمی‌توانیم از قبل روی سطح شیبدار شن و ماسه بریزیم تا یخ نزد. خود من معمولاً از سطح شیبدار استفاده نمی‌کنم. با هر سختی که شده با عصا از پله بالا می‌روم. چون خطر آن سطح به اصطلاح مناسب‌سازی شده، برای من بیشتر است.
  •   با این حال، افرادی مثل شما باید ایده‌های مناسب و کارآمد را عنوان کنند تا هدف از مناسب‌سازی معابر برای معلولان به نتیجه دلخواه برسد.
برای اینکه کارشناس دقیقاً بداند مناسب‌سازی چیست باید حداقل یک روز و باز هم تأکید می‌کنم که حداقل یک روز کامل را در کنار یک معلول جسمی حرکتی یا نابینا در خیابان‌های شهر بگذراند و به جاهای مختلف مثل بانک، رستوران، دانشگاه، پارک و... برود. آن وقت بهتر متوجه می‌شود که امثال ما در این شهر با چه مشکلاتی دست به گریبانیم. یکی از مهم‌ترین موانع برای ما همین جدول‌های بلند جوی‌هاست. مدام باید دنبال پل بگردیم. برخی از پل‌ها هم که قوس دارد که باز برای ما قابل استفاده نیست. شما تا حالا معلولی را دیده‌اید که با ویلچر یا عصا بتواند از پله بلند اتوبوس بالا برود و سوار اتوبوس شود؟ مترو هم سوار نمی‌شوم. چون ممکن است پله برقی ایستگاهی که در آن پیاده می‌شوم، خراب یا خاموش باشد.
  •   اینکه شما تحصیلات‌تان را در مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه تهران ادامه دادید، نشان می‌دهد که از پس این مشکلات برآمدید. موافقید؟
خدا را شکر خانواده خیلی مرا حمایت می‌کند. سینما و گردش و تفریح هم می‌رویم. ولی اگر بخواهم با دوستانم بیرون بروم نیاز به برنامه‌ریزی خیلی دقیقی داریم که از کجا و چطور برویم. خیلی از دوستان من ترجیح می‌دهند در خانه بمانند و فقط برای دکتر رفتن از خانه خارج می‌شوند. برخی خانواده‌ها نگاه خوبی به فرد معلول ندارند و معلولان حتی با خانواده سر یک سفره نمی‌نشینند.
  •   جامعه چطور؟ نگاه خوبی دارد؟
اول خانواده و بعد به خود فرد معلول بستگی دارد که چطور با او رفتار کنند. اعضای خانواده نباید با‌ترحم به فرد معلول نگاه کنند. افراد جامعه هم نیاموخته‌اند که چگونه باید با یک معلول رفتار کنند. من اگر به کسی بگویم نمی‌خواهم به من کمک کنی ناراحت می‌شود. در سفری که به مالزی داشتم، با کارت گردشگری مخصوص معلولان، همه موزه‌ها را با چه عزت و احترامی، رایگان بازدید کردم. رسانه‌های جمعی مخصوصاً صدا و سیما باید این مفاهیم را آموزش بدهد. چقدر در زمینه برخورد با معلولان فرهنگسازی شده؟ چقدر به خانواده‌ها آموزش داده شده تا به دلیل ازدواج‌های فامیلی یا مشکلات ژنتیکی، فرزند معلولی به دنیا نیاید؟ جامعه با ما همراه نیست. در طول سال فراموش شده‌ایم و در روز جهانی معلولان به یاد ما می‌افتند. با هم مهربان‌تر باشیم تا معلولان هم در جامعه علمی، ورزشی، فرهنگی و هنری بیش از پیش حرفی برای گفتن داشته باشند. من فقط یک آرزو دارم و آن این است که علم پزشکی به جایی از رشد و پیشرفت برسد که هیچ انسانی روی زمین، معلول نباشد.

  آرامش در کنار هنر معرق و منبت
درست 5سال پیش رعنا گلعذار، دست به چوب می‌شود و هنر معرق و منبت را تجربه می‌کند. «در کل هنر آرامش بخش است. هنر کمک می‌کند تا در زمان حال زندگی کنی. روی کار هنری تمرکز کنی و برای ساعتی هم که شده از دنیای اطراف که با ناملایمات همراه است، فاصله بگیری و به افکار منفی و ناراحت‌کننده فکر نکنی. البته به هر‌کاری که علاقه داشته‌باشی و با عشق آن کار را انجام دهی برایت آرامش روح و جسم می‌آورد اما کارهای هنری، تأثیر بیشتری دارد. کار کردن با چوب هم برای من تجربه خاصی بود. منبت و معرق را تا حدودی یاد گرفتم و در کنار آن پیکرتراشی و سوخت چوب را هم انجام می‌دهم. کار با چوب برای من بسیار آرامش بخش است.»

  راهنمایی برای انتخاب کتاب
رعنا گلعذار، کتابدار کتابخانه سرای محله کاشانک که مسئولیت کانون فرهنگ و هنر این مرکز را نیز برعهده دارد، می‌گوید: «این کتابخانه با بیش از 6هزار جلد کتاب، 2هزار و 200عضو دارد. قیمت بالای کتاب باعث شده برخی از کتاب خواندن چشمپوشی کنند. اما برخی با عضو شدن در کتابخانه، فرصت مطالعه را از خود دریغ نمی‌کنند.» بسیاری از اعضا درباره انتخاب کتاب از او راهنمایی می‌گیرند. «کتابدار هم به عناوین کتاب‌های کتابخانه آشنایی کافی دارد و هم درباره موضوع‌های مختلف کمابیش مسلط است. برای همین بسیاری از اعضا به من توضیح می‌دهند که چه کتابی می‌خواهند و من به آنها اسم کتاب را پیشنهاد می‌دهم.»



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code