منطقه 10

قلکــم را می شکنم تا دل کودکان نشکند

نویسنده: سحرجعفریان‌
خانه کودک محله سلسبیل شمالی یکی از صدها مراکزی است که در تهران، باهدف تقویت حس مشارکت‌پذیری در کودکان و بهبود کیفیت زندگی کودکان نیازمند و پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی احتمالی فعالیت‌های خیرخواهانه انجام می‌دهد...
1396/07/18
 خانه کودک محله سلسبیل شمالی یکی از صدها مراکزی است که در تهران، باهدف تقویت حس مشارکت‌پذیری در کودکان و بهبود کیفیت زندگی کودکان نیازمند و پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی احتمالی فعالیت‌های خیرخواهانه انجام می‌دهد. کودکان در این مرکز دست به دست هم می‌دهند تا آرزو و حسرتی بر دل کودکی نماند. اما آنچه فعالیت این مرکز را جذاب می‌کند، دورهمی سالانه کودکان محله در قالب قلک‌شکنی به نفع محرومان همان محله و ترجیحاً هم‌سن و سالان خود آنهاست. آنها با پر کردن قلک مهربانی و پس‌انداز کردن سعی در تمرین خوب بودن دارند. فرهنگی که در قالب طرح مهربانی چند سالی است تکرار می‌شود.

 قلک من، سهم تو
صدای هیاهوی بچه‌های محله سلسبیل شمالی در خانه کودک پیچیده است. بنیتا 5 ساله مداد رنگی‌ها را کنار هم می‌چیند و می‌گوید: «داداشی اول من نقاشی بکشم. باشه؟‌» حسین 6 ساله نیز پول‌هایش را می‌شمارد و به خاله مهری می‌گوید: «خاله، این هفته پول جیبی من شد 19 هزار تومان. قول می‌دم برای هفته‌های بعد بیشتر جمع کنم تا بیشتر دل بقیه بچه‌ها شاد بشه.» «‌‌مهری نودولقی» مربی خلاقی که چند سالی است طرح «قلک مهربانی» ‌را با همراهی کودکان محله سلسبیل شمالی اجرا می‌کند می‌گوید: «سال 93 ایده‌ای به ذهنم رسید که به کمک آن بتوان باری هرچند کوچک از دوش کودکان کار، کودکان بیمار و کودکان بی‌بضاعت برداشت. طرح این‌گونه اجرا می‌شود که سالی 2 مرتبه قلک مهربانی شکسته می‌شود تا دل کودکی در آرزو و حسرت خواسته‌های کوچک شکسته نشود.»

دانشگاه کودکانه  
خاله مهری به زهرای 5 ساله یاد می‌دهد که چگونه تصویر یک آسمان آبی روی قلک نقاشی کند و ادامه می‌دهد: «کودکان در سن آموزش قرار دارند. در این سنین می‌توانند بهتر و راحت‌تر مطالب، ارزش‌ها و فرهنگ‌ها را آموزش ببیند. لازم است که محیط‌های این چنینی تبدیل به یک دانشگاه در اندازه کودکانه شود. دانشگاه‌هایی که نسلی مهربان، متعهد و متخصص پرورش داده و روح افراد را نیز به اندازه ذهن آنها پرورش می‌دهد.» صدای خنده و شادی بچه‌ها برای انداختن پول‌هایشان به داخل قلک بزرگ مهربانی بلند می‌شود. خاله ریحانه (کمک مربی) در حال اسپند دود کردن وارد می‌شود و بالای سر هرکدام از بچه‌ها می‌چرخاند و می‌گوید: «اسپند دونه دونه، اسپند سی و سه دونه...»
مجالی پیدا می‌کند و می‌گوید: «به برکت دل‌های مهربان این بچه‌ها گره از کار من نیز به نوعی باز شده است.»

 دست کوچک و گره‌گشا
خاله مهری ادامه می‌دهد: «به لطف دل پاک این کودکان گره‌های بسیاری از مشکلات تعداد قابل توجهی از خانواده‌ها باز شده است. به‌عنوان مثال هزینه‌های یک سال تحصیلی یک پسر بچه که تا قبل از آن به سبب تنگ دستی خانواده نمی‌توانست تحصیل کند، تأمین شد یا آرزوی تبلت داشتن یکی دیگر از کودکان خانواده‌های بی‌بضاعت برآورده شد آن هم در حالی که تعدادی از خود این بچه‌ها که کمک می‌کنند خودشان تبلت ندارند. یا هزینه‌های تفریح یک روزه جمعی از کودکان بیمار در سرزمین عجایب به همراه هدیه فراهم شد. امسال نیز قرار گذاشته‌ایم بعد از شکستن قلک در شهریور و فراهم کردن هزینه‌های تحصیل چند کودک کار، قلک بعدی را اسفندماه بشکنیم تا در روزهای آخر سال با شناسایی 5 کودک بیمار کمک هزینه‌های درمانی‌شان تا حدودی تأمین شود. البته کمک‌های ویژه‌ای هم داریم که توسط پدرها و مادرها و خیّران محلی به قلکمان اضافه می‌شود که ما نیز با مشورت خود بچه‌ها برنامه ویژه‌ای برایشان در نظر می‌گیریم. مثلاً خرید یک ویلچر برای کودکی معلول یا سمعک برای کودکی ناشنوا و کم شنوا. حتی یکبار شرایط را برای کودکی که استعداد تحسین برانگیزی در یکی از رشته‌های ورزشی داشت، فراهم کردیم.»

 سبقت گرفتن در کار خیر
 ‌قلک های مهربانی خودش نذر یکی از اهالی است که با هزینه خود آنها را از لاله‌جین، شهر سفال ایران می‌آورد. این هم‌محله‌ای هم در واقع به گونه‌ای ادای دین می‌کند چراکه به قول خودشان حاجتشان را به واسطه دل پاک این بچه‌ها از خداوند گرفته‌اند.» خاله مهری مداد نارنجی را برمی‌دارد و حین کشیدن یک گل بر روی قلک می‌گوید: «کودکان بر اساس سلیقه و خلاقیتشان علاوه بر رنگ‌آمیزی قلک‌ها مبلغی را هم با نیت کمک به همسالان بی‌بضاعت و نیازمند داخل این قلک‌ها پس‌انداز می‌کنند. در این طرح مدال‌هایی هم تدارک دیده شده با عنوان مدال مهربانی که با انتخاب خود بچه‌ها به گردن فعال‌ترین مشارکت‌کننده خواهیم انداخت. ارزش معنوی این مدال‌ها در بچه‌ها حس رقابت خوبی ایجاد می‌کند که سخن نیکوی «در کار خیر از یکدیگر پیشی بگیرید» را عینیت می‌بخشد.»

مهربان بودن
«مریم رحیمی» مادر یکی از کودکان 5 ساله، ساکن خیابان دامپزشکی می‌گوید: «از اینکه علاوه بر نقاشی کردن و شعر خواندن، آموزش اعداد و ارقام و رنگ‌ها به دخترم چگونه مهربان بودن را آموزش می‌دهند، خوشحال هستم. همچنان که معتقدم هر آموزشی باید اصولی و ریشه‌دار باشد.»

زنگ تفریح ما
«اعظم بیک» مادر پویان 4 ساله، ساکن خیابان رودکی نیز معتقد است: «باید به بچه‌ها یاد دهیم کار خوب انجام دادن فقط اهدای پول و هدیه‌های مادی نیست. کار خوب ابعاد و گستردگی‌های بی‌شماری دارد. مثلا تقسیم خوراکی روزانه در زنگ تفریح با یک دوست هم یک کار خوب و نیک است.»

هنر پس‌انداز
«محبوبه مقدسی» مادر ارسلان 4 ساله، ساکن خیابان رودکی هم می‌گوید: «آموزش این‌گونه مسائل تأثیر مثبت دیگری هم دارد و آن این است که کودک یاد می‌گیرد چطور پول‌هایش را مدیریت کند که با بخشی از آن پول نیازهای خود را تأمین کند و با بخشی دیگر به برطرف کردن نیاز کودکان همسن و سال خود بپردازد.»



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code