منطقه 11

1400سال نوای یا حسین(ع)

نویسنده: حمیدرضابوجاریان
محرم که از راه می‌رسد داستان شورانگیز جهاد مردی نه مانند دیگران دوباره سر زبان‌ها می‌افتد؛ او که تشنگان سپاه دشمنش را هم سیراب کرد و به دوستدارانش آموخت که در همه حال حتی با دشمن خود با جوانمردی رفتار کنند...
1395/07/14
 محرم که از راه می‌رسد داستان شورانگیز جهاد مردی نه مانند دیگران دوباره سر زبان‌ها می‌افتد؛ او که تشنگان سپاه دشمنش را هم سیراب کرد و به دوستدارانش آموخت که در همه حال حتی با دشمن خود با جوانمردی رفتار کنند. قرن‌ها پس از واقعه عظیم عاشورا عزاداران به یاد جوانمردی حسین بن علی(ع) در سیراب کردن سپاهیان دشمن و به یاد تشنه لبان سپاه حسینی با برگزاری آیین طشت‌گذاری کمی بر آلام خود مرهم می‌گذارند. این سنت قدیمی در حسینیه «بیت‌الاحزان» در محله «منیریه» هم برگزار می‌شود.

چرا طشت‌گذاری؟
«عزم امام حسین(ع) بر بیعت نکردن با یزید که آشکار شد نمایندگان آشکار و پنهان خلیفه جعلی قصد کردند امام(ع) را در مکه به شهادت برسانند. امام حسین(ع) با آگاهی از این نقشه شوم برای حفظ حرمت خانه خدا در روز 8 ذیحجه بعد از اقامه نماز و خواندن خطبه‌ای کوتاه به همراه خانواده و یاران از مکه خارج شدند و به سمت کوفه حرکت کردند و در ادامه به سمت کربلا تغییر مسیر دادند. در اسناد و روایات آمده است امام حسین(ع) 24 روز 37 منزل را طی کردند تا به کربلا رسیدند.» این را حاج «داود صادقی» سرپرست مداحان و جلسات عزاداری حسینیه بیت‌الاحزان می‌گوید و با استناد به چند جلد کتاب که پس از تحقیقات جامع نوشته است می‌گوید: «هنوز 2 منزل به کربلا مانده بود که یکی از همراهان امام حسین(ع) گفت جنگلی می‌بیند. امام خطاب به او فرمود: این سپاه حر است و آمده است مانع حرکت ما شود.» نویسنده کتاب «رسائل بیت‌الاحزان» از کرامت‌سالار شهیدان(ع) و رقم خوردن صحنه‌ای تماشایی از نوعدوستی امام حسین(ع) و یارانش که برای همیشه در تاریخ ثبت شد می‌گوید. مواجهه 2سپاه به آرامی صورت گرفت و از آنجا که سپاهیان حر تشنه بودند اعضای کاروان امام حسین(ع) با یک اشاره مولایشان مشک‌ها را گشودند و به سربازان سپاه مقابل پیشکش کردند. صادقی در این‌باره می‌گوید: «عده‌ای از سپاه حر با شیوه آب نوشیدن از مشک‌ها آب آشنا نبودند و نمی‌توانستند رفع تشنگی کنند؛ چون خوردن آب از مشک کار سختی است. به همین دلیل امام حسین(ع) دستور دادند که طشت‌هایی بزرگ آوردند و آب مشک‌ها را در آن ریختند تا سپاهیان حر بتوانند از آن آب بنوشند. حتی در روایت‌ها داریم که فردی به نام علی ابن طعان چون از طشت و مشک نمی‌توانست آب بخورد امام حسین(ع) با دست مبارک خودشان مشک را برای او گرفتند تا این فرد آب بنوشد.»

یک سنت 200ساله
 اما فقط چند روز بعد ورق برگشت. نوبت به تشنگی سپاه حسین(ع) که رسید‌گویی در آن دیار هیچ‌کس به گوش خود حرفی از انسانیت و جوانمردی نشنیده است. آب به روی امام(ع) و یارانش بسته شد و حتی طفل شیرخواره هم از آب بهره‌ای نبرد. سرپرست مداحان حسینیه بیت‌الاحزان اردبیلی‌های خیابان منیریه می‌افزاید: «افرادی دست به این کار زدند که امام(ع) آنها را سیراب کرده بودند. عمق تأثیرگذاری ماجرای شهادت امام(ع) و یارانش با لبان تشنه و داستان جفای سپاه دشمن در حق یاران و خانواده امام حسین(ع) سبب شد که عاشقان اباعبدالله(ع) با الهام از جوانمردی سیدالشهدا(ع) در سیراب کردن سپاهیان دشمن و برای جلوگیری از فراموشی ظلمی که به فرزندان پیامبر(ص) شد آیین طشت‌گذاری را بنیان بگذارند. از 200 سال قبل در آخرین جمعه ماه ذیحجه در بسیاری از نقاط شیعه‌نشین به‌ویژه در آذربایجان ایران مراسم طشت‌گذاری همراه با مجلس عزاداری و با کیفیتی خاص برگزار می‌شود. حسینیه بیت‌الاحزان اردبیلی‌ها هم در تمام سال‌های حیاتش در خیابان دکتر سعیدی هر سال میزبان آذری‌های مقیم مرکز برای اجرای این مراسم خاص است.»

اشک عزاداران، عیار حسینیه
حسینیه بیت‌الاحزان یکی از زیباترین و بزرگ‌ترین حسینیه‌هایی است که در منطقه ما ساخته شده است اما این تنها ویژگی این حسینیه نیست. مسئول حسینیه با روایت خاطره‌ای شنیدنی درخصوص پایه‌گذاری این خانه اهل‌بیت(ع) می‌گوید: «حدود 25 سال قبل وقتی که جوان‌تر بودم با تعدادی از مداحان و متولیان امروز حسینیه مثل حاج آقا سلیمانی که تولیت امروز حسینیه هستند تصمیم گرفتیم بنایی برای حسینیه بسازیم.» صادقی اشک‌هایی را که مخلصانه برای ساخت حسینیه ریخته شد منشأ برکت می‌داند: «کسی را سراغ ندارم حاجتی داشته باشد به حسینیه آمده باشد و دست خالی از اینجا رفته باشد. اینجا را با عشق ساختیم و صاحب عشق هم خودش حامی متوسلان و عزادارانش است.»

پیرغلامی که درس شهادت آموخت
اهالی بیت‌الاحزان پیرغلامانی را که با نوای آنها به فیض رسیده‌اند هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنند؛ پیرغلامانی مانند حاج «قدرت جوادی» که 47 سال است در حسینیه بیت‌الاحزان مداحی می‌کند نه فقط گوینده بلکه خود عامل به چیزی است که می‌خواند. حاج آقا 2پسرش را در راه دفاع از دین و میهن تقدیم کرده است که پیکر یکی از آنها هنوز از جبهه‌ها بازنگشته است. جوادی 90 ساله می‌گوید: «من با این سن و سال هیچ مشکلی ندارم و در سلامت کامل هستم. شاید سلامتی امروزم مزد خدماتی باشد که در مجالس خاندان عصمت و طهارت(ع) انجام داده‌ام و از این بابت خدا را شاکرم.» او از حاج اصغر رضوانی، حاج محمود مالکی، حاج آقا جلالی و حاج اصغر دلداده مقدم به‌عنوان مداحان پیشکسوت و پیرغلامان حسینیه یاد می‌کند و نسبت به آینده حسینیه با مداحان جوان شایسته هم ابراز امیدواری می‌کند: «مداحان جوان امروز به خوبی راه پیرغلامان و مداحان کهنه کار را ادامه می‌دهند. اینجا مداحان پیشکسوت حسینیه از شنیدن صدای مداحان جوان سر ذوق می‌آیند.»

سفره محرم پهن است
«حقیقت این است که امام حسین(ع) از اسرار عالم است و محرم و دهه اول آن فرصتی است که در اختیار دوستداران اهل‌بیت(ع) قرار می‌گیرد. اما اینکه هر فردی از این سفره چقدر بهره‌بگیرد بستگی به معرفت و تلاش خودش دارد.» این را «عزت‌الله‌ بابایی» معاون بازنشسته سازمان هواپیمایی کشوری می‌گوید که از اعضای حسینیه بیت‌الاحزان است و می‌افزاید: «عاشورا و مراسم آن در ظاهر یک عزاداری است اما در واقع فرصتی برای توشه برداشتن انسان‌های صاحب معرفت است. افرادی که بیش از بقیه فرصت حضور در مجالس حسینی را غنیمت بشمارند این دهه برایشان مثل سکوی پرتاب می‌شود و می‌توانند با عنایت صاحب این مجالس به کمالات قابل توجهی برسند.» او امام حسین(ع) را مورد احترام همه اقشار و مسلک‌ها دانسته و می‌گوید: «سرور و‌سالار شهیدان نه فقط برای شیعه و مسلمانان بلکه برای پیروان همه ادیان احترام بالایی دارد. بارها دیده‌ایم اقلیت‌های دینی هم برای امام حسین(ع) نذر می‌کنند. اقلیت‌های دینی حتی با کمک‌های مالی در ساخت بخش‌هایی از همین حسینیه بیت‌الاحزان هم مشارکت داشته‌اند.»



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code