منطقه 12

مسیـر امیـد

نویسنده: ناهید اخوان شمس
معنای خواستن و توانستن و انجام دادن هنگام وجود نوعی از محدودیت تنها با اراده فولادی تحقق پیدا می‌کند؛ مفهومی که معلولان ورزشکار به آن جامه عمل پوشاندند. ورزشکاران معلول بارها ثابت کرده‌اند که معلولیت نمی‌تواند سبب محرومیت باشد...
1396/09/11
  معنای خواستن و توانستن و انجام دادن هنگام وجود نوعی از محدودیت تنها با اراده فولادی تحقق پیدا می‌کند؛ مفهومی که معلولان ورزشکار به آن جامه عمل پوشاندند. ورزشکاران معلول بارها ثابت کرده‌اند که معلولیت نمی‌تواند سبب محرومیت باشد. منطقه ما میزبان مسابقات دوومیدانی پارالمپیک بانوان محله‌های مناطق تهران بود که نخستین بار توسط شهرداری تهران برگزار شد. این مسابقه در 3بخش 100، 200 و 800متر با حضور قهرمانان تیم‌ملی و کشوری انجام شد.

گفت و گو با مسئولان
نایب رئیس هیئت ورزشی نابینایان و کم‌بینایان استان تهران:
نیاز به استعدادیابی داریم

«معصومه فلاح» نایب رئیس هیئت ورزشی نابینایان و کم‌بینایان استان تهران می‌گوید: «نگاه و برنامه‌ریزی کلان به ورزش معلولان به‌ویژه نابینایان می‌تواند تحولات بسیار زیادی را در این رشته‌های ورزشی ایجاد کند. اما برای مشارکت و حضور این افراد حمایت خانواده‌هایشان هم لازم است.» او می‌گوید که مسابقات بین مناطق شهرداری تهران می‌تواند به رشد ظرفیت‌های ورزشی کمک کند. فلاح که سرپرست برگزاری این دوره از مسابقات است درباره برگزاری مسابقات پارالمپیک نابینایان و کم‌بینایان توضیح می‌دهد: «این مسابقات در 3رشته دوومیدانی، شطرنج و بهکاپ برگزار شد. اغلب معلولانی که در این مسابقات شرکت کرده‌اند از اعضای تیم‌ملی و افرادی هستند که سابقه ورزشی دارند. آنها با سختی‌های زیاد خود را به این مرحله رسانده‌اند و نیازمند حمایت هستند.» او ظرفیت‌های منطقه را در توسعه ورزش‌های معلولان بالا می‌داند و با ایده‌آل بودن امکانات ورزشی ورزشگاه هرندی می‌افزاید: «در ورزش‌های نابینایان کمبودهای زیادی از جمله مربی حرفه‌ای داریم که در این زمینه نیازمند استعدادیابی هستیم. اما فدراسیون و تمام درست اندرکاران معلولان تمام تلاششان را برای بهبود شرایط رشته‌های مختلف ورزشی خواهند کرد. قبول داریم باید کارهای بیشتری در این زمینه انجام شود ولی رشته ورزشی که معلولان در آن حضور دارند همیشه مقام‌های قابل توجه و پرافتخاری را کسب کرده است.»

شهناز مرادی، مسئول کانون
نابینایان شهرداری منطقه:
همه امکانات را به کار گرفته‌ایم

تربیت‌بدنی شهرداری منطقه میزبان مسابقات دوومیدانی پارالمپیک نابینایان و کم‌بینایان محله‌های مناطق تهران است. «شهناز مرادی» مسئول کانون نابینایان شهرداری منطقه با بیان اینکه تمام ظرفیت‌های منطقه برای برگزاری مسابقه به کار گرفته شده است می‌گوید: «مراسم اهدای جایزه در اختتامیه بازی‌های محلی شهرداری تهران اجرا می‌شود. ما در این مسابقات تمام امکانات را در اختیار توانیابان قرار داده‌ایم و با همکاری تیم‌های داوری و پزشکی بین‌المللی و فدراسیون تلاش کردیم مسابقات در سطح استاندارد بین‌المللی برگزار شود.»

گفت‌وگو با ورزشکاران
با اراده و همچون فولاد

سال 1378 فدراسیون ورزشی معلولان تأسیس شده است. طی این سال‌ها توانیابان با وجود تمام کمبودها افتخارات زیادی را برای کشورمان به ارمغان آورده‌اند. شرکت‌کنندگان مسابقه پارالمپیک دوومیدانی نابینایان مناطق تهران اغلب از قهرمانان تیم‌ملی هستند که با آنان گفت‌وگو کرده‌ایم.

امکاناتی برای تمرین نداریم
«خدیجه طهماسبیان» که در این مسابقه رتبه نخست گروه ب 3 را کسب کرده است قهرمانی دوومیدانی و پرش آسیا را هم در کارنامه‌اش دارد. او از کودکی وارد عرصه ورزشی شده است: «ورزش روند زندگی مرا تغییر داد. من فقط 20‌درصد بینایی دارم. برای اینکه به اینجا برسم خیلی سختی کشیده و چندبرابر نسبت به دیگران تلاش کرده‌ام. چون همیشه مانعی سر راه ورزش معلولان و حتی زندگی ما وجود دارد.»
طهماسبیان می‌افزاید: «بیشتر وقت‌ها تنهایی تمرین می‌کنم و به همین دلیل ممکن است تمرین‌ها را اصولی انجام ندهم. اما عشق و علاقه‌ام به ورزش باعث می‌شود مسیر را درست بروم. البته کمی این موضوع برایم ناراحت‌کننده است و روند پیشرفتم را کند می‌کند. من مجبورم برای تمرین به کرج بروم و این برایم خیلی دشوار است.» او می‌گوید: «رکوردی که در رشته پرش طول در آسیا زدم با رکود جهانی فاصله زیادی ندارد. اگر مسئولان شرایطی را فراهم کنند تا مربی داشته باشم و بتوانم مستمر تمرین کنم قول می‌دهم رکورد جهانی را هم بزنم. وقتی رکورد آسیا  را زدم یک نفر از پشت سر به طرز بسیار بدی مچ دستم را گرفت و کشید و گفت: بیا برویم. گفتم: چرا این‌طور می‌کنی؟ مگر جرمی مرتکب شده ام؟ آن فرد گفت: باید برویم تست دوپینگ بدهی. گفتم: مانعی نیست. اما چرا این‌گونه رفتار می‌کنی؟ چیزی نگفت. ولی خوب می‌دانم به خاطر اینکه فکر می‌کرد چون کم‌بینا هستم می‌تواند این رفتار را انجام دهد. من به این‌گونه رفتارها عادت کرده‌ام. گاهی مردم عادی و حتی همسایه‌ها به درستی با معلولان رفتار نمی‌کنند. امیدوارم فرهنگ درست رفتار با یک نابینا یا معلول در شهرمان ایجاد شود.»

غیرممکن، غیرممکن است
«سمیرا محمودی» قهرمان کشوری در رشته دوومیدانی نابینایان است. او درباره سطح برگزاری این‌گونه مسابقات می‌گوید: «با وجود کمبود امکانات در رشته‌های ورزشی برای معلولان انجام این‌گونه فعالیت‌ها و برگزاری این مسابقات خیلی خوب است. ولی حیف که سالی یکبار برگزار می‌شود.»
این قهرمان هم‌محله‌ای می‌گوید: «به دلیل نبود امکانات کافی مجبور شدم وارد رشته شطرنج شوم. اما خیلی خوشحالم. چون برعکس برخی افراد که گوشه‌نشین شده‌اند با ورزش خیلی چیزها را به خودم ثابت کرده‌ام. برای من غیرممکن غیرممکن است. یادم می‌آید وقتی می‌خواستم در مسابقات کشوری شرکت کنم 3ماه بود به هیچ عنوان تمرین نکرده بودم. چون آمدن به ورزشگاه برایم خیلی سخت بود اما طی 2 هفته تنهایی شب و روز تمرین کردم و خودم را به مسابقات انتخابی رساندم و بعد از آن در مسابقات قهرمانی کشور حضور پیدا کردم و قهرمان شدم.»
او با بیان اینکه مسئولان باید قدر ورزشکاران معلول را بداند و بسترهای لازم را برای زندگی معلولان در شهر فراهم کنند می‌افزاید: «معلولان 10درصد جمعیت کشورما را تشکیل می‌دهند. این در حالی است که به هیچ عنوان نمی‌توانند از امکانات رفاهی شهر استفاده کنند. واقعیت این است که هر وقت پایم را به کوچه و خیابان محله می‌گذارم از دست موتوری‌ها و ماشین‌هایی که حتی در معابر باریک شهر با سرعت‌‌‌ تردد می‌کنند به ستوه می‌آیم. کمترجای این شهر برای‌‌‌ تردد امثال من در نظر گرفته نشده است. وقتی می‌خواهم سر تمرین بیاییم خیلی سختی می‌کشم. اما می‌آیم. چون عاشق ورزش هستم. مسئولان باید بدانند که اگر معلولان جایگاه یا عنوانی کسب می‌کنند با سختی آن را به دست آورده‌اند. جنس موفقیت معلولان فرق می‌کند. تلاششان مثل گوهری می‌ماند که با عزمی قوی به دست آمده است.»

معلولان توانمندهایی دارند که افراد عادی ندارند
«فاطمه سادات قمصری» قهرمان کشوری در رشته دوومیدانی نابینایان یکی دیگر از شرکت‌کنندگان مسابقه است. او فعالیت‌های شهرداری در زمینه توسعه سرانه ورزشی در منطقه را چشمگیر بیان می‌کند و معتقد است که برای توسعه ورزش همگانی و معلولان همه نهادها باید پای کار باشند. این قهرمان هم‌محله‌ای نقش خانواده‌ها را در نهادینه شدن فرهنگ ورزش مؤثر می‌داند و می‌گوید: «بارها خواسته‌ام ورزش را رها کنم ولی حمایت‌های مادر و پدرم باعث شده انگیزه‌ام برای ادامه دادن این راه تقویت شود. مادرم همیشه می‌گوید وقتی خدا چیزی را به آدم نمی‌دهد در عوض هزار توانمندی دیگر می‌دهد. این موضوع را بارها و بارها حس کرده‌ام و باور دارم. به همین دلیل در سخت‌ترین شرایط توکلم به خداست.» او می‌افزاید: «سال 1374 ورزش را شروع کردم و روند زندگی‌ام را تغییر دادم. ورزش آنقدر به من نیرو داد که توانستم تا مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه درس بخوانم و موفقیت‌های زیادی را کسب کنم.» او می‌افزاید: «برخی افراد ما را به چشم دیگری نگاه می‌کنند و گاهی ما را تحقیر می‌کنند. بارها برای من پیش آمده که می‌خواستند سرم کلاه بگذراند و حتی حقم را بخورند. همه اینها باعث می‌شود ما تلاشمان را برای رسیدن به هدفمان دوچندان کنیم و این انرژی خیلی زیادی می‌گیرد. قشر معلول نیاز به حمایت بیشتر دارد که اگر این پشتیبانی انجام شود موفقیت‌هایمان چند برابر خواهد شد. خیلی افراد معلول را سراغ دارم که با وجود تمام توانایی‌هایشان از شرایط خسته شده‌اند و خانه‌نشین هستند.»

157.jpg
158.jpg



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code