منطقه 13

آب لـوله‌کـشی در راه اسـت

نویسنده: مریم تهوری
همیشه قرار گرفتن در مرز مناطق یا از آن بدتر در حریم مناطق وضع بلاتکلیفی برای اهالی و ساکنان آن محدوده ایجاد می‌کند. وقتی در حریم شهری زندگی کنید اوضاع گاهی بدتر می‌شود...
1395/10/19
 همیشه قرار گرفتن در مرز مناطق یا از آن بدتر در حریم مناطق وضع بلاتکلیفی برای اهالی و ساکنان آن محدوده ایجاد می‌کند. وقتی در حریم شهری زندگی کنید اوضاع گاهی بدتر می‌شود. اهالی این محدوده نمی‌دانند که برای مثال بهسازی راه‌های منتهی به محل زندگی‌شان برعهده شهرداری است یا اداره راهسازی. بقیه مشکلات هم وضع مشابهی دارند. در این شرایط بسیاری از کم و کسری‌های محل زندگی این افراد به کندی رفع و رجوع می‌شود. نمونه‌اش روستاهایی هستند که در حریم سرخه‌حصار قرار گفته‌اند. هاجرآباد، چمن‌آباد، یانگ چشمه، بیدک و همه‌سین با قدمتی دیرینه سال‌هاست که با مشکلات و محدودیت‌های بسیاری روبه‌رو هستند. هر چند طی چند سال گذشته به‌خصوص در همین یکی، دو ساله اتفاقات امیدوارکننده‌ای مانند اجرای طرح هادی در این روستاها و به‌طور ویژه‌تر در روستای «همه‌سین» رخ داده است. این روزها از یک طرف شاهد پیشرفت بازسازی مقبره امامزاده عبدالله(ع) هستیم و از طرف دیگر خبرهای خوشی درباره راه‌اندازی آب لوله‌کشی در این روستا به گوش می‌رسد. سری به این روستا زدیم تا ضمن بازدید از وضع ساخت مقبره امامزاده، درباره مشکلات کنونی و اتفاقات خوبی که در راه است خبر بگیریم.

جلوگیری از ساخت‌وساز غیرقانونی
شاید خیلی از افرادی که بارها گذرشان به جنگل سرخه‌حصار افتاده و ساعتی را در این جنگل به فراغت و تفریح گذرانده‌اند تصورش را هم نمی‌کنند که آن سوی این جنگل منطقه‌ای روستایی وجود دارد که ساکنانش سال‌هاست با مشکلات مختلفی دست و پنجه نرم می‌کنند و روزگارشان به سختی می‌گذرد. از جاده‌های مارپیچ درون جنگل که عبور کنید و مسیر جاده گل مریم را پیش بگیرید و تا انتها بروید به یکی از خروجی‌های جنگل سرخه‌حصار می‌رسید. فرقی نمی‌کند چه ساعتی به این دروازه برسید. هر ساعتی که به خروجی جنگل برسید چند نگهبان راه را ‌بند آورده‌اند و یکی یکی صندوق عقب ماشین‌ها را نگاه می‌کنند تا مبادا مصالح ساختمانی با خود همراه داشته باشید. آخر سال‌های درازی است که ساخت‌وسازهای غیرقانونی در حاشیه این جاده و اطراف روستا برای شهرداری دردسرساز شده است و همین کارهای غیرقانونی و در مقابل برخورد شهرداری با متخلفان گاهی باعث ایجاد تنش شده است. خلاصه وقتی با این احوال از دروازه عبور کنید راهی نه چندان مناسب پیش رو دارید. جاده‌ای که بی‌شک نیاز به بهسازی دارد. مسیری بیابان شکل که تا دوردست‌ها هیچ نشانی از زندگی در آن پیدا نیست. نه تیرچراغ برقی و نه هر نشان دیگری از زندگی. تنها تک و توک خانه‌های مخروبه‌ای در حاشیه جاده قرار گرفته که خبر از ساخت‌وساز غیرقانونی و تخریب آنها توسط شهرداری می‌دهد.

راز و نیاز در امامزاده عبدالله(ع)
به فاصله 7کیلومتر با منطقه‌ای روستایی سرسبز روبه‌رو می‌شوید. روی تابلو روستای همه‌سین، عکس مقبره امامزاده عبدالله(ع) به چشم می‌آید. بیش از یک سال است که فضای داخلی و خارجی حرم امامزاده در حال ساخت است و می‌گویند که مراحل اولیه و سخت کار مانند زیرسازی و سقف انجام شده است. امامزاده در ورودی روستا قرار گرفته است. اگر پیش از این گذرتان به این روستا و مقبره امامزاده افتاده باشد بی‌شک متوجه شده‌اید که این روزها از صحن اصلی و مقبره چیز زیادی باقی نمانده و این مکان حسابی در حال تغییر و تحول است. فوندانسیون، کف ستون، بتون‌ریزی سقف و تیغه چینی انجام شده است. به گفته «جمشید چنگیزی» که یکی از قدیمی‌های این روستاست و این روزها تمام وقتش را برای ساخت این امامزاده صرف کرده 4مرحله اصلی کار پشت سرگذاشته شده است. اکنون در مرحله‌ای است که باید داربست‌ها باز شود و سقف گنبدی مقبره نصب شود. او با اشاره به گونی و پلاستیک‌کشی که این روزها دورتادور بخش اصلی مقبره را پوشانده تا زائران فارغ از این ساخت‌وسازها بتوانند به زیارت مشغول شوند می‌گوید: «با اینکه مقبره در حال ساخت‌وساز است اما هنوز هم هر روز زائران روستایی و تهرانی زیادی اینجا می‌آیند و به راز و نیاز می‌پردازند. اتفاقاً حالا که ساخت‌وساز جدی شده و زائران هم شاهد پیشرفت کار هستند انگار استقبال‌شان هم بیشتر شده و کمک‌های بیشتری هم به امامزاده می‌کنند.»

تکمیل بقعه تا یک سال آینده
این روستایی که تأسیسات داخلی مقبره را برعهده گرفته تا زائران در محیطی روشن و گرم به زیارت بپردازند می‌گوید: «ساخت این حرم اعتبار بسیار زیادی نیاز دارد؛ با این حال با وجود بودجه‌هایی که از طرف اوقاف و حتی شهرداری صرف ساخت این حرم شده است باید اعتراف کنیم که بخش زیادی از این هزینه‌ها از نذر مردم و کمک‌های بی‌دریغ‌ آنان تأمین می‌شود. به‌خصوص این روزها مردم کمک‌هایشان را به این حرم بیشتر کرده‌اند. با این اوصاف اگر مشکلی در تأمین بودجه پیش نیاید باز هم یک سال دیگر برای تکمیل این بقعه مبارک زمان نیاز داریم.» چنگیزی درباره مراحل بعدی ساخت محوطه بقعه توضیح می‌دهد: «در قسمت شمالی امامزاده تأسیسات و موتورخانه قرار می‌گیرد. به علاوه در فاصله500متری تا ابتدای خیابان سرویس بهداشتی ساخته می‌شود. گچکاری و زیباسازی نماهای داخلی و خارجی هم که داستان مفصل دیگری است که هم زمانبر است و هم بودجه زیادی نیاز دارد.»

سهم هر خانه؛ 2بشکه نفت
صحبت از تأمین سیستم گرمایشی این روزهای مقبره که می‌شود کم‌کم بحث تأمین گرمای خانه‌ها در این روزهای سرد زمستان به میان می‌آید. چنگیزی که در این روستا متولد شده و تمام عمرش را اینجا سپری کرده و خانه و زندگی‌اش را اینجا تشکیل داده است می‌گوید: «سیستم گرمایشی خانه‌ها با نفت یا گازوئیل تأمین می‌شود. بیشتر اهالی سهمیه نفت دارند. ماهی یک کوپن اعلام می‌شود که سهم هر خانه یک بشکه نفت است. الان که زمستان است و سرما بیشتر شده به 2بشکه نفت رسیده است.» اما خبر خوشی که این روزها در روستا پیچیده و جمشیدی هم به آن اشاره دارد تأمین آب آشامیدنی روستاست. هر چند که به گفته این روستایی از تابستان امسال تاکنون اوضاع تأمین آب آشامیدنی در این روستا بسیار بهتر شده اما به نظر می‌رسد این مشکل نخ‌نما و قدیمی اهالی همین روزهاست که برای همیشه برطرف شود. او توضیح می‌دهد: «خوشبختانه برای تأمین آب آشامیدنی چاه زده شده و از تابستان لوله‌کشی‌های جدیدی انجام شده و اکنون تنها باید این لوله‌کشی‌های آب به مخزن اصلی وصل شود تا آب لوله‌کشی در خانه جریان پیدا کند. این در حالی است که پیشتر اهالی روستا برای پر کردن یک ظرف 20 لیتری آب باید تا جنگل می‌رفتند یا اول هفته آب آشامیدنی مورد نیاز یک هفته‌ را خریداری می‌کردند و در منبع‌ خانگی نگهداری می‌کردند. برای این کار هم باید تا چاه اصلی می‌رفتند اما الان هر هفته آب داخل روستا می‌آید و اهالی هم بدون اینکه مسافتی را طی کنند آب آشامیدنی مصرفی‌شان را تهیه می‌کنند و امیدوارند که به‌زودی وعده شرکت آب و فاضلاب تحقق پیدا کند و پس از سال‌ها اهالی از آب لوله‌کشی استفاده کنند.» او که خانه‌اش در بلندی روستا قرار گرفته است درباره روش گرم کردن آب می‌گوید: «اهالی از آبگرمکن نفتی استفاده می‌کنند اما من یک سالی است که از آبگرمکن خورشیدی استفاده می‌کنم. این آبگرمکن به هیچ سوختی نیاز ندارد و با تابش نور خورشید آب مصرفی‌مان را گرم می‌کند. در این روش فقط در ماه‌های مهر و آبان که کمی هوا ابری‌تر است با مشکل روبه‌رو می‌شویم و گرمای آب کمتر می‌شود وگرنه در بقیه سال هیچ مشکلی از بابت تأمین آب گرم نداریم.»

جاده تاریک و خطرناک
«بعضی خانوارها در این روستا کنتور برق ندارند؛ به همین دلیل از برق به‌صورت غیرقانونی استفاده می‌کنند.» «بهجت احمدی» 46ساله 10سالی است که به این روستا نقل مکان کرده است. او درباره مصرف غیرقانونی برق توسط برخی خانواده‌ها می‌گوید: «برخی خانواده‌ها کنتور برق ندارند و مجبورند برق خانه‌شان را غیرقانونی تأمین کنند. به همین دلیل با توجه به اینکه این برق استاندارد نیست وسایل برقی گاهی می‌سوزد و مشکلاتی اینچنینی ایجاد می‌شود. اما از آن بدتر موضوع تاریکی جاده است. در این جاده هیچ تیرچراغ برقی وجود ندارد و با تاریکی هوا، جاده واقعاً ناامن و خطرناک می‌شود و اعضای خانواده به سختی این مسیر را طی می‌کنند. همین تاریکی باعث زیاد شدن سگ‌های ولگرد شده است که برای خانواده‌های روستایی دردسرساز شده‌اند. امیدوارم روشنایی جاده به‌زودی تأمین شود.»

ضرورت ایجاد حمل‌ونقل عمومی
«بیشتر اهالی این روستا در شهر کار می‌کنند. به همین دلیل در طول روز بیشتر، خانم‌های روستایی اینجا حضور دارند.» این را «فاطمه یوسفی» می‌گوید که بیش از 30سال در این روستا زندگی کرده است: «هیچ تاکسی در مسیر میان روستا و شهر وجود ندارد. به همین دلیل در نبود اعضای خانواده اگر‌کاری پیش بیاید باید اول جاده بایستیم تا کدام خودروگذری دلش به رحم بیاید و ما را به شهر برساند. مسئله دیگر این روستا خانه بهداشت است که هنوز راه‌اندازی نشده. در این 5روستا هیچ درمانگاهی وجود ندارد. بنابراین اهالی برای یک تزریق ساده هم ناچارند تا شهر بروند و در اینجا باز هم بحث نبود حمل‌ونقل عمومی مطرح می‌شود.»

اجرای طرح هادی دلگرم‌کننده است
«محبوبه حبیبی» هم از روزی که ازدواج کرده، یعنی درست از 37سال پیش در این روستا ساکن شده است. او درباره مشکلات اهالی می‌گوید: «مشکلات اهالی روستا یکی، دو تا نیست. از آب و برق و گاز بگیرید که بیشتر اهالی برای تأمین آنها با مشکل مواجه هستند تا مشکلات مربوط به راه و برخی ناامنی‌ها. با این حال از سال گذشته که طرح هادی در روستا پیاده شد کم‌کم به کمک دهیاری برخی مشکلات برطرف شد و شهرداری هم خدمات خوبی به این روستا اختصاص داده است که برای اهالی دلگرم‌کننده است.»

حل مشکل آب آشامیدنی
«بودجه تأمین شبکه آب آشامیدنی پیش‌بینی شده و قرار است به‌زودی این مشکل برطرف شود.» این خبر خوش را «عزت‌الله‌ سلامی» دهیار روستا می‌دهد و می‌گوید: «تاکنون اهالی برای تأمین آب آشامیدنی مشکلات زیادی داشتند اما الان گفته می‌شود که بودجه مورد نیاز تأمین شده است و به‌زودی آب تأمین می‌شود. موضوع دیگر وضع جاده منتهی به روستاست. متأسفانه این جاده نیاز به بهسازی و رسیدگی دارد. خط‌کشی از بین رفته است و روشنایی هم ندارد. در این بین اهالی روستا نمی‌دانند که رفع این مشکل برعهده شهرداری است یا اداره راه. با این حال به نظر می‌رسد به‌زودی توسط شهرداری این مسیر تراشه‌ریزی می‌شود تا در صورت بارندگی، اهالی مشکلی در رفت‌وآمد نداشته باشند.»



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code