منطقه 13

شب احیای اجتماعی

نویسنده: محسن مهدیان
جنس مراسم شب‌های احیا با دیگر مناسک مذهبی متفاوت است و‌گویی نوعی رشد و بالندگی را در احیای این مجالس شاهدیم. چه آنکه برخی آسیب‌ها و دیگر نقایص مجالس مذهبی‌مان در شب‌های قدر مرتفع می‌شود...
1396/03/28
جنس مراسم شب‌های احیا با دیگر مناسک مذهبی متفاوت است و‌گویی نوعی رشد و بالندگی را در احیای این مجالس شاهدیم. چه آنکه برخی آسیب‌ها و دیگر نقایص مجالس مذهبی‌مان در شب‌های قدر مرتفع می‌شود. مثل اینکه در مراسم شب‌های احیا مساجد نقش اصلی و کلیدی را ایفا می‌کنند و کار دست ریش‌سفیدهاست. مهم‌تر اینکه محور مراسم شب‌های قدر واعظ و منبر است. از سوی دیگر مناجات و تضرع و استغاثه متن اصلی مجالس است و ورودی به روضه را توبه و ندبه و دل‌های پاک شکل می‌دهد. حضور رنگین‌کمانی مردم با تیپ‌های مختلف نیز از دیگر نکات برجسته شب‌های احیاست. هم در این مجالس حضور دارند و هم حضورشان نمایشی و خدای ناکرده دارای حواشی‌های مذموم فرهنگی و اجتماعی نیست.‌گویی این «باور حق» به درستی شکل گرفته است که این شب‌ها، شب سرنوشت است و فردا و فرصت دیگری نیست. اینجا خانه آخر است و سفره‌ای را که پهن شده باید غنیمت شمرند.
اما یک اشکال ساختی و تاریخی در مجالس شب احیا وجود دارد که با توجه دادن و برنامه‌ریزی می‌تواند اصلاح شود. اشکال شب‌های احیای ما این است که فردگرایانه است. در اینکه شب احیا، شب خواست‌ها و آرزوها و دعاها و مقدرات تک تک ماست‌‌‌ تردیدی نیست. اما چه مقدار از مقدورات ما فردی است و چه مقدار مقدرات هویت جمعی ماست؟ چه میزان برای تقدیرهای اجتماعی‌مان فکر می‌کنیم؟ برای جامعه متدین و انقلابی و جهانی بخش قابل ملاحظه‌ای از کشش‌ها و خواهش‌ها باید جمعی و اجتماعی باشد؛ جای این دست دعاها و‌طلب مقدرات اجتماعی در این قبیل مراسم کجاست؟
مگر غیر‌این است که سیاهه نصیب‌ها و سرنوشت یک ساله ما را به تعبیر امام صادق(ع) یکجا تحویل صاحب زمان و زمین و وجود مبارک حضرت ولی‌عصر(عج) می‌دهند؟ اگر چنین است نسبت مقدرات انسان متدین و اجتماعی و انقلابی با بیرق حق‌طلبی امام حی و قائم‌مان به چه نحوی است؟ رابطه ما و نقش اجتماعی‌مان چیست؟ همه دعاها و خواهش‌ها را در دین فردی‌مان خلاصه کردیم؟ نسبت دعاهای ما با امام‌مان چیست؟ چقدر برای پیشبرد اهداف حضرت حجت(عج) برنامه‌ریزی می‌کنیم؟ اشتباه نکنیم؛ مخاطب این بحث مردم نیستند که آن هم هست. ولی مخاطب اصلی بزرگان و مجلس‌داران و روحانیت معزز است.
برای کمک به مردم و خدمت به مسلمین دغدغه داریم؟ برای کارآمدی کشور و مملکت و نقش‌مان فکر می‌کنیم؟ برای انتقال دغدغه‌های اصیل انقلاب اسلامی میان مردم و جامعه، اهل‌طلب و نیایشیم؟
تنها سخن از مقدرات اجتماعی‌مان نیست. تنها به توبه اجتماعی و تکالیف اجتماعی محدود نشویم. مبارزه با شیطان نیز باید در این شب‌ها تکمیل و ارتقا یابد. شیطان را چه فرض کردیم؟ نیروی درونی و خارجی که انسان را به ورطه تباهی و معصیت می‌کشد؟ شیطان در بیرون از ما تحقق عینی و نمود خارجی دارد. شیطان بیرونی و نفس اماره خارجی روی زمین نشانه‌های روشن دارد. استکبار وجه بارز چنین شیطانی است. برای مبارزه با این شیطان برنامه‌ریزی کنیم.
این شب‌ها را شب آمادگی برای یک سال مبارزه با نفس و شیاطین می‌دانند. مبارزه با شیطان را اجتماعی تحلیل کنیم و ببینیم چطور شب احیای ما شب احیای خود و اصلاح جامعه می‌شود.
این شب‌ها، شب حضرت ولی‌عصر(عج) است. حضرت حاضر و ناظر است. جبهه حق بیرقش به‌دست ولی‌الله‌ است. حقیقت قرآن روی سر، دست معصوم است. مهم‌ترین خواست معصوم از ما تلاش برای پایان غیبت است. نقش‌آفرینی انسان متدین و منتظر برای ظهور حضور حجت، نقشی اجتماعی است نه فردی. ماجرا را این‌طور ببینیم آنگاه نقش فردی ما نیز ظل همین نقش تاریخی ما تعریف می‌شود. آنگاه شب‌های احیا، شب انتظار می‌شود. آنگاه احیا را اجتماعی می‌گیریم؛ توبه اجتماعی، دعای اجتماعی و مقدرات اجتماعی. آن‌وقت همه مردم در یک ساعت و یک شب مشخص برای ظهور دعا می‌کنند؛ آن هم دعای واقعی نه ذکری که لقلقه زبان باشد.



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code