منطقه 14

تاملی در باب روش انجام کار خیر

نویسنده: عیسی محمدی/ دبیر منطقه 14
اگر همشهری محله را هر هفته دنبال می‌کنید لابد هفته گذشته مصاحبه با «سعید ابوطالب» کارگردان، مستندساز و نماینده سابق مجلس را که دست بر قضا بچه‌محله عارف هم است باید به یاد داشته باشید. او در حال ساخت برنامه‌ای برای شبکه تلویزیونی افق است؛ با عنوان «دستم را بگیر»...
1396/09/14
اگر همشهری محله را هر هفته دنبال می‌کنید لابد هفته گذشته مصاحبه با «سعید ابوطالب» کارگردان، مستندساز و نماینده سابق مجلس را که دست بر قضا بچه‌محله عارف هم است باید به یاد داشته باشید. او در حال ساخت برنامه‌ای برای شبکه تلویزیونی افق است؛ با عنوان «دستم را بگیر». موضوع برنامه فرهنگ کمک به دیگران است. در این مصاحبه نکته‌هایی بیان شده بود که در سرمقاله این شماره قصد داریم آنها را بیشتر به بحث بگذاریم.
نخستین نکته مطرح شده در باب کار خیر در این گزارش امید نداشتن به دولت و نهادها و سازمان‌های رسمی است. یعنی چه؟ یعنی کم‌کم بیاموزیم که برای انجام کار خیر از ظرفیت‌‌های غیردولتی و غیرحکومتی و غیررسمی استفاده کنیم. این غیررسمی بودن است که می‌تواند رنگ و بویی ماندگار به کارهای خیر ما بدهد. چه‌بسا که امید داشتن و امید بستن به دولت و کمک‌های رسمی منجر به رخوت و تنبلی ما شود و دنبال انجام کار خیر نرویم.
ابوطالب می‌گوید که در بخشی از قسمت‌های این برنامه گروه‌هایی شروع به انجام کار خیر می‌کنند و هرجایی که دستشان نرسد از اعتبار و وجهه اجتماعی خود کمک می‌گیرند. اگر از ذهن خودمان، کمک‌های دولتی و رسمی را پاک‌کنیم آن‌وقت است که به ایده‌های بسیار نابی خواهیم رسید. مثلاً کاسبان محله، آشنایان خودمان، یک پزشک خیّر که می‌تواند رایگان مداوا کند، مسجد محله و کمک نمازگزاران و... ایده‌هایی هستند که می‌توان درباره آنها فکر کرد. اما وقتی‌که همه تکیه‌مان به دولت و کمک‌های رسمی باشد آن‌وقت 2 اتفاق نسبتاً بد می‌افتد،
‌ـ ما داریم از کیسه بیت‌المال به دیگران کمک می‌کنیم که البته بد نیست ولی چندان هم قابل توجه نیست.
‌ـ ما منتظر می‌مانیم تا کمک‌های رسمی برسد؛ این یعنی که به ظرفیت و توانمندی خودمان اعتماد و اعتقادی نداریم و همین امر ممکن است باعث تأخیر در انجام کار خیر شود؛ اموری که معمولاً در آنها توصیه به‌شتاب و سرعت‌بالا شده است.
مسئله مهم بعدی ادامه دادن کار خیر تا رسیدن به نتیجه است. بسیار اتفاق می‌افتد که ما نیت کار خیر می‌کنیم و تنها قدم اول را برمی‌داریم و بعد می‌رویم دنبال کار و زندگی خودمان. انگار که بار سنگینی روی دوشمان بوده و با برداشتن گام اول خیالمان راحت شده باشد. یا دور از جان، انگار خواسته باشیم رفع تکلیفی کرده باشیم و خلاص. این درست نیست. اگر قرار است برای خانواده بی‌خانمانی مسکن جور کنیم نباید صرفاً به معرفی کردن به چند خیّر غیردولتی اکتفا کنیم؛ باید برویم و ببینیم خانه گرفته‌اند، کجا خانه گرفته‌اند، آیا مرد خانواده شغلی پیدا کرده است و.... این فرهنگ به سرانجام رساندن کار می‌تواند باعث‌وبانی رویدادهای نیک بسیاری شود. نکته اصلی، پیگیری تا حصول نتیجه مطلوب است.
کار خیر یک فرایند معنوی است؛ روشی که در آنها قرار است به نتیجه‌ای برسیم. بعضی وقت‌ها با تغییر این روش یا بهبود آن نتایج بزرگ‌تری به دست خواهد آمد یا زمان سریع‌تری طی خواهد شد تا مشکلات رفع شوند. نگاه این بچه‌محل به کار خیر نیز یک‌چیزی شبیه اصلاح روش در انجام کار خیر است. بسیاری از ما فکر می‌کنیم که همه بارها بر دوش دولت و کمک‌های رسمی مثل کمیته امداد و بهزیستی و... است. البته که مهم‌ترین وظیفه یک نظام حکومتی رسیدگی به وضع معاش و مشکلات شهروندان است؛ اما این باعث نمی‌شود که ما به‌عنوان شهروندان همین جامعه از وظایفی که داریم چشمپوشی کنیم. بعضی وقت‌ها برگردیم و ببینیم که چگونه داریم کار خیر انجام می‌دهیم. شاید روش انجام کار خیر ما سنتی و قدیمی و غیرمحترمانه باشد؛ شاید کافی نباشد و چند ماه بعد دوباره روز از نو و روزی از نو. فکر کردن دراین‌باره می‌تواند راهگشای ما باشد در این مسیر سبز.



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code