منطقه 14

جشن سادات درخانه سیدحسین

نویسنده: شکوه زین‌الدینی
کمی بالاتر از میدان نبی اکرم(ص) در یکی از کوچه‌های مجاور مسجد محله مهمان خانه سیدی می‌شویم که به‌واسطه مسجدی بودن و دست‌به‌خیری‌اش، حضور عاشقانه در جبهه‌های جنگ تحمیلی و درس دادن به بچه‌های همین حوالی در کسوت آموزگار نزد مردم منطقه محبوب شده است...
1396/06/14
 کمی بالاتر از میدان نبی اکرم(ص) در یکی از کوچه‌های مجاور مسجد محله مهمان خانه سیدی می‌شویم که به‌واسطه مسجدی بودن و دست‌به‌خیری‌اش، حضور عاشقانه در جبهه‌های جنگ تحمیلی و درس دادن به بچه‌های همین حوالی در کسوت آموزگار نزد مردم منطقه محبوب شده است. سید و خانواده‌اش علاوه بر ارتباط خوب با اهالی قراری هر ساله با مردم عاشق اهل‌بیت(ع) دارند؛ قراری که روز عید غدیر در خانه‌شان با ذکر صلوات آغاز می‌شود و با خواندن آیاتی از قرآن، ذکر احادیث، دادن عیدی و بدرقه اهالی با دعای خیر به پایان می‌رسد. در آستانه این عید فرخنده و بزرگ، ما نیز مهمان خانه «سیدحسین احمدیان» شدیم تا عرض ارادت کنیم به سادات منطقه و گفت‌وگو کنیم با کسی که عشق به امیرالمؤمنین(ع) و خاندان مطهر ایشان را رمز همه داشته‌ها و ثروت معنوی زندگی‌اش می‌داند و معتقد است که برای عاقبت‌به‌خیری جوانان و خشنودی حضرت ولی‌عصر(عج)، این دوستی باید نسل به نسل در سینه شیعیان ریشه‌کند.

مهمانی پرخیر و برکت
حیاط نقلی و خانه باصفایی دارند و استقبال گرمشان گویای همه مهربانی است که هم‌محله‌ای‌ها برایمان نقل کرده‌اند. سادگی و صمیمیتشان گذر ثانیه‌ها را که تنها برای گپ‌وگفتی کوتاه به منزلشان رفتیم از یادمان می‌برد. سیدحسین یکی از 7 فرزند حاج احمدیان موسفید و معتمد منطقه است. او حالا در مردمداری گوی سبقت را از پدر ربوده است. سیدحسین که در دهه پنجم زندگی‌اش به سر می‌برد ۴ فرزند دارد. او پس از 8 سال دفاع‌مقدس با یادگاری از حضورش در جبهه‌ها تا امروز در کسوت معلمی نمونه به دانش‌آموزان سرمشق عشق می‌دهد. شاگردانی که رسم ادب را حتی با گذر زمان به‌جا می‌آورند و عید را برای قدردانی از این معلم دلسوزشان مغتنم می‌شمرند. دید و بازدیدهایی که به محفل معنوی و مذهبی در خانه سید تبدیل شده است. از او درباره حس میزبانی‌اش در عید غدیر می‌پرسیم. با لبخند می‌گوید: «چه توفیقی بالاتر از اینکه در روز عید ولایت میزبان دوستان و هم‌محله‌ای‌های خوبم در خانه‌ام باشم. مهمانانی که درواقع مهمان صاحب این روز هستند.» خاطراتی را که از روزهای عید گذشته نقل می‌کند شنیدنی است: «یک سال به‌واسطه بیماری قلبی همسرم ناگزیر شدم به محدوده بیرونی شهر برویم که آب و هوای سالم‌تری دارد. همسرم بیشتر از من نگران روز عید بود که نتوانسته میزبان اهالی و آشنایان باشد. اتفاق جالب این بود که آن سال عید از همان ساعات ابتدایی روز، مهمانان با وجود دوری راه یکی‌یکی آمدند و بااینکه وسیله پذیرایی زیاد مهیا نبود مهمانی با خیر و برکت و معنوی برگزار شد و خاطره خوشی برای دوستان به‌جا گذاشت.»

ثروت یعنی عشق و عنایت اهل‌بیت(ع)
احمدیان با خوشرویی میوه و شیرینی را که همسرش برای پذیرایی آورده به ما تعارف‌ می‌کند. در همین حال زنگ خانه به صدا درمی‌آید. «هادی برخورداری» از هم‌محله‌ای‌های متدین و بانیان هیئت که به‌واسطه فعالیت‌های خیرخواهانه با سیدحسین و خانواده‌اش قرابتی پیدا کرده با تعارف صاحبخانه به جمع اضافه می‌شود. حضورمان را فرصتی برای تعریف از خصایص مثبت سید محله می‌یابد. می‌گوید: «بیش از ۲۵ سال است خانواده سید را می‌شناسم؛ او آموزگار فرزندان‌ما بود. فعالیت و اخلاق نمونه‌اش باعث شده با اینکه بازنشسته است همچنان دعوت به کار باشد. از برپایی کلاس و جلسات قرآنی توسط خانم محمدی، همسر سید تا آموزش رایگان درس توسط سید به کودکان بی‌بضاعت و گره‌گشایی از نیازمندان و زوج‌های جوان، همه اینها خوبی‌هایی است که باعث محبوبیت آنها بین هم‌محله‌ای‌ها شده و از نخستین ساعت اولیه روز عید جمعیت زیادی اینجا جمع شوند.» برخورداری با لبخند می‌افزاید: «جالب اینجاست که در همه این سال‌ها از صبح روز عید فرزندان ما مشتاق و مصر هستند برای آمدن به خانه سید.» برخورداری روحیه سید را تحسین می‌کند و می‌گوید: «با وجود یادگاری گاز خردل که از جبهه در سینه دارد از فعالیت و نیت خیر و محفل‌داری خسته نشده است.» سیدحسین خطاب به دوستش می‌گوید: «در همه حال متوسل شدم به اهل‌بیت(ع) و از خدا خواستم توفیق زندگی و خدمت بیشتر را از من نگیرد؛ آرامش خیال و فرزند صالح ثروت واقعی‌ام هستند. به شکرانه این ثروت هر‌کاری از دستم بر‌آید برای خوشحالی دیگران انجام می‌دهم.»

خورشید غدیر برای همه نسل‌ها
کار جالب و پسندیده‌ای در عید غدیر به همت «منظر حاج محمدی» همسر متدین سید حسین که به تأیید و گفته همسایه‌ها و اهالی در قدم‌های خیر جا پای پدرش گذاشته است؛ انجام می‌شود و آن برپایی محفل معنوی و نقل احادیث و روایات و خطبه‌های غدیر است. منظر خانم که معتقد است واقعه غدیر از رسالت‌های پیامبر اسلام(ص) بود می‌گوید: «این مسئولیت بر دوش تک تک شیعیان است تا ولایت‌پذیری‌مان را با افتخار جشن بگیریم و آن را زبان به زبان و نسل به نسل منتقل کنیم.» سیدحسین در ادامه صحبت‌های همسرش از شهید محمدی به نیکی یاد می‌کند و می‌گوید: «حاج محمدی ‌بانی اصلی هیئت بود. او گره‌گشای مردم بود و دستگیر نیازمندان با رفتار و نیت خیرش همیشه الگویی نمونه بود. هر عید به منزل‌ما می‌آمد و دعاگوی‌ما بود و تأکید می‌کرد که رسالت سید بودن و ولایت‌پذیر بودن بر دوش‌ماست؛ با شهادتش چراغ این هیئت همچنان به عشق اهل‌بیت(ع) روشن مانده است.» همسر سید که بانوی حافظ قرآن است در تکمیل صحبت‌های همسرش معتقد است که ابتدا باید ولایت‌پذیری را از خانه و فرزندانمان شروع کنیم. او در همین زمینه و برای همیاری همسرش همزمان با عید غدیر و البته در طول سال با توزیع کتابچه‌هایی با عنوان خورشید غدیر که با تلاش گردآوری کرده و بسته‌های مذهبی با مضامین حب و اصل ولایت و ولایت‌پذیری آن‌هم فراتر از خانه و محله و در مکان‌های عمومی سعی می‌کند عیدی خوب و مفیدی به مردم محله و منطقه بدهد. حین گفت‌وگوی پایانی یکی از همین کتابچه‌ها را همراه با دعای عاقبت بخیری سیدحسین به‌عنوان عیدی هدیه می‌گیریم.

اهالی چه می‌گویند؟
الگوی اخلاق است

«مسلم رضایی» پیرمرد خوش‌خلقی که در صحبت از بقیه کاسبان پیشی می‌گیرد تواضع و احترام به دیگران را از خصوصیات احمدیان عنوان می‌کند. می‌گوید: «او سال‌هاست آموزگار بچه‌های همین محله بوده و به‌واسطه روحیه ایثارگری‌اش الگو برای آنهاست. پیر و جوان ندارد؛ سید به همه احترام می‌گذارد؛ به‌واسطه همین تواضع و مهربانی‌اش با دانش‌آموزان، عید غدیر هر سال منزل او پر می‌شود از کودکان و نوجوانانی که دوست دارند عیدی‌شان را از دست این معلم نمونه و بااخلاق بگیرند.»

مردمدار است و دست‌به‌خیر
«علیرضا عسکری» پژوهشگر و از اهالی منطقه نیز از مردمداری و خوش‌رفتـــــاری احمدیان چنین می‌گوید: «بزرگ خاندان احمدیان جزو افراد معتمد و خیرخواه منطقه به شمار می‌رود. سید همراه با برادر بزرگ‌تر یکی از فعالان هیئت محبین‌الزهرا(س) است و به‌رسم دیرین مراسم‌ مذهبی را با حضور شهروندان در همین هیئت برگزار می‌کنند و کار جالبشان به بهانه عید غدیر دیدار از خانواده شهدا و سیدهای پیر منطقه است. در کل برای شاد کردن ایتام و رفع مشکل نیازمندان نیز قدم خیر برمی‌دارند و خلاصه این مردمداری‌شان باعث شده همه کسانی که آنها را می‌شناسند عید غدیر را فرصتی برای عرض ارادت به این خانواده بدانند.» عسکری ادامه می‌دهد: «منزل سید به‌قدری شلوغ می‌شود که نوبت به عیددیدنی ما نمی‌رسد. روز عید بین میزبان و مهمانان تنها عیدی دادن و گرفتن نیست؛ بلکه برای همیاری نیازمندان هرکسی به‌اندازه توانایی‌اش قرار دوستی و مودت می‌گذارد که این بسیار ارزشمند است.»



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code