منطقه 15

فرصت‌ها را دریابیم!

نویسنده: امین رحیمی/ دبیر منطقه 15
فرصت‌ها همیشه هستند. چه بسا فرصت‌هایی که فقط در بحبوحه مشکلات و محدودیت‌ها رخ‌نمایی می‌کنند و عاقبت آشکار می‌شوند...
1396/05/21
فرصت‌ها همیشه هستند. چه بسا فرصت‌هایی که فقط در بحبوحه مشکلات و محدودیت‌ها رخ‌نمایی می‌کنند و عاقبت آشکار می‌شوند. فرصت‌هایی که فقط کسانی که در میدان عمل گام نهاده‌اند و به جست‌وجوی چاره برآمده‌اند نصیب‌شان می‌شود. فرصت‌ها و گشایش‌هایی که باید دید و از آنها استفاده کرد و پیش رفت. این رمز موفقیت است و سنت غلبه بر مشکلات؛ وگرنه مشکلات و محدودیت‌ها که همیشه هستند.
هر کسی در زندگی با مشکلاتی مواجه است. هر جامعه هم مشکلاتی دارد که همه‌گیر است. جامعه امروز ما هم مشکلاتی دارد؛ شاید هم زیاد. بیکاری هست و ضعف اقتصادی و تضاد طبقاتی و محرومیت و اعتیاد و بی‌پولی. برای جوان‌ترها مشکلات مربوط به استقلال مالی و تشکیل زندگی هم هست؛ سنگ‌هایی جلو پایشان! مشکلات فرهنگی هم هست که روزمره‌اند و آزارشان هم روزمره است. همه اینها هست و فرصت‌ها هم هستند.  در همین نشریه هر وقت کسی را یافتیم که فرصتی جسته و به کار گرفته تا بر مشکلی غلبه کند، سراغش رفته‌ایم. سراغ کارآفرینانی که به جای آنکه در پی کارگری و کارمندی باشند، کارفرما شده‌اند. کسانی که امنیت شغلی‌شان را نه در استخدام در فلان نهاد و سازمان و شرکت بلکه در ابتکار و سختکوشی خودشان جست‌وجو کرده‌اند و عاقبت به جایی رسیده‌اند که چند نفر دیگر را هم به کار گمارده‌اند. کسانی که منتظر شغل نیستند، شغل را می‌سازند برای خودشان و دیگران. کسانی را یافته‌ایم از میان اهالی که ایده‌ای داده‌اند برای رفع مشکلی از کوچه و محله و بعد دست به کار شده‌اند و الگو شده‌اند برای همسایه‌ها و بچه‌محل‌ها. کسانی که مشکلات را می‌بینند و فرصت‌ها را هم.  لازم نیست‌کاری کنیم که دیگری انجام داده است. حتی لازم نیست‌کاری ابتکاری کنیم و منحصربه‌فرد. لازم نیست ایده‌ای را برای نخستین بار بیازماییم. فقط کافیست فرصت‌های خودمان را بیابیم؛ دریابیم. فرصت‌هایی که پیش روی زندگی ما و علاقه‌مندی‌های ما قرار دارد و لابه‌لای مشکلات و محدودیت‌های ما رخ می‌نماید.
در این شماره هم سراغ یک نفر از اهالی رفته‌ایم که فرصت خودش را یافته است. یک نفر که معلولیت او را از پای ننشانده و به آنچه علاقه داشته رسیده است. جوانی معلول که وقتی به او گفتند به دلیل شرایط جسمانی‌اش نمی‌تواند مدرک پرستاری بگیرد خودش دست به کار شد و پرستاری را به هر روش ممکن آموخت. و حالا رایگان پرستاری می‌کند از همسایه‌ها و هم‌محله‌ای‌ها و هر کسی که کمک بخواهد. و حالا منتظر است. منتظر و در کمین فرصتی دیگر که بیابد و ثابت کند می‌تواند پرستاری باشد در بیمارستان مثل همه پرستاران دیگر. در زندگی‌اش چنین پیش می‌رود؛ جست‌وجوی فرصتی از پی فرصتی دیگر.



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code