منطقه 17

بعضی همسایه‌ها مدام توپ ما را پاره می‌کردند

نویسنده: مهدی حبیبی
برای بسیاری از فوتبال‌دوستان قدیمی شنیدن نام «حمید درخشان» خاطره درخشش او در جام ملت‌های 1984بانکوک و بازی کم‌نظیرش مقابل تیم‌ملی تایلند را زنده می‌کند. ..
1396/09/07
 برای بسیاری از فوتبال‌دوستان قدیمی شنیدن نام «حمید درخشان» خاطره درخشش او در جام ملت‌های 1984بانکوک و بازی کم‌نظیرش مقابل تیم‌ملی تایلند را زنده می‌کند. جوانان هوادار تیم آبی‌پوش هم هرقدر روی تیمشان تعصب داشته باشند، باز هم توانایی‌های ‌هافبک تکنیکی و گل‌زن دهه 60 و 70 تیم پرسپولیس و مربی باهوش این تیم در دوران اوج سرخ‌ها را ستایش می‌کنند. در منطقه ما عناوین و شهرت‌های حرفه‌ای پیشکسوت نامدار فوتبال ایران، نمونه ارزشمندی از استعدادهای ورزشی این قطعه جنوبی پایتخت به شمار می‌آید و جوانان عشق فوتبال منطقه را امیدوار می‌کند که روزی مانند او به دنیای فوتبال حرفه‌ای راه پیدا کنند. درخشان، 43 سال از عمر 58 ساله‌اش را در مستطیل سبز باشگاه‌ها و تیم‌های پرآوازه و حرفه‌ای گذرانده، اما هنوز زمین‌های خاکی محله بلورسازی را مهد پرورش استعدادهای خود می‌داند. او معتقد است بی‌توجهی به شرایط زمین‌های فوتبال منطقه، مسیر اوج گرفتن جوانان مستعد را ناهموار می‌کند. در گزارش زیر خاطرات ستاره تأثیرگذار تاریخ تیم‌ملی فوتبال ایران را از تمرین در زمین‌های خاکی محله بلورسازی مرور کرده‌ایم.

پاتوق فوتبالی ما در کوچه سلیمی بود
«حمید درخشان» سومین روز از دومین ماه زمستان سال 1337 در یکی از خانه‌های حیاط‌دار خیابان هلال‌احمر به دنیا آمده است. او مانند اغلب پسربچه‌های جنوب شهر عاشق دنیای توپ گرد بوده، از آن پسربچه‌هایی که تمام راه خانه تا مدرسه را می‌دوند تا زودتر توپ پلاستیکی‌شان را زیر بغل بزنند و برای بازی گل‌کوچیک به کوچه بروند. این بچه‌ها همیشه هم کاپیتان هستند و از اینکه در یارکشی‌ اعضای تیم، بر سر هم‌تیم بودن با آنها قیل و قال به راه می‌افتد، خیلی لذت می‌برند. درخشان تعریف می‌کند: «همه ما در کوچه سلیمی جمع می‌شدیم. اول روی خاک کوچه آب می‌پاشیدیم تا گرد و خاک بلند نشود. بعد حلب‌های خالی روغن‌نباتی را که با آجر پر کرده بودیم، به‌عنوان تیردروازه وسط کوچه می‌کاشتیم. بازی که شروع می‌شد، دیگر همه هوش و حواسمان به خط دروازه بود و گاهی توپ پلاستیکی چند‌لایه به شیشه خانه‌های کوچه برخورد می‌کرد. بعضی از اهالی صبوری می‌کردند و ما را می‌بخشیدند، بعضی از آنها هم توپ چندلایه ما را پاره می‌کردند و بچه‌ها چند روزی در آن کوچه آفتابی نمی‌شدند.»

برپایی جام‌های ورزشی محلی
خانواده درخشان مرفه و ثروتمند نبودند، اما آقاحمید با مهربانی پدر زحمتکشش آنقدری متمکن بوده که بتواند برای شرکت در جام و تورنمنت‌های محلی، رخت و لباس ورزشی تهیه کند. او تعریف می‌کند: «گاهی نوجوانان فوتبالیست چند محله با هم یک جام یا تورنمنت برگزار می‌کردند که به نام یکی از بزرگان فوتبال نامیده می‌شد و بالای سر بردن کاپ جام ارزش زیادی داشت. بازیکنان برای برنده شدن در این جام‌ها مدت‌ها تمرین می‌کردند و حتی کفش و لباس ورزشی قرض می‌کردند تا مرتب و رسمی به زمین بروند.» زمین چمن خیابان هلال‌احمر که این روزها حال خوشی ندارد و هر روز کوچک و کوچک‌تر می‌شود، گویا در روزهای گمنامی ستاره نام‌آور فوتبال منطقه رونق و بروبیایی داشته است. درخشان می‌گوید: «جام‌های منطقه را در زمین چمن خیابان هلال‌احمر که به زمین میلان معروف بود، بازی می‌کردیم. دور زمین هم 500ـ 600 تماشاچی جمع می‌شد و با حرارت ما را تشویق می‌کردند.»

جنوب شهر، مهد استعدادهای ورزشی
او از شرایط نامناسب زمین‌های فوتبال منطقه نگران است و می‌گوید: «چند ماه پیش که به منطقه آمدم و دیدم زمین میلان را کوچک کرده‌اند، خیلی ناراحت شدم. این زمین تاریخچه ارزشمندی دارد. زمان ما شب‌های جمعه فوتبالیست‌های بزرگی از آن سر شهر می‌کوبیدند و به اینجا می‌آمدند تا در زمین میلان فوتبال بازی کنند. کسانی مثل حسین فرکی و رضا شاهرودی از این زمین خاطره دارند، اما به جای آنکه این زمین‌ها حفظ و رسیدگی شود هر روز با ساخت مکان‌های مختلف در اطراف آن، محدودتر می‌شود.» ستاره مطرح دهه 60 تیم‌ملی ایران از رضا شاهرودی، رضا عباسی، علیرضا منصوریان، نجم‌الدین بخشی و حسین فرکی به‌عنوان نمونه‌هایی از استعدادهای ورزشی محله‌های جنوب شهر نام می‌برد و می‌گوید: «اینجا ظرفیت ورزشی بالایی دارد و بسیاری از نوجوانان این منطقه از استعدادی کشف نشده برخوردارند، اما در فوتبال امروز امکانات ورزشی از اهمیت زیادی برخوردار است و بی‌توجهی به زمین‌های ورزشی محدود منطقه صدمات جبران‌ناپذیری به آینده ورزشی نسل جوان این محله‌ها وارد می‌کند.»

 سوابق ورزشی
«حمید درخشان» در 15 سالگی وارد تیم مزدا شد و 2 سال بعد در ترکیب تیم پرسپولیس قرار گرفت. او 14 شهریور سال 1359 برای نخستین بار پیراهن تیم‌ملی کشورمان را مقابل تیم‌ملی امارات بر تن کرد. درخشان در طول 18 سال بازی در مستطیل سبز، 12 سال متناوب در باشگاه پرسپولیس و 6 سال در باشگاه‌های قطری توپ زده و سال‌های 1355 و 1356 بازیکن شاخص خط ‌هافبک تیم‌ملی جوانان و در سال‌های 1359 و 1372 مرد اول خط‌ هافبک تیم‌ملی ایران بوده است. در کارنامه مربیگری درخشان، مربیگری تیم‌ملی نوجوانان و تیم‌های پرسپولیس، راه‌آهن، پیکان تهران، شهرداری تبریز، شاهین بوشهر، داماش گیلان، خونه به خونه و نفت تهران به ثبت رسیده است. او اکنون مربی تیم نفت تهران است.

در ساخت مسجد محله کمک زیادی کرد
شاید بسیاری از اهالی که حمید درخشان را فقط در قاب و حاشیه مستطیل سبز دیده‌اند، از مهربانی‌های ورزشکار جنوب شهری در حق نیازمندان محله‌اش بی‌خبر باشند، اما دوستان قدیمی درخشان درباره او حرف‌هایی شنیدنی دارند. «جمشید ستوده» می‌گوید: «من و حمید از سال‌ها پیش با هم دوست هستیم و هنوز هم گاهی که دلش برای محله تنگ می‌شود، به اینجا می‌آید تا همراه رفقای قدیمی در محل گشتی بزند و از اوضاع اینجا اطلاع پیدا کند.» ستوده از کاسبان و معتمدان محله است. او می‌گوید: «حمید درخشان برای ساخت مسجد امام سجاد(ع) کمک زیادی کرده است. او از سال‌ها پیش به زندگی تعدادی از نیازمندان و افراد بی‌بضاعت محله رسیدگی می‌کند.» رضا شاهرودی تنها شاگرد هم‌محله‌ای درخشان بوده و مربی پیشکسوت کشور دوست دارد باز هم فرصتی فراهم شود تا استعدادهایی مانند شاهرودی را شناسایی و به دنیای فوتبال حرفه‌ای معرفی کند. او معتقد است یکی از بهترین راه‌های حفظ سلامت اجتماعی و روانی نسل جوان و کاهش آسیب‌های اجتماعی توجه به امر ورزش و توسعه امکانات ورزشی است.



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code