منطقه 19

آمادگی برای ورود به اجتماع

نویسنده: معصومه فرجی
برخلاف سایر کلاس‌های آموزشی علمی و فرهنگی، اینجا هنرجویان خاص و ویژه‌ای آموزش می‌بینند. کسانی که در سن نوجوانی و جوانی و حتی بزرگسالی قرار دارند...
1396/09/01
 برخلاف سایر کلاس‌های آموزشی علمی و فرهنگی، اینجا هنرجویان خاص و ویژه‌ای آموزش می‌بینند. کسانی که در سن نوجوانی و جوانی و حتی بزرگسالی قرار دارند، اما در حال گذراندن دروس و آموزش‌های دوران خردسالی و کودکی هستند. هنرجویان این کلاس ناتوان ذهنی و حرکتی هستند. آنها شاید به دلیل این ویژگی‌ها از همنوعان خود متمایز شوند، اما در یک چیز مشترک هستند. انسان هستند، حس دارند و حق زندگی. آنها هم حق دارند مثل همه از امکانات رفاهی، فرهنگی، ورزشی و آموزشی بهره‌مند شوند. آموزش و نگهداری از این افراد بسیار هزینه بر و مستلزم صبر و اراده‌ای قوی است، اما شدنی است تا چند سال پیش برای این افراد هیچ کلاس آموزشی و برنامه تفریحی در منطقه ما وجود نداشت تا اینکه با همکاری مدیریت شهری منطقه، کلاس ویژه معلولان در سرای محله خانی‌آبادنوجنوبی دایر شد. این روزها این کلاس‌ها با شرایط بهتر و آموزش عملی به معلولان ذهنی همراه است. همین موضوع بهانه‌ای شد تا سری به این مرکز بزنیم.

دنیای ساده و شیرین بچه‌های توان‌یاب
ساعت حدود 3 بعدازظهر است که به سرای محله خانی‌آبادنوجنوبی می‌رسیم. وقتی وارد کلاس آموزش مهارت‌های اجتماعی می‌شویم، همه شاگردان کلاس منتظر آمدن معلم هستند. وقتی نگاهشان می‌کنیم شور و شوق بسیاری در چهره‌های آنها به چشم می‌خورد. در دنیای معلولان همه چیز خیلی ساده بیان می‌شود. خبری از پیچیدگی و بازی با کلمات نیست. آنها خیلی ساده شاد می‌شوند.
مربی این کلاس «عنبر شکری» کارشناس ارشد روان‌شناسی کودکان استثنایی است و این کودکان را به خوبی درک می‌کند. او درباره شروع کار خود با این بچه‌ها می‌گوید: «حدود 6 سال است که با کودکان استثنایی کار می‌کنم و از اسفند سال گذشته در سرای محله مشغول شدم. علاقه زیادی به کار با بچه‌های توان‌یاب دارم چون این کودکان با اینکه دیرآموز هستند، اما قلب مهربانی دارند. ما سعی کرده‌ایم کلاس‌هایی که برای این کودکان تشکیل می‌شود متناسب با قدرت یادگیری آنها باشد تا بتوانند از این کلاس‌ها بهره‌ببرند. این کودکان اگرچه با معلولیت ذهنی به دنیا آمده‌اند، اما وظیفه ماست که با آموزش مهارت‌های خودیاری و اجتماعی آنها را برای ورود به جامعه و شروع یک زندگی مستقل آماده کنیم.»

بازی، رکن اصلی آموزش مهارت زندگی
شکری درباره چگونگی آموزش به کودکان استثنایی می‌گوید: «به دلیل اینکه کودکان توان‌یاب بازی کردن را بسیار دوست دارند سعی کرده‌ایم همه آموزش‌ها همراه بازی باشد تا قدرت یادگیری‌شان بالاتر برود. این بچه‌ها شاید از نظر سنی بیشتر از 30 سال داشته باشند، اما هوش ذهنی‌شان 10سال شاید هم کمتر باشد. برای همین تلاش می‌کنیم آموزش‌ها را ساده کنیم تا آنها مهارت‌های لازم را در قالب بازی یاد بگیرند. لباس پوشیدن، غذا خوردن، برقراری ارتباط با افراد دیگر و عبور از خیابان از جمله آموزش‌هایی است که در این کلاس‌ها به‌صورت عملی به بچه‌ها آموزش داده شود. به‌طور مثال بچه‌ها ناهار خود را به سرای محله می‌آورند و در کلاس به آنها نحوه غذا خوردن صحیح را یاد می‌دهیم. یا برای عبور از خیابان آنها را به بوستان ترافیک منطقه می‌بریم تا در آنجا آموزش عملی ببینند. این بچه‌ها وقتی در کلاس حضور دارند بسیار شاد و پرانرژی‌اند و ما می‌توانیم با برگزاری کلاس‌های مختلف، رفتار‌های اجتماعی را به آنها یاد بدهیم.»
وی در ادامه می‌گوید: «خانواده‌هایی که با این بچه‌ها در ارتباط هستند و یا در اقوام خود معلول ذهنی دارند سعی کنند از خطاهای آنها بگذرند و با آنها به مهربانی رفتار کنند. به فرزندان خود یاد بدهیم اگر این کودکان دچار معلولیت ذهنی خطایی کردند یا کودکی را مورد آزار قرار دادند آنها را درک کنیم و با رفتار و حرف‌هایمان این افراد و خانواده‌هایشان را نرنجانیم.»

رفتارهای پسرم خیلی بهتر شده
مادر«علیرضا شاه محمدی» که فرزندش 20 سال دارد، می‌گوید: «از زمانی که علیرضا را به این کلاس‌ها می‌آورم رفتارش خیلی بهتر شده و آرامش بیشتری دارد. چون می‌تواند بعضی از کارهایی را که دوست دارد خودش انجام دهد، اما این کلاس‌ها برای بچه‌ها کافی نیست و آنها زمان کمی را می‌توانند در بیرون از خانه باشند. متأسفانه در منطقه ما مکانی که بتوان برای ساعتی توان‌یابان را به آنجا سپرد تا از آنها نگهداری کرده و آموزش‌های لازم را به آنها بدهند وجود ندارد. از سوی دیگر مکان‌هایی که برای نگهداری این کودکان است هزینه‌های بسیار بالایی می‌خواهند که پرداخت آن از توان ما خارج است. این بچه‌ها با حضور در همین دوره‌های آموزشی ساده بسیار خوشحال هستند و با کلی ذوق سر کلاس حاضر می‌شوند. اگر خیّران بتوانند در مناطق جنوبی شهر، مراکزی را برای آموزش آنها ایجاد کنند ما می‌توانیم فرزندان خود را چند ساعتی به این مراکز بسپاریم.»

فرهنگسازی رفتار با معلولان ذهنی
مادر«علی عیوض‌زاده» که پسرش اوتیسمی است همراه او به سرای محله خانی‌آبادنوجنوبی آمده تا فرزندش ساعتی را کنار دوستان خود باشد. او که از برگزاری این کلاس‌ها بسیار راضی است، می‌گوید: «وقتی می‌بینیم مسئولان این سرای محله به فکر بچه‌های ما هستند و برایشان کلاس برگزار می‌کنند خیلی خوشحال می‌شوم، اما ‌ای کاش تعداد و ساعت این کلاس‌ها بیشتر شود. برای مثال بهتر است کلاس‌های ورزشی یا سفالگری که خطری برای این بچه‌ها ندارد هم در سرای محله برگزار شود. زیرا این بچه‌ها نیاز دارند در کنار افرادی که همانند خودشان هستند بازی کنند.» مادر علی که از رفتار بعضی از بچه‌ها با فرزندش دلخور می‌شود، می‌گوید: «وقتی بچه‌های کوچک فرزندانم را اذیت می‌کنند خیلی ناراحت می‌شوم.‌ای کاش می‌شد در رسانه‌ها مثل روزنامه و تلویزیون برای فرهنگسازی رفتار با کودکان دچار بیماری اوتیسم یا عقب‌مانده ذهنی فرهنگسازی شود.»

آموزش مهارت‌های زندگی و اعزام به تورهای تفریحی
«عفت‌السادات میرحسینی» یکی از مدیران فعال‌سراهای محله است که تلاش زیادی برای بهبود وضعیت معلولان منطقه انجام می‌دهد. او درباره برگزاری دوره‌های آموزش مهارت‌های اجتماعی به کودکان استثنایی می‌گوید: «در سرای محله کانونی به نام کانون معلولان وجود دارد که بیشتر افرادی که در منطقه دچار معلولیت ذهنی و جسمی هستند در این کانون عضو هستند. در سرای محله تلاش کرده‌ایم آموزش‌های اجتماعی و کلاس‌های تفریحی برای این کودکان برگزار کنیم تا در این کلاس‌ها آموزش مهارت‌های زندگی به آنها ارائه شود. با اینکه بودجه ما برای اعزام کودکان به اردوهای تفریحی بسیار محدود است، اما امیدوارهستیم بتوانیم شرایط اعزام معلولان ذهنی و دیگر توان‌یابان را به اردوها فراهم کنیم.»



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code