منطقه 2

آرزویم نقاشی ازخــانه خداست

نویسنده: زهرا حورشیدی
اتاق کار محمدرضا دادخواهی‌پور پر از تابلوهای نقاشی و مینیاتوری است که در طول سال‌های فعالیتش کشیده است...
1395/10/22
استاد در یک نگاه
سن: 69 سال
مدارک: دارای مدارک مربیگری و مدیریت آموزشگاه‌ها، نگارگری موزه هنرهای معاصر تهران، مربی‌گری مؤسسه آموزش شهر و...
محل تدریس‌ها: مدارس غیر‌دولتی، فرهنگسراهای اندیشه، ارسباران، بهمن و رسانه و‌سراهای محله ستارخان و شهرآرا
تألیف: کتاب‌های آموزش نقاشی

 اتاق کار محمدرضا دادخواهی‌پور پر از تابلوهای نقاشی و مینیاتوری است که در طول سال‌های فعالیتش کشیده است. دادخواهی‌پور از استادان نقاشی و مینیاتور است که سابقه 40 سال آموزش هم دارد. او همچنین مؤلف کتاب‌های آموزشی نقاشی است که تاکنون هریک از کتاب‌هایش به چاپ چهارم و پنجم رسیده است. چراکه دادخواهی‌پور با وجود اینکه در آستانه 70 سالگی است، حتی تنها برای یک نفر هم در ‌سراهای محله ستارخان و شهرآرا کلاس برگزار می‌کند و معتقد است شاید همین یک نفر در آینده چهره شناخته شده‌ای در عالم هنر شود. البته او در این سال‌ها به هزاران نفر آموزش داده که اکنون برخی از آنها از استادان دانشگاه و مربیان مراکز فرهنگی هستند.

 با زغال نقاشی می‌کشیدم
وارد خانه‌اش که می‌شوی روی هر دیوار تابلویی می‌بینی. برخی قدیمی‌اند و تعدادی دیگر به چند سال قبل باز می‌گردند.
 تابلوهای اتاق کارش قابل شمارش نیست. میز کار استاد دادخواهی‌پور در وسط اتاق قرار دارد و به نظر می‌آید که مشغول طراحی تابلو جدید است. به گفته خودش نقاشی را از کودکی شروع کرده و در دوران خدمت سربازی و حتی 30 سال کار در بانک به نقاشی کردن ادامه داده و همچنان مشغول پرداختن به این هنر است: «یادم است که برای نقاشی مداد نداشتم و برای همین با زغال نقاشی می‌کشیدم. یا اگر پولی داشتم نیمی از آن را خوراکی خریده و نیم دیگر پولم را برای خرید کتاب‌های طراحی می‌دادم. در جوانی هر وقت پولی دستم می‌آمد به سرعت به جلو دانشگاه می‌رفتم و کتاب‌ها و کتاب‌های طراحی نقاشی می‌خریدم. حتی زمانی که در بانک کار می‌کردم، پس از کار به کلاس استادان شناخته شده می‌رفتم تا آموزش ببینم.»

تلاش از بامداد تا شامگاه
استاد دادخواهی بعد از بازنشستگی فرصت بیشتری برای آموزش به دیگران پیدا کرد. حتی برخی از روزها از ساعت 8 صبح تا 10 شب در فرهنگسراهای بهمن و ارسباران و.... کلاس ‌داشت. دادخواهی‌پور به آموزش کودکان بسیار اهمیت می‌دهد چراکه معقتد است کودک نباید تنها روی کاغذ خط خطی کند و باید شیوه‌های اصولی نقاشی را یاد بگیرد. به همین دلیل او با صبر و حوصله به کودکان آموزش می‌داد و همین موضوع جرقه‌ای شد برای انتشار کتاب‌های نقاشی و طراحی او که حالا به چاپ‌های چهارم و پنجم رسیده است. البته این روزها دادخواهی‌پور دیگر توان گذشته را ندارد و تنها در‌ سراهای محله ستارخان و شهرآرا برای علاقه‌مندان به نقاشی کلاس برگزار می‌کند. اما این کلاس‌ها به گونه‌ای است که حتی اگر فقط یک شاگرد هم داشته باشد استاد در کلاس حاضر می‌شود، چراکه معتقد است شاید همین شاگرد در آینده هنرمند توانایی شود. می‌گوید: «در این سال‌ها هزاران شاگرد داشته‌ام که برخی از آنها حالا استاد و مربی شده‌اند و من وقتی نامشان را می‌شنوم یا به آنها افتخار می‌کنم.» بسیاری از انتشاراتی‌ها تمایل دارند تا طرح‌های او را به کارت‌پستال تبدیل کنند. دادخواهی‌پور می‌گوید: «در این سال‌ها نقش‌های زیادی زده‌ام. برخی را فروخته‌ام و تعدادی را هم هدیه داده‌ام، اما آرزویم این است که روزی به خانه بروم تا بتوانم آن خدا را نقاشی کنم.»

آموزش حتی به کودکان کار
برای دادخواهی‌پور فرقی نمی‌کند که به چه کسی درس بدهد، فرزند خانواده‌ای مرفه یا کودک‌کار و نیازمند. خودش می‌گوید: «در این سال‌ها خدا همیشه همراهم بوده و با کمک او توانسته‌ام به این مرحله از موفقیت برسم. به همین دلیل همیشه و در هر دوره‌ای اگر فردی را دیده‌ام که توانایی پرداخت شهریه نداشته، او را به‌عنوان شاگرد پذیرفته‌ و حتی برایش کلاس خصوصی گذاشته‌ام تا مبادا ناراحت شود.» به گفته شاگردانش دادخواهی‌پور در کلاس‌هایش همیشه از وسایل خودش استفاده می‌کند و حتی یک خط با قلم شاگردانش نمی‌کشد. وقتی از استاد در این‌باره می‌پرسم می‌گوید: «آن وسایل برای خود شاگرد است و من نمی‌توانم از آن استفاده کنم. در ضمن گاهی فکر می‌کنم که شاید شاگردم به زحمت لوازم نقاشی را تهیه کرده باشد، پس من نباید از آن استفاده کنم.»





ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code