منطقه 21

مـا هـم امکانات می‌خواهیم

نویسنده: سعیده مرادی
یک سال و نیم از زمانی که برای تهیه گزارش از خانواده‌ای نیازمند به اردوگاه سلیمان‌خانی رفته بودیم می‌گذرد. اردوگاهی که در انتهای بلوار گلها‌ـ فتح واقع شده و واقعاً شبیه اردوگاه جنگزده‌هاست تا یک مکان برای زندگی....
1396/01/30
 یک سال و نیم از زمانی که برای تهیه گزارش از خانواده‌ای نیازمند به اردوگاه سلیمان‌خانی رفته بودیم می‌گذرد. اردوگاهی که در انتهای بلوار گلها‌ـ فتح واقع شده و واقعاً شبیه اردوگاه جنگزده‌هاست تا یک مکان برای زندگی. خانه‌هایی شبیه خانه‌های کپرنشینان بدون حداقل امکانات رفاهی همچون آب آشامیدنی سالم و فاضلاب و معابر ایمن برای ساکنان به‌ویژه کودکان. اما بعد از این مدت که دوباره به اینجا آمدیم نه تنها هیچ تغییری مشاهده نمی‌شود بلکه وضع به نظر بدتر هم شده، از فرسودگی دیوارهای خانه‌ها که بهتر است بگوییم اتاقک، جاری شدن فاضلاب در معبر اردوگاه و نبود یا فرسودگی لوازم ابتدایی زندگی همچون گاز و یخچال و... این اردوگاه زیر نظر فرمانداری و اداره امور اتباع خارجی است اما تنها موردی که ما ندیدیم اتباع خارجی بود در اینجا! ظاهراً این افراد از گودنشیان‌های تهران بوده‌اند که در مقطعی در این مکان اسکان داده شده‌اند. ساکنان اردوگاه از اینکه مردم و اهالی به واسطه سردر این اردوگاه که عبارت «اردوگاه اتباع خارجی سلیمانخانی‌» آنها را بیگانه می‌دانند خیلی بیشتر دل آزرده‌اند تا از کمبود امکانات مثل، نبود فاضلاب یا نداشتن گاز... گزارش میدانی ما را از اردوگاه سلیمانخانی بخوانید. 

وارد اردوگاه که می‌شویم نخستین تصویری که به چشم می‌آید خانه‌های کوچک و فرسوده‌ای است که یکپارچه پشت و کنار هم ردیف شده‌اند. معابر این اردوگاه ناهموار است و سنگ و خاک‌ تردد را برای رهگذران با مشکل مواجه می‌کند. چند پسربچه مشغول بازی فوتبال با یک توپ پلاستیکی هستند و آن طرف‌تر هم دختر خردسالی کنار ورودی خانه‌ای نشسته و اطراف را تماشا می‌کند. سر ظهر است و خبری از اهالی این اردوگاه نیست. از پسربچه‌ها سراغ بزرگ‌ترها را می‌گیریم. یکی از آنها که علی نام دارد به سراغ عمویش می‌رود و او را از حضور ما آگاه می‌کند. آقا مصطفی در حالی که پایش آسیب دیده و با تکیه بر یک عصا راه می‌رود به استقبالمان می‌آید. بعد از سلام و احوالپرسی از او درباره اردوگاه و مشکلات آن می‌پرسیم و او از دغدغه‌ها و کمبودهایی که آنها هر روز با آن دست و پنجه نرم می‌کنند، برایمان می‌گوید: «نمی‌دانم از کجا شروع کنم. در ابتدا باید بگویم که به جز یک خانوار که آن هم جزو اتباع کشور عراقند، بقیه افراد ساکن در این اردوگاه ایرانی هستند، اما نمی‌دانم چرا همه جا گفته می‌شود که در این اردوگاه اتباع افغانستانی سکونت دارند. پدرم اصالتش به شهر رشت باز می‌گردد و برادرم در راه کشور به مقام شهادت رسیده است. دیگر همسایه‌ها هم اصالت ایرانی دارند. یکی آذری، یکی دیگر از چهارمحال بختیاری و دیگری کرد است و... اما هیچ یک افغانی نیستیم. بسیاری از ارگان‌ها و سازمان‌ها به واسطه اینکه ما را جزو اتباع افغانی به حساب می‌آورند، هیچ نوع امکاناتی دراختیارمان نمی‌گذارند. چرا کسی نمی‌آید و از ما سند و مدرکی دلیل بر اینکه ایرانی هستیم نمی‌خواهد؟»  او با بیان اینکه مشکلاتشان در این اردوگاه بسیار زیاد است، ادامه می‌دهد: «همه مشکلات و کمبودهای ما در این اردوگاه شاید از ابتدایی‌ترین نیازهای یک شهروند باشد. ما گاز نداریم و همیشه باید کپسول به دست برای تأمین گاز باشیم. این موضوع به‌ویژه برای خانم‌ها بسیار مشکل است که هر روز بخواهند یک کپسول چند کیلویی را جابه‌جا کنند. از دیگر مشکلات ما در این اردوگاه، نبود فاضلاب است. نبود فاضلاب باعث شده تا در مواقع بارندگی آب تا زانوهایمان بالا بیاید. به گونه‌ای که‌گاه به داخل خانه‌هایمان نیز نفوذ می‌کند. ما در اینجا حتی از ابتدایی‌ترین نیازها مانند امنیت محروم هستیم. در ورودی اردوگاه همیشه باز است و بارها شاهد آن بوده‌ایم که افراد غریبه وارد اردوگاه شده‌اند. یا خودم که یک شب آخر وقت برای‌کاری بیرون رفته بودم، روباهی را در نزدیکی در ورودی دیدم. این موارد می‌تواند برای زن و فرزندانمان ترس ایجاد کند و مشکل‌ساز باشد.» وی ادامه می‌دهد: «در اینجا 23 خانوار سکونت دارند و همگی فرزندانی دارند که نیازمند، امکانات تفریحی و سرگرمی هستند، اما از این امکان محرومند. در گذشته ما حتی برای ثبت‌نام فرزندانمان در مدارس با مشکل مواجه بودیم، چون هرگاه اسم اردوگاه سلیمان‌خانی می‌آمد، با ما برخورد بدی می‌شد و مسئولان مدارس از ثبت‌نام خودداری می‌کردند. خدا را شکر که اکنون این مشکل رفع شده است و مدارس و مدیران آنها با ما همکاری بهتری می‌کنند و ما تاحدودی توانسته‌ایم این اردوگاه و اصلیت آدم‌هایی که در آن سکونت دارند را به آنها معرفی کنیم. ما همیشه پیگیر مشکلات هستیم. قبل از عید نیز شورایاری محله هم از این اردوگاه بازدید کرد و وقتی متوجه اوضاع این اردوگاه شد و به این باور رسید که ما ایرانی هستیم، بسیار ابراز تعجب کرد که چرا در این شرایط زندگی می‌کنیم. از آن زمان به این سو، شورایاری هم بسیار کمک حال ما بوده است. ما برای هر مشکلی به نزد آقای رضایی رفته‌ایم و در اسرع وقت به مشکلاتمان رسیدگی کرده است. امیدواریم با کمک و همیاری شورایاری همه مشکلاتمان رفع شود. البته ما قبل از ورود شورایاری نیز سال‌‌هاست که دنبال رفع کمبودهایمان هستیم. به‌عنوان مثال تا یک سال پیش کنتور آب نداشتیم و با پیگیری‌های مداوم اهالی این اردوگاه بعد از 36، 37 سال صاحب کنتور آب شدیم و امیدواریم بتوانیم دیگر امکانات را نیز به این اردوگاه بیاوریم.»

ما هم شهروند این شهر هستیم
در حین صحبت‌هایمان با آقا مصطفی چند نفر دیگر از اهالی ساکن در اردوگاه هم به جمعمان می‌پیوندند. یکی از این افراد، حسین آقاست که بازنشسته هلال‌احمر است. او هم در ادامه صحبت‌های آقا مصطفی درباره مشکلات اردوگاه سلیمان‌خانی چنین می‌گوید: «هرچه از مشکلات موجود در این اردوگاه بگویم باز هم کم است. از آب و برق و فاضلاب و... گرفته تا اینکه می‌گویند ما اتباع خارجی هستیم و به این بهانه به مشکلاتمان رسیدگی نمی‌شود. حتی مواردی نیز پیش آمده که وقتی برای خواسته‌هایمان پافشاری کرده‌ایم، جوابی که دریافت کرده‌ایم این بوده که آنقدر در آنجا زندگی کنید و وقتی خسته شدید از اردوگاه بروید. چرا باید این‌گونه باشد؟ چرا مردم ساکن در این اردوگاه به چشم شهروند دیده نمی‌شوند. به گونه‌ای که حتی امسال از ما سرشماری نشد و مأموران سرشماری به این اردوگاه نیامدند.»او ادامه می‌دهد: «از عمده مشکلات این اردوگاه مسئله برق است. ما در اینجا برق 3 فاز داریم. آخر برای یک تلویزیون و نهایت یک یخچال برق 3 فاز نیاز است؟ همین موضوع باعث قطعی‌های مکرر برق می‌شود و چون برق فشار قوی است در بیشتر موارد موجب سوختن وسایل برقی‌مان می‌شود. پول برق نیز بیشتر از حد معمول است. امیدواریم بتوانیم برق یک فاز را به این اردوگاه بیاوریم. درباره فاضلاب نیز مبلغی از ما گرفته شده است، اما هنوز خبری از ایجاد انشعاب در این اردوگاه نیست. از دیگر مشکلات موجود نمای نازیبای دیواره‌های این اردوگاه و کفپوش‌های نامناسب آن است که به جای آسفالت، مملو از سنگ و خاک است. اگر این اردوگاه را از خارج دیده و به دیواره‌های آن توجه کرده باشید، متوجه خواهید شد که کوتاه است و ساکنان این اردوگاه برای آنکه امنیت ایجاد کنند و مانع از دید زدن افرادی باشند که به قصد مزاحمت به این سمت می‌آیند، اقدام به نصب پلاستیک و... کرده‌اند که این امر موجب نمای زشت اردوگاه شده است. حتی مسئولان مربوطه از رنگ‌آمیزی دیوارها هم خودداری کرده‌اند، در صورتی که دیوارهای همجوار با این اردوگاه رنگ‌آمیزی شده‌اند، خودتان قضاوت کنید. مگر ما شهروندان این شهر نیستیم؟ از دیگر مشکلات ما این است که گاز هم نداریم و مجبوریم از نفت استفاده کنیم. وقتی نوه‌ام به منزلم می‌آید و شب را می‌ماند، به دلیل بوی ناشی از سوخت نفت، گلویش خشک می‌شود. در این خانه‌های کوچک که اغلب 2 اتاق فضای خانه را تشکیل می‌دهد و در شرایطی که هریک از خانوارها 6 یا 7 نفرند از دیدگاه شما با این امکانات می‌توان به راحتی زندگی کرد؟ شرایط این اردوگاه و متأسفانه اسمی که از اردوگاه سلیمان‌خانی در بین مردم رواج پیدا کرده است، باعث شده تا فرزندانمان نیز نتوانند آینده درخشانی پیش رو داشته باشند. بارها اتفاق افتاده که خواستگاری برای دخترانمان آمده یا برای پسرانمان به خواستگاری رفته‌ایم و وقتی آمده‌اند و اوضاع این اردوگاه را دیده‌اند از ازدواج با فرزندانمان پشیمان شده‌اند. یا وقتی اسم اردوگاه سلیمان‌خانی را آورده‌ایم با دید بد به ما نگاه کرده‌اند و پیش خود یک لحظه تأمل نمی‌کنند که خانواده، خانواده خوبی است. در صورتی که بیشتر قشر این اردوگاه کارگر و زحمتکش هستند و نان خود را از راه‌حلال در می‌آورند.»

شورایار تهرانسر شرقی:
در حد توانمان به دنبال رفع مشکلات اردوگاه سلیمان‌خانی خواهیم بود
پس از آنکه صحبت‌های برخی از اهالی اردوگاه سلیمان‌خوانی را شنیدیم، در همان اردوگاه با منوچهررضایی، دبیر شورایاری محله تهرانسر شرقی تماس تلفنی برقرار کردیم و پیگیری مشکلات این اردوگاه که بخشی از این محله است را از او جویا شدیم. رضایی نیز در این‌باره به ما می‌گوید: «در حال حاضر مهم‌ترین مانع در ایجاد امکانات برای اهالی اردوگاه سلیمان‌خوانی، بحث تملک زمین است. باید مشکل سند رفع شود تا بتوان گام‌های بعدی را برداشت و مشکلات را رفع کرد. ما قبل از عید بازدیدی از این اردوگاه داشتیم و از اهالی آن خواستیم تا یک انتخابات داخلی داشته باشند و نماینده‌ای برای خود برگزینند. با وجود یک نماینده، بهتر می‌توان خواسته‌ها را دنبال کرد.» او ادامه می‌دهد: «سرعت رفع مشکلات به 2 عامل باز می‌گردد. یکی به سرعت اقدام مدیران در توجه به خواسته‌ها و دیگری پیگیری‌های مداوم نمایندگان اهالی این اردوگاه. ما هم در حد توان از آنها حمایت خواهیم کرد تا در کمترین زمان به خواسته‌های خود برسند. امیدواریم بتوانیم مشکلات شهروندان ساکن در این اردوگاه را رفع کنیم و در این راه تمام تلاش خود را خواهیم کرد، اما به شرطی که خود اهالی این اردوگاه نیز پیگیر باشند و دست از تلاش برندارند و امید خود را از دست ندهند.»

معاون اداره کل اتباع خارجی:
مسئولیتی برای خدمت‌رسانی به ساکنان سلیمان‌خانی نداریم
میترا قدیمی، معاون اداره کل اتباع خارجی درباره اردوگاه سلیمان‌خانی به همشهری محله می‌گوید: «مرکز اتباع خارجی شهید سلیمانخانی یک مرکز خدماتی بین‌المللی است که به همه اتباع خارجی خدمت‌رسانی می‌کند. نام این مرکز، برگرفته از شهید سلیمانخانی است که در منطقه 21 سکونت داشته و در جنگ تحمیلی به مقام شهادت رسیده است.» وی ادامه می‌دهد: «در جوار این مرکز اردوگاه سلیمانخانی وجود دارد که در گذشته جزئی از مرکز خدماتی اتباع خارجی بوده است. به همین دلیل هنوز تابلوی اتباع خارجی شهید سلیمانخانی بر سر در آن دیده می‌شود، اما این اردوگاه در زمان جنگ تحمیلی از مرکز جدا و محلی برای اسکان اتباع عراقی شد. بعد از جنگ و بازگشت اتباع عراقی به وطنشان، شهروندان ایرانی که بیشتر جزو قشر آسیب‌پذیر بودند در این اردوگاه اسکان گزیدند. در حال حاضر نیز شهروندان ایرانی در این اردوگاه سکونت دارند، اما زیرمجموعه مرکز خدماتی اتباع خارجی نیستند و به آنها خدماتی از سوی این مرکز ارائه نمی‌شود و این شهروندان هم مانند دیگر شهروندان ایرانی مشغول به کار هستند و مخارج خود را تأمین می‌کنند.»



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code