منطقه 21

کارها با کریمــان مشکل نیست

نویسنده: زهرا رستگارمقدم
چه بسیار مردان و زنان پاکی در کنار ما زندگی می‌کنند که هنوز به نظرشان تنها مفهوم زندگی انسانیت و دستگیری است. آنانی که به یک ماه و روزهای خاصی از سال اکتفا نکرده و سفره‌های محبت‌شان همیشه و همواره برای نیازمندان و مستمندان گسترده است....
1396/03/24
 چه بسیار مردان و زنان پاکی در کنار ما زندگی می‌کنند که هنوز به نظرشان تنها مفهوم زندگی انسانیت و دستگیری است. آنانی که به یک ماه و روزهای خاصی از سال اکتفا نکرده و سفره‌های محبت‌شان همیشه و همواره برای نیازمندان و مستمندان گسترده است. مردان و زنانی که تعدادشان کم نیست و همیشه در سایه محبت خداوند پنهان شده‌اند و دغدغه‌شان یاری‌رسانی است. محله وردآورد نیز کم از این مردان و زنان ندارد؛ آنانی که حتی راضی به افشای اسم و عکس و رسم‌شان نیستند. اما از آنها خواستیم تا از راه و رسم‌شان برایمان بگویند تا بلکه باعث ایجاد مسیر روشنی شود که هریک از ما بتوانیم ادامه‌اش دهیم. در گزارش پیش رو به سراغ چند تن از خیّران محله وردآورد رفته‌ایم و از آنان خواسته‌ایم از چندوچون کمک‌هایی که به نیازمندان می‌کنند و نحوه شناسایی نیازمندان واقعی همچنین از تأثیرات کار خیر در زندگی‌شان برایمان بگویند تا این ماه، ماه بی‌درسی برایمان نباشد و چیزهایی از آنان آموخته باشیم.

افزایش کمک ها در ماه مبارک
برخی سفره‌شان همیشه باز است و تنها به چند روز ثواب اکتفا نمی‌کنند. سیدحسین هاشمی نسب از آن دسته است. او 48 ساله است و از کارمندان شرکت سایپا. عضو شورایاری محله وردآورد و از خیّران این محله به حساب می‌آید. هاشمی نسب درباره افزایش کمک در ماه مبارک رمضان می‌گوید: «قاعدتاً نباید کمک ها به مستمندان به یک ماه یا ماه‌هایی در سال اختصاص پیدا کند. اما از آنجایی که در ماه مبارک رمضان روزه می گیریم و بیشتر به عبادات و معنویات توجه  داریم شاید بیشتر به فکر مستمندان می‌افتیم. هرچند این امر نیز بدعتی حسنه است که لااقل یک ماه در سال بیشتر به فکر بیچارگان باشیم.» او تأکید دارد که علاوه بر ماه مبارک رمضان باید در تمام ماه‌های سال باید به فکر نیازمندان بود. به اعتقاد او سال‌هاست در این محله کمک به مستمندان رواج پیدا کرده است. این کمک‌ها نیز زیر مجموعه مساجد محله از جمله مسجد امام حسین(ع) و مسجد المهدی(عج) اتفاق می‌افتد اکنون دیگر سال‌هاست که سید حسین از دست‌های یاری‌رسان محله به حساب می‌آید. رضا مسن‌آبادی 67 ساله یکی دیگر از فعالان محله در انجام امور خیر است و با 4 فرزند سال‌هاست در محله وردآورد زندگی می‌کند. او در شناسایی افراد نیازمند و معرفی آنها به مساجد محله فعال است. اگر فعالیت‌های مسن‌آبادی را در محله دیده باشید شاید هرگز متوجه  نشده‌اید که او خود نیز چندان آدم متمول و بی‌نیازی نیست. اما کمک به دیگران برای او ابعاد دیگری پیدا کرده است. محمدحسین برزگر نیز 81 ساله و بازنشسته است. او مدت‌هاست به دلیل درد کمر و پا خانه‌نشین شده، اما هیچ یک از اینها دلیل نشده که فعالیت‌های خیرخواهانه‌اش نیز به پایان رسیده باشد. می‌گوید تا جایی که بتواند در این راه ثابت قدم است اگر چه بیماری اجازه فعالیت گسترده را از او گرفته اما دخترش تا حدودی راه او را ادامه داده است.

بازگویی رازهای مگو
معمولاً نیکوکاران معتقدند انجام هر کار خیر در درجه اول حال و روز خودشان را خوب می‌کند. همین اعتقاد است که باعث می‌شود این راه در زندگی آنان هیچ‌گاه به بن‌بست نخورد. هاشمی نسب درباره حال خوب کمک کردن به دیگران می‌گوید: «پس از انجام هر کار خیری، احساس شعف و خوشحالی در انسان ظاهر می‌شود. من به شخصه پس از توفیق به انجام عمل خیر این حس را پیدا می‌کنم و از اینکه توانسته‌ام کسی را خوشحال کنم احساس شعف می‌کنم. این کمک‌ها البته می‌تواند علاوه بر کمک نقدی در قالب کمک معنوی به دیگران نیز باشد.» رضا مسن‌آبادی خودش را آدم متولی نمی‌داند، اما معتقد است فعالیت در مسیر کار خیر باعث شده که او در زندگی‌اش احساس بی‌نیازی کند. می‌گوید: «من بسیار خوشبختم. روزگاری دیگران به من کمک می‌کردند و امروز من به دیگران کمک می‌کنم. بارها در زندگی صدمه دیده‌ام، اما هر بار به شکلی نجات پیدا کردم؛ چندبار از بلندی سقوط کردم، دچار برق گرفتگی شدم، شکمم پاره شد، سکته مغزی کردم و... اما به برکت همین دعاهای خیر نجات پیدا کرده‌ام. شاید بسیاری از اتفاقات را نتوان بازگو کرد، اما در این راه اتفاقات شگرفی برایم افتاده است. مثلاً بدهکاری که اشک می‌ریخت و می‌گفت بدهی‌اش را صاف کرده‌ام و طلبکار گفته بروم باقی پولم را پس بگیرم. اتفاقاتی که زندگی دیگران و احوال شما را با هم زیر و رو می‌کند.»
 برزگر نیز 35 سال است که صبحانه‌های مسجد امام حسین(ع) را در روزهایی که دعای ندبه برقرار است تأمین می‌کند. برادر 75 ساله‌اش نیز در هیئت امنای مسجد به نیازمندان یاری می‌رساند و دعاهای نماز را در مسجد می‌خواند. او می‌گوید: «اکنون که دیگر در مسجد و هیئت امنا حضور ندارد، اعضای هیئت‌امنای مسجد هستند که تصمیم می‌گیرند اولویت کمک با چه کسانی است. اگر کسی پول نداشته باشد و نیاز به کمک داشته باشد کمکش می‌کنم و اگر گرسنه باشد و مواد اولیه غذایی بخواهد برگه‌اش را مهر می‌زنم. به نانوایی سپرده‌ام گرسنه‌ای را ناامید رد نکند و به هرکسی که‌ طلب نان کرد نان بدهد چه بسا کسانی بدون شناخت ما به آنجا مراجعه کنند. به نظرم این کارها بزرگ نیست. گاهی فقط فراموش می‌کنیم که ما نیاز به همدیگر داریم. این موضوع باید همیشه زنده بماند؛ اینکه ما برادران و خواهران یکدیگر هستیم و باید از هم دستگیری کنیم.»

شناخت نیازمند مهم‌ترین رکن برای یاری‌رسانی
اما همه خیّران معتقدند باید کمک و دستگیری با شناخت از نیازمندان صورت بگیرد. هاشمی‌نسب در این باره می‌گوید: «سعی می‌کنم نسبت به کمکی که به دیگران می‌کنم حس اطمینانی از اهمیت رسیدن آن کمک نیز داشته باشم. در محله ما شخصی به نام اوس رضای مسن‌آبادی این اطمینان را به ما می‌دهد که افراد نیاز به کمک دارند. او معمولاً مسئول شناسایی نیازمندان محله است. اینکه به مجموعه‌ای کمک کنم که قدرت تشخیص نیازمند از غیر ‌را دارد حس مطلوب‌تری برایم به وجود می‌آورد.»  هاشمی‌نسب همچنین می‌گوید: «حفظ‌ شأن و شخصیت مؤمن همیشه اهمیت داشته است. این کمک ما معمولاً از طریق تأیید امام جماعت و با توجه به تحقیقات صورت گرفته انجام می‌شود، در صورتی که ارگانی بودن آن نیز آسیب‌هایی به فرد خواهد رساند. به نظرم اینکه مجموعه‌ای غیر‌محلی بخواهد این کمک‌ها را بین نیازمندان ساماندهی کند با آسیب‌هایی همراه است. مثلاً در این ساماندهی معمولاً کدملی افراد پرسیده و در سامانه‌ای ثبت می‌شود که خود شاید ‌شأن و شخصیت افراد را زیر سؤال ببرد.»
مسن‌آبادی که مسئول شناسایی نیازمندان محله است، می‌گوید: «بیش از 16 سال است حاج آقا ایمانی که پایه‌گذار این نوع کمک‌ها در مسجد و محله بود از میان ما رفته است، اما راهی که او برایمان روشن کرد، همچنان ادامه دارد. یکی از مواردی که به آن در محله معتقدیم این است که گداپروری نکنیم. از این‌رو در کنار کمک به نیازمندان به فکر کار برای آنان و جوانانشان نیز هستیم. چنین روشی باعث می‌شود که خانواده این افراد به نوعی استقلال مالی برسند و نیاز به کمک کردن همیشگی به آنان نباشد.» معمولاً این پروسه کمک در محله این‌گونه است که افراد نیازمند خود را به روحانی مسجد معرفی و روحانی نیز این افراد را به مسن‌آبادی معرفی می‌کند تا تحقیقات لازم درباره نوع نیاز آنان مشخص شود. تا این مراحل طی نشود، کمکی از سوی مسجد به نیازمند نخواهد شد، این نیز به خاطر ایجاد اطمینان خاطری است که کمک‌کننده‌ها باید از رسیدن کمک به نیازمندان برایشان حاصل شود. مسن‌آبادی به یک مورد از مواردی که برایش پیش آمده اشاره می‌کند و می‌گوید: «مثلاً یکبار که به حرف‌های خانمی اعتماد کردیم و برایش کمک فرستادیم، به حرف‌هایش مشکوک شدم و به خانه او مراجعه کردم. متوجه شدم این زن شوهری دارد که حقوق می‌گیرد و وضع زندگی مناسبی دارند، اما عادت کرده کمک دریافت کند و بارها به خاطر همین عادت همسرش او را سرزنش کرده. از همان روز جلو کمک به آن زن گرفته شد.» برای او نمونه‌ها تمام‌شدنی نیستند، یکی پس از دیگری از تجربه‌هایش می‌گوید. از تجربه اعتماد کردن‌هایی که نتیجه نداده بود و به این خاطر او را مصر کرده بود که به حرف‌ها اعتنایی نکند و تحقیق کند تا در امانت مردم خیانت نشود. او می‌گوید تنها در صورتی درباره فرد تحقیق نمی‌شود که امام جماعت او را معرفی کند و بگوید لازم به تحقیق نیست.
 برزگر نیز با تجربه‌هایی که در این سال‌ها از کمک به نیازمندان به دست آورده است می‌گوید: «مردم در ماه رمضان بیشتر به یاد نیازمندان می‌افتند و به آنها کمک می‌کنند. حالا که من خانه‌نشین شده‌ام دخترم این کار را ادامه می‌دهد. او در کنار تحقیق مستمندان واقعی را شناسایی می‌کند و کمک حال آنان است. ما بدون شناسایی و تحقیق به کسی کمک نمی‌کنیم.»

افطاری ساده، فرصتی مضاعف برای کار خیر
رمضان فرصت نابی است تا با الهام از‌منش و اخلاق یتیم‌نوازی بزرگ مرد عدالت تاریخ اسلام، یادی از نیازمندان کنیم و آستین همت را برای باز کردن گره‌های زندگی آنها بالا بزنیم. مهیا کردن سبد‌های ارزاق رمضانه، پهن کردن سفره‌های افطار ساده و سبک و... می‌تواند قدم‌های کوچک اما پر از خیری در این ماه پر برکت باشد. بسیاری از جلسه‌های مذهبی منطقه ما در اقدامی خودجوش و خداپسندانه برنامه‌های ویژه‌ای را برای دستگیری از نیازمندان تدارک می‌بینند. آخرین جلسه قرآن مربوط است به برنامه‌ریزی برای انجام کارهای خیر روزهای ماه رمضان. هاشمی نسب، می‌گوید: «7 سالی می‌شود که این جلسه قرآن را با همت‌هالی این محله راه‌اندازی کرده‌ایم و به مناسبت‌های مختلف با جمع‌آوری کمک‌ها و نذورات اهالی خیر از محرومان و نیازمندان دستگیری می‌کنیم. شاید کمک‌های ما ناچیز باشد اما با باز شدن گره‌ای از زندگی فرد نیازمند یا سیر شدن شکم بچه‌های یتیم دل ما هم شاد می‌شود. اهالی عضو این جلسه هم با مشارکت‌های مالی و اجناسی خود ما را همیشه در این راه کمک کرده‌اند، او ضمن تأکید بر دستگیری از نیازمندان در این ماه ادامه می‌دهد: اهالی امسال رسم جالبی را می‌خواهند اجرا کنند. آنها با سبک و کم کردن مهمانی‌های افطاری فامیل و دوستان خود سعی دارند هزینه‌های آن را برای کمک به محرومان اهدا کنند. مثلاً یکی از اهالی که وضع مالی خوبی دارد هر سال هزینه‌های سنگینی برای افطاری دادن به فامیل و آشنایان خود می‌کرد. امسال او با پیشنهادی که داد همه را به سوی مهمانی افطاری ساده و کم هزینه تشویق کرد. او گفت که می‌خواهد مهمانی افطاری امسالش را بسیار ساده برگزار کند و هزینه‌هایش را صرف کمک به نیازمندان کند. با این پیشنهاد او سایر خیّران هم موافقت خود را برای نهادینه کردن این فرهنگ در وردآورد اعلام کردند.»

پربرکت
خیران هم‌محله‌ای ما در روزهای ماه رمضان دست در دست هم همت می‌کنند و سفره‌های ساده افطار را در مساجد، حسینیه، خانه و حتی مراکز نگهداری از سالمندان یا مراکز توانبخشی معلولان پهن می‌کنند. آنها معتقدند با انجام این کار ساده نه تنها دل‌های غم گرفته نیازمندان را شاد می‌کنند که خود هم غرق در لذت این کار نیکو پر ثواب می‌شوند. هاشمی نسب می‌گوید: «در ماه رمضان، دستگیری از یتیمان ونیازمندان بسیار سفارش شده است و ما هم بر همین اساس همه تلاش خود را به کار می‌گیریم تا دلی را شاد یا گرسنه‌ای را سیر کنیم. در ماه مبارک امسال قصد داریم تا سفره‌های افطاری خود را در خانه‌های نیازمندانی که از قبل شناسایی‌شان کرده‌ایم پهن کنیم و همراه با آنها روزه‌هایمان را افطار کنیم. سفره‌های ساده‌ای که می‌تواند راه را برای باز کردن گره‌های زندگی نیازمندان باز کند. در شنبه آخر ماه مبارک هم در منزل یکی از اهالی خیر سفره افطاری خواهیم داشت که مخصوص بچه‌های یتیم و خانواده‌های آنهاست. اقدامی ساده که امیدواریم مورد قبول درگاه خدا قرار بگیرد.



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code