منطقه 22

وقتی مشت‌های زهرا غرور ملی می‌شود

نویسنده: الهه بصیر
در گذشته‌های نه چندان دور وقتی صحبت از ورزش، ورزشکار و کسب مدال قهرمانی می‌شد بی‌درنگ سیمایی مردانه به ذهن مخاطب متبادر می‌شد...
1396/09/14
  در گذشته‌های نه چندان دور وقتی صحبت از ورزش، ورزشکار و کسب مدال قهرمانی می‌شد بی‌درنگ سیمایی مردانه به ذهن مخاطب متبادر می‌شد. خیلی‌ها ورزش و به‌ویژه ورزش‌های قدرتی را تاختگاه آقایان می‌دانستند و حتی برای بانوان در زمین ورزش قهرمانی تابلو ورود ممنوع نصب کرده بودند. اما این روزها هربار خبر قهرمانی آقایان در رشته‌های مختلف ورزشی به گوش‌مان می‌رسد، نام بانوان را نیز همپای آنها می‌شنویم. فرقی هم نمی‌کند چه رشته‌ای باشد! برای اثبات این ادعا به گپ‌وگفت دوستانه‌ای با «زهرا اژدری» ورزشکار هم‌محله‌ای پرداختیم که موفق به کسب مدال قهرمانی در رشته‌های کیوکوشین کاراته، کیک بوکس و مویتای در ایران و آسیا شده است. گفت‌وگوی همشهری محله با این قهرمان رزمی کار را بخوانید. 

همه چیز از دلسوزی برای پول پدر شروع شد
زهرا در 13 سالگی وارد عرصه ورزش شد و از همان ابتدا با جدیت تمریناتش را آغاز کرد. حالا شش سالی هست که در کنار تمرین برای حضور در مسابقات، به‌عنوان مربی در زمینه آموزش این رشته‌های رزمی فعالیت می‌کند. درباره انگیزه‌اش از ورود به دنیای ورزش می‌گوید: «13 سالم بود که روزی پدرم گفت من را در کلاس کاراته ثبت‌نام کرده. آن موقع تمایلی به حضور در کلاس‌های ورزشی نداشتم. بابا گفت دوست ‌داری برو و اگر هم دلت نمی‌خواهد نرو. چیزی از دست نمی‌دهیم. فقط پولی که بابت شهریه پرداخت کرده‌ام می‌سوزد.» آن موقع شهریه کلاس کاراته 350 تومان بود. یعنی کمتر از هزار تومان! اما من کسی نبودم که اجازه دهم تومانی از درآمد پدرم هدر برود. راهی کلاس کاراته شدم. از همان جلسه اول عاشق مربی‌ام شدم. با اخلاق خوب و تکنیک‌های خاصی که برای آموزش به کار می‌گرفت انگیزه تلاش و پیشرفت را در بچه‌ها ایجاد می‌کرد. از همان روز به مربی‌ام قول دادم به خاطر قدردانی از زحمات او و پدرم قهرمان شوم و روزی را ببینم که بچه‌های شهرم را برای حضور در مسابقات و سربلندی کشورم پرورش می‌دهم.»

می‌خواستم نشان دهم خانم‌ها هم می‌توانند...
«وقتی کیوکوشین کاراته را شروع کردم، و بعدتر وقتی وارد رینگ کیک بوکس شدم، برای همه عجیب بود. می‌گفتند این رشته‌ها مردانه است. می‌گفتند زن با این جثه ظریف را چه به ورزش رزمی و... همه این جملات من را قوی‌تر می‌کرد. هربار که کسی با لبخند این جمله‌ها را بر زبان می‌آورد برای کسب مقام قهرمانی بیشتر سماجت به خرج می‌دادم. حتی وقتی از سال 1390 ورود بانوان به مسابقات رزمی ممنوع شد، دست از تمرین نکشیدم. جدی‌تر تمرین کردم تا اینکه کمتر از 5 سال بعد به بانوان هم اجازه حضور در مسابقات را دادند.» نگاهی به لوح تقدیر و مدال‌هایی که دارد می‌اندازد و می‌گوید: «قصد کوتاه آمدن نداشتم. از سال 80 وارد رینگ مسابقات شدم و بعد از 15 سال موفق به کسب مقام سوم مسابقات آسیایی ترکمنستان در سال 2017 شدم. تیر 96 مقام اول رشته کیک بوکس کشوری را کسب کردم. اسفند 95 مقام اول کشوری رشته مویتای از آن من شد و...» فهرست موفقیت‌هایش آنقدر بلند بالا است که همه را مرور می‌کند و فقط به بیان سه پیروزی اخیرش بسنده می‌کند.

اهمیت دفاع شخصی  برای بانوان
بین حرف‌هایش چندین بار تکرار می‌کند که ورزش مختص جنسیت خاصی نیست: «ورزش به‌ویژه ورزش‌های رزمی فوق‌العاده پرهیجان و پرتحرک است. رینگ ورزش رزمی جان می‌دهد برای افراد پرانرژی که دنبال راهی برای تخلیه مفید انرژی‌شان هستند. خانم و آقا هم ندارد! ‌» زهرا به اتفاقاتی که در گوشه و کنار دنیا برای بانوان می‌افتد و موجب می‌شود احساس ضعف و ناامنی کنند اشاره‌ای می‌کند و می‌گوید: «اتفاقاً یادگیری ورزش رزمی برای بانوان لازم است چون می‌توانند چهره و ظرافت زنانه‌شان را حفظ کنند و باطنی قوی برای خودشان بسازند. باطنی برای حفاظت از جان و مال خودشان با کسب مهارت‌های دفاع شخصی.» می‌خندد و می‌گوید تا حالا از زور بازو جز برای باز کردن در نوشابه، ترشی و مربا استفاده نکرده است.  

آرامشی که همیشه  لحظه آخر می‌رسد
یک برادر و خواهر بزرگ‌تر از خودش دارد و آنها هم به درخواست پدر وارد دنیای ورزش شده‌اند. اما زهرا ورزش‌های رزمی را با جدیت بیشتری دنبال کرد. درباره تحصیلات دانشگاهی و تلاش برای اخذ مدارک از فدراسیون رزمی ایران می‌گوید: «دلم نمی‌خواست تک‌بعدی زندگی کنم، فقط ورزش یا فقط درس و دانشگاه! چیزی نبود که می‌خواستم. به همین دلیل رشته کامپیوتر را انتخاب کردم. هر مدرکی هم که برای پیشرفت در عرصه ورزش و مربیگری نیاز داشتم از فدراسیون گرفتم.» با خنده می‌گوید همیشه یک قدم از دوستانش جلوتر است: «خیلی عجیب است ولی هیچ‌وقت استرس ندارم. وقتی برای مصاحبه‌کاری می‌روم استرس ندارم. وقتی به مهمانی دعوت می‌شوم برخلاف دوستانم یک هفته به این موضوع فکر نمی‌کنم که چه باید بپوشم. برای هر‌کاری در دقیقه نود با آرامش تصمیم می‌گیرم. آرامشم را مدیون دعای مادر و پدرم و خواست خداوند هستم. حتی زمانی‌که برای مسابقات کشوری انتخاب می‌شوم و نگرانم از اینکه مردم میهنم را ناامید کنم، آخرین لحظه یعنی چند ثانیه پیش از ورود به رینگ مبارزه آرام می‌شوم.»

عقل سالم در بدن سالم است
زهرا هم مثل همه ورزشکارهای دیگر از فست‌فود بیزار است. باور دارد عقل سالم در بدن است: «فست‌فود در برنامه غذایی خانواده ما جایی ندارد. پدرم طرفدار تغذیه مطابق باارزش غذایی طب سنتی است. به همین دلیل از همان کودکی بنیه و هوش خوبی داشتیم. متأسفانه برخی بچه‌های امروز از تغذیه سالم محروم مانده‌اند.»

آرزویی که محقق شد
«تشکر می‌کنم از «مینا فروغی»، مربی با نشاطی که هر روز ‌انگیزه قهرمانی را در من قوی‌تر می‌کرد. آرزو داشتم مربی شوم و بتوانم دینی را که به گردن من دارد ادا کنم. خدا را شکر همین حالا هم به آرزویی که داشتم رسیده‌ام هم نتیجه زحمات مربی و پدر و مادرم را نشان‌شان داده‌ام.»

مدیر محله آبشار
الگویی برای دختران محله

«سیده زهرا طالبیان» مدیر محله آبشار با ابراز امیدواری درباره رشد صحیح الگوپذیری نوجوانان و جوانان می‌گوید: «زهرا افتخار محله ماست. هر بار برای مسابقات اعزام می‌شود و خبر پیروزی‌اش به گوش اهالی می‌رسد، همه کوچه‌ها را پر از پیام تبریک و تشکر می‌کنند. زهرا الگوی خوبی برای اهالی محله است. با حضور در همایش‌های مناسبتی و برگزاری کلاس‌های آموزشی می‌کوشد دختران ورزش‌دوست را از آسیب‌های احتمالی که پیش روی این گروه سنی قرار دارد دور کند. خوشبختانه دختران ما نیز در انتخاب الگوی مناسب درست عمل می‌کنند. امیدواریم در آینده نزدیک شاهد ظهور زهرا اژدری‌های بی‌شماری در محله‌مان باشیم.»

سال 1380 با ثبت‌نام در کلاس‌های آموزش رشته کیوکوشین کاراته وارد دنیای ورزش شد.
 سال 1384 در کنار کیوکوشین، تمرین در رشته کیک بوکس را آغاز کرد.
سال 1388 با رشته مویتای آشنا شد و با جدیت تمرینات آن را در برنامه ورزشی خود گنجاند.





ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code