منطقه 22

63 ســاله پــرجنب و جوش

نویسنده: حمید جعفری
از بچگی دائم در خانه پشتک وارو می‌زد و جست‌وخیزش زیاد بود. از قضا یکی از همسایگانشان در مشهد مربی ژیمناستیک از کار درآمد و بدین‌ترتیب مادر علی اجازه داد تا او آموزش‌های ابتدایی این ورزش را زیر نظر این مربی بیاموزد...
1396/09/14
 از بچگی دائم در خانه پشتک وارو می‌زد و جست‌وخیزش زیاد بود. از قضا یکی از همسایگانشان در مشهد مربی ژیمناستیک از کار درآمد و بدین‌ترتیب مادر علی اجازه داد تا او آموزش‌های ابتدایی این ورزش را زیر نظر این مربی بیاموزد. بعد‌ها که بزرگ‌تر شد تمریناتش را با جدیت بیشتری ادامه داد تا اینکه به عضویت یکی از باشگاه‌های مشهد در آمد. وقتی علی به 19 سالگی رسید خودش یک پا مربی شده بود و در مشهد مسئولیت آموزش بچه‌های بی‌سرپرست را به او سپردند. او آنقدر با آنها تمرین کرد تا تیم بچه‌های بی‌سرپرست را 3 بار به مقام قهرمانی نونهالان در مشهد رساند. بعد‌ها هم در دانشگاه تربیت‌بدنی قبول شد و به تهران مهاجرت کرد. دعوت شدن «علی قربان‌پور» در دهه 40 به تیم‌ملی انگیزه‌اش را برای ادامه این رشته بیشتر کرد و مدرک درجه یک مربیگری خود را از فدراسیون ژیمناستیک تهران دریافت کرد. او که کار‌شناسی ارشد رشته تربیت‌بدنی را دارد در ۶۳ سالگی همچنان به این رشته عشق می‌ورزد و لحظه‌هایش را در کنار نونهالان منطقه‌ در سالن ورزشی‌ محله آزادشهر می‌گذراند.

آموزش رایگان
مربی هم‌محله‌ای این‌گونه صحبت‌های خود را آغاز می‌کند: «ابتدای دهه 60 به منطقه 22 آمدم و مشغول به مربیگری ورزشکاران در رده‌های مختلف سنی شدم. تخصص اصلی‌ام رشته ایروبیک و ژیمناستیک است و در حال حاضر هم در محله آزادشهر زندگی می‌کنم و سالن کوچکی دارم که در آن به نونهالان ژیمناستیک آموزش می‌دهم. منتهی سالن قدیمی من استانداردهای لازم و حرفه‌ای در این زمینه را ندارد و سقفش کوتاه است. چند بار به شهرداری نامه نوشتم و تقاضای سالن بزرگ‌تر با تجهیزات مدرن‌تری کرده‌ام تا چراغ اینجا را روشن نگه دارم اما تاکنون به نتیجه نرسیده‌ام.» او ادامه می‌دهد: «یادم است چند مهمان از کشور روسیه برای تمرین به سالن من آمدند اما موقع تمرین پایشان به سقف سالن خورد و باعث خجالت من شد. آنقدر به ژیمناستیک علاقه‌مندم که حاضرم رایگان با بچه‌ها کار کنم به شرطی که از شهرداری یا تربیت‌بدنی حمایت شوم.»

بی‌انگیزه
«خانواده ما همگی ورزشکارند. همسرم مربی ورزش و هر 4 فرزندم (2 پسر و 2 دختر) به‌صورت حرفه‌ای ورزش می‌کنند.» قربان‌پور با گفتن این حرف‌ها ادامه می‌دهد: «در برخی از خانواده‌ها هنر موروثی است و در خانه ما ورزش. اما این روز‌ها با اینکه در رسانه‌های مختلف در مورد ورزش صحبت می‌شود اما متأسفانه بچه‌های ما نسبت به قبل انگیزه‌شان برای ورزش کردن کم شده است. متأسفانه تنوع سرگرمی‌های امروزی باعث دوری بچه‌ها از ورزش شده. من یادم هست در دهه ۱۳۶۰ وقتی ما برای انجام مسابقات در غرب تهران فراخوان دادیم هزارو800 دانش‌آموز در وزن‌های مختلف ثبت‌نام کردند اما با اینکه در چند سال اخیر رشد جمعیت منطقه بالا بوده، تعداد شرکت‌کننده‌ها در آخرین مسابقات ژیمناستیک حدود ۱۰۰ نفر بود. این آمار به من نشان داد که نگاه پایه‌ای در خانواده‌ها به ورزش ژیمناستیک بسیار کم شده و این یک آسیبی برای ورزش ما محسوب می‌شود.»

ژیمناستیک در منطقه ما
او در ادامه با اشاره به ظرفیت ورزش منطقه می‌گوید: «متأسفانه این ورزش نسبت به سایر رشته‌های ورزشی نه فقط در منطقه ما بلکه در کل ایران مورد حمایت قرار نمی‌گیرد. به همین دلیل در این رشته کمتر مدال کسب می‌کنیم. البته اینها بیانگر این نیست که ما استعداد نداریم اتفاقاً استعدادهای خوبی هم در همین منطقه ما هست اما در این زمینه کمتر سرمایه‌گذاری می‌شود. متأسفانه در منطقه خودمان یک سالن استاندارد با تجهیزات پیشرفته و به‌روز نداریم. به‌طور مثال کشوری مثل اوکراین در چند سال گذشته با سرمایه‌گذاری و برنامه‌ریزی خوب توانسته ژیمناستیک کشورش را به رده‌های بالای قهرمانی جهان برساند.»

پایه تمام ورزش‌ها
ژیمناستیک ورزش خاصی است که اگر بخواهم آن را تعریف کنم در 3 کلمه خلاصه می‌شود: «سرعت، قدرت، انعطاف.» قربان‌پور می‌گوید: «اگر به خوشحالی بعد از گل برخی از فوتبالیست‌ها توجه کرده باشید می‌بینید که پشتک می‌زنند؛ این به‌دلیل تمرینات ژیمناستیکی است که از سن کم انجام داده‌اند. بسیاری از دروازه‌بان‌ها هم سرعت و چابکی خود را مدیون همین رشته هستند. بسیاری از ورزشکاران موفق حرفه‌ای در تمامی رشته‌ها، ابتدا ژیمناستیک، کار کرده‌اند و بعدها وارد رشته اصلی خود شده‌اند. همان‌طور که دوومیدانی مادر ورزش‌ها محسوب می‌شود، ژیمناستیک هم پایه تمام ورزش‌هاست.»

گله از مسئولان منطقه
ما چند سال پیش یک دوره مسابقه ژیمناستیک نونهالان در منطقه برگزار کردیم که در ‌‌نهایت تیمی که من آموزش داده بودم قهرمان جام شد. اما مسئولان حتی در مراسم پایانی مسابقه هم شرکت نکردند و این باعث ناراحتی‌ام شد که مو‌هایم را در راه این ورزش سپید کرده‌ام و اما کسی به کار امثال من اهمیت نمی‌دهد.

رفتار ورزشکارانه پدر
مانی قربان‌پور که متولد ۱۳۶۱ است در یکی از تیم‌های پایتخت به ورزش قایقرانی مشغول است. او در مورد پدرش می‌گوید: «پدرم همیشه از کودکی هنگام تمرین مرا هم با خودش به سالن‌های ورزشی می‌برد تا از نزدیک تمریناتش را ببینم و پا به پای او ورزش کنم. همین‌ها باعث شد خودم هم دنبال ورزش بروم.» او در مورد اینکه چرا ورزش قایقرانی را انتخاب کرده می‌گوید: «به ژیمناستیک علاقه داشتم اما چون ورزش در فضای طبیعی مثل آب را بیشتر دوست داشتم ترجیح دادم این رشته را دنبال کنم.» مانی در مورد پدرش می‌گوید: «روحیه او چه در منزل و چه در بیرون از خانه همیشه ورزشکاری است و پدر همیشه سعی می‌کند تواضع و فروتنی ورزشی‌اش را در برخورد با مردم و شاگردانش حفظ کند.»

سرمایه‌های ملی
فریدون عیوضی یکی از همسایه‌های این ورزشکار ملی در محله آزادشهر است که در مورد قربان‌پور می‌گوید: «علی و من هر دو هم سن‌وسال هستیم و نزدیک به 2 سال است که او را می‌شناسم و با خصوصیاتش آشنا هستم. علی علاوه بر اینکه همسایه خوبی برای من بوده‌ دوست و رفیق خوبی هم هست و به هیچ‌وجه آدمی مادی نیست و در زندگی‌اش همیشه به ارزش‌های معنوی فکر می‌کند. اوکودکان را مثل فرزندانش دوست دارد و از کار کردن با آنها احساس شادمانی می‌کند.» عیوضی در مورد ورزشکاران بازنشسته نیز می‌گوید: «ما باید بیشتر به فکر ورزشکارهای ملی خودمان باشیم و از آنها حمایت کنیم. آقای قربان‌پور و امثال او سرمایه‌های ملی ما هستند که باید از آنها حمایت و قدردانی بشود.»

علی قربان‌پور
36 ساله
کارشناس تربیت‌بدنی و مربی ژیمناستیک
ساکن محله آزادشهر



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code