منطقه 22

65 مدال برگردن مدرس و داور ملی

نویسنده: الهه بصیر
آهن سرد و سنگین را به مصاف طلبیدن، اراده‌ای پولادین و دلی گرم به همتی بلند و پشتکاری خستگی‌ناپذیر می‌خواهد. مهم‌تر از اینها باور داشتن به پیروزی در این ستیز است...
1395/10/14
روزبه جعفری نمین
متولد
1365
فوق لیسانس زبان و ادبیات انگلیسی ،مدرس زبان انگلیسی و داور ملی و مربی پاورلیفتینگ،قهرمان مسابقات کاپ اروپا ومنتخب مسابقات قهرمان جهانی در وزن 75‌کیلوگرم

آهن سرد و سنگین را به مصاف طلبیدن، اراده‌ای پولادین و دلی گرم به همتی بلند و پشتکاری خستگی‌ناپذیر می‌خواهد. مهم‌تر از اینها باور داشتن به پیروزی در این ستیز است. حریف آهنین چنان به گرانی و برتری خود اعتماد دارد که سفت و سخت به جای خود چسبیده و‌گویی خیال ندارد به این راحتی‌ها تکان بخورد. اما عضلات درهم پیچیده و نیروی اراده که هم پیمان می‌شوند، سنگین‌ترین وزنه‌ها را هم یارای ایستادگی در برابر آنها نیست. «روزبه جعفری نمین» پاورلیفتینگ‌ کاری است که بارها و بارها چنین مبارزه‌ای را تجربه کرده و از این رقابت‌ها درس‌های مهمی آموخته است. در این گزارش با او هم کلام شدیم تا این قهرمان و مدال‌آور کشوری را بیشتر بشناسیم.

راه الگوهای کودکی‌ام را ادامه دادم
پدر و مادر نخستین الگوهای پیش روی فرزندانشان هستند که خواسته یا ناخواسته علائق و باورهایشان را به فرزندان منتقل می‌کنند. الگوهای بعدی از تماشای فیلم‌ها و آشنایی با قهرمانان داستان‌ها انتخاب می‌شوند. روزبه هم از این امر مستثنی نیست و در این‌باره می‌گوید: «پدرم یکی از ورزشکاران فعال در رشته شنا و کشتی است. از کودکی هربار قرار می‌شد چند ساعتی وقتم را با پدرم بگذرانم، سر از استخر و گود کشتی در می‌آوردیم. پدرم را می‌دیدم که چطور با آن همه انرژی کار و سختی‌های زندگی را فراموش می‌کند و تن به آب می‌زند یا روی تشک می‌رود و با حریف کشتی می‌گیرد. برایم برد و باخت پدر فرقی نمی‌کرد‌؛ مهم این بود که وقتی ورزش می‌کرد خبری از خستگی نبود. کم‌کم از تماشا کردن خسته شدم. دلم می‌خواست وارد میدان شوم. با شنا شروع کردم و بعد هم وارد گود کشتی شدم. پدرم و جهان‌پهلوان تختی را تصور می‌کردم و دلم می‌خواست ورزشکار شوم.»

آغاز راه و پایان پریشانی‌های مادرم
اسکات پا، پرس سینه و لیفت مهم‌ترین حرکات مهارتی این رشته هستند که همگی فشار زیادی بر ورزشکار وارد می‌کند. فشار مشهودی که به گفته روزبه یک مادر تحمل تماشای آن را ندارد. «درست است که پدر و مادرم همیشه از من حمایت می‌کردند. اما یک وقت‌هایی به دلیل آسیب‌های جدی‌ای که در این رشته گریزی از آن نیست، با مخالفت مادرم مواجه می‌شدم. محکم می‌ایستاد و می‌گفت دیگر دلم نمی‌خواهد ببینم یا حتی بشنوم که آسیب دیده‌ای. نمی‌خواهم ببینم که فشار به این زیادی را تحمل می‌کنی و... تا اینکه در 24 سالگی مدال کشوری این رشته را به دست آوردم. وقتی از مسابقات برگشتم رضایت را از نگاه و صدای مادر حس کردم. راضی شد به اینکه من نتیجه تلاش‌هایم را گرفته‌ام. انگار دوره تازه‌ای برایم شروع شد.»

پهلوانی مهم‌تر از قهرمانی
همه آنهایی که برای ورزش کردن در رشته مورد علاقه‌شان بیش از سایرین وقت می‌گذارند دلشان می‌خواهد روزی را ببینند که به‌عنوان قهرمان و مدال‌آور شناخته شده‌اند. اما این نباید هدف اصلی یک ورزشکار باشد. اینها را روزبه می‌گوید و با تأکید بر اینکه ورزشکار بیش از آرزوی نام‌آوری باید روحیه همنوع دوستی داشته باشد، ادامه می‌دهد: «18 ساله که شدم همزمان برای ثبت‌نام در دانشگاه و باشگاه اقدام کردم. درست در یک روز. چون معتقدم تحصیل و ورزش باید در کنار هم پیش برود تا آن‌طور که باید منجر به موفقیت شوند. هیچ یک را نباید فدای دیگری کرد. خیلی جاها تأثیر آرامشی را که از ورزش کسب می‌کردم روی درس‌ها می‌دیدم و برعکس. اما در تمام این سال‌ها علاوه بر تلاش برای کسب مقام قهرمانی می‌کوشیدم سیرت پهلوانی داشته باشم. مثل همان الگوی دوران کودکی‌ام. همان جهان پهلوان که آوازه جوانمردی و خیرخواهی‌اش را همه شنیده‌اند.»

ز نیرو بود مرد را راستی
خیلی از علاقه‌مندان به رشته پاورلیفتینگ و بادی کلاسیک و شاخه‌های رشته بدنسازی از اینکه با حضور در این رشته می‌توانند اندام پهلوانی داشته باشند و به اصطلاح ظاهر متفاوت‌شان را به رخ هم‌محله‌ای‌ها بکشانند، لذت می‌برند. اما روزبه که این روزها موفق به کسب مقام قهرمانی در وزن 75‌کیلوگرم بزرگسالان شده است، می‌گوید: «به یقین با مبادرت در هر رشته ورزشی بعد از گذشت مدت زمانی متوجه تغییراتی در فرم ظاهری عضلات می‌شوید. این تغییرات در پاورلیفتینگ بیش از سایر رشته‌ها قابل مشاهده است. بله، متأسفانه برخی از افراد به دلیل همین تغییرات ظاهری این رشته را انتخاب می‌کنند، اما برای آنهایی که هدف مهم‌تری دارند مصداق واقعی «ز نیرو بود مرد را راستی...» جریان دارد. یعنی حالا که به نیروی بدنی رسیده‌اند می‌کوشند در راه درست از آن استفاده کنند. من از سال 1390 با مربیگری و راهنمایی جوانان و تشویق به حضورشان در باشگاه به جای ایستادن در کوچه و خیابان و وقت‌گذرانی‌های پوچی که به بیراهه ختم می‌شود، سعی کردم دینم را در قبال نیروی بدنی که کسب کردم ادا کنم. از سال 1393 هم به‌عنوان داور ملی در مسابقات استانی و کشوری فعالیت می‌کنم.»

صبر و برنامه‌ریزی
پاورلیفتینگ از جمله ورزش‌های قدرتی است که نیاز به صبر و پشتکار فراوانی دارد. روزبه هم صبر و برنامه‌ریزی صحیح را مهم‌ترین ارکان موفقیت در این رشته می‌داند و می‌گوید: «در این رشته نمی‌شود یک‌شبه ره صد ساله رفت. سال‌ها زمان می‌برد تا بدن نیرو و توان واقعی را به دست بیاورد. البته خیلی‌ها با استفاده از داروهای نیروزا و یا داروهای شیمیایی که به سرعت فرم اندام‌ها را تغییر می‌دهد، می‌خواهند خیلی زود در این رشته پیشرفت کنند. غافل از اینکه این داروها قدرت کاذب و موقتی به آنها می‌دهد و در ضمن فقط می‌توانند در مسابقات داخلی شرکت کنند. چون در مسابقات جهانی تست موادنیروزا انجام می‌شود و آن موقع است که از دور مسابقات خارج می‌شوند. بهترین کار این است که از ابتدا با صبر و برنامه‌ریزی پیش بروند. برنامه‌ریزی غذایی، استراحت کافی و همچنین تمرین مداوم.»

امکانات ورزشی اندک
می‌گوید: «سال 1390 بود که به این منطقه نقل مکان کردیم. منطقه جدید با سکوت و آرامشی که داشت خیلی زود در دلمان جا باز کرد. خبری از ترافیک و دود و دم مناطق دیگر هم نبود. از آنجاکه باید در کنار تمرینات قدرتی برای ورزش‌های هوازی هم وقت می‌گذاشتم، هوای پاک این منطقه موقعیت مناسب پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری را برایم فراهم می‌کرد. اما جای خالی باشگاه‌ها و فضاهای ورزشی به شدت در این منطقه احساس می‌شود. از این هوای پاک و فضای باز خیلی بهتر و بیشتر می‌شود به نفع ورزش و ورزش‌دوستان استفاده کرد.»

نگاهی کوتاه به کارنامه روزبه جعفری
از سال 1387 که برای نخستین بار در مسابقات پاورلیفتینگ شرکت کرد تاکنون 65 مدال کسب کرده است. از جمله مهم‌ترین مقام‌های این قهرمان هم‌محله‌ای می‌توان به کسب 5 عنوان کشوری، 25 عنوان استانی و 2 مدال قهرمانی تیم نیروی زمینی و قهرمانی تیم ارتش جمهوری اسلامی ایران اشاره کرد.



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code