منطقه 5

ارمغان همدلی

نویسنده: مینا جوانفرد‌
همه چیز از فضای مجازی شروع شد. همان فضایی که برای خیلی‌ها کابوس شده است اما هم‌محله‌ای‌های ما در همین فضای مجازی دورهم جمع شدند تا امکانی برای کمک به نیازمندان ایجاد کنند...
1395/10/20
 همه چیز از فضای مجازی شروع شد. همان فضایی که برای خیلی‌ها کابوس شده است اما هم‌محله‌ای‌های ما در همین فضای مجازی دورهم جمع شدند تا امکانی برای کمک به نیازمندان ایجاد کنند. کارشان را با تهیه جهیزیه برای دختران دم بخت شروع کردند و حالا هفته‌ای یک‌بار دورهم جمع می‌شوند تا برای کارتن‌خواب‌ها و همراهان بیماری که پشت در بیمارستان مانده‌اند غذای گرم آماده کنند. این گروه تلگرامی شاید در ابتدا با10تا15 نفر کارش را شروع کرده باشد اما حالا بیش از 100نفر عضو دارد. هرکسی به اندازه توان و امکاناتش کمک می‌کند، یکی اتومبیل شخصی‌اش را برای انتقال غذاها و کمک‌های مردمی وقف کرده است، دیگری مسافت زیادی را از شهر دیگری می‌آید تا در آشپزی کمک کند، آن یکی وسایل آشپزخانه‌اش را در اختیار این کار قرار می‌‌دهد. خلاصه هر فردی هر‌کاری از دستش برمی‌آید انجام می‌دهد تا در این کار خیر سهیم باشد. ما هم در یکی از روزهایی که مشغول پخت و آماده‌سازی غذا هستند سری به آنها زده‌ایم تا هم خدا قوتی به آنها بگوییم و هم با فعالیتشان بیشتر آشنا شویم.

 از کجا شروع شد؟
دم‌دمای ظهر است. وارد سرای محله بهاران می‌شویم. از آبدارخانه سر و صدایی به گوش می‌رسد. همه برای پخت و آماده‌سازی غذا در اینجا جمع شده‌اند. مریم جابری، که مسئول خانه خدمات اجتماعی‌سرا و‌بانی این کار خیر است به استقبالمان می‌آید. در حالی که پای دیگ خورشت ایستاده و آن را هم می‌زند، از بهانه شروع کار می‌گوید: «گروه ما برای کمک به نیازمندان دورهم جمع شده‌اند. در این راه هم برنامه‌های مختلفی داشته‌ایم. از کمک به دختران دم بخت بگیرید تا تهیه سبد کالا و رساندن آن به دست نیازمندان. روزی به ذهنم رسید که در کنار تهیه سبد کالا، می‌توانیم غذای گرم به دست نیازمندان برسانیم. همیشه در کنار بیمارستان‌های دولتی تعدادی از همراهان بیماران هستند که از شهرستان آمده و جایی برای ماندن ندارند. تصمیم گرفتیم تا جایی که بتوانیم کمکشان کنیم و حداقل با رساندن غذایی گرم به آنها رسم میزبانی را به جا بیاوریم.»

پیشگامان کار خیر
10نفر برای انجام این کار پیشقدم شده‌اند. با اینکه اکثرشان در منطقه ما زندگی می‌کنند اما کسانی هم هستند که از مناطق دیگر و حتی شهر دیگری به اینجا می‌آیند تا در آماده‌سازی غذاها سهم داشته باشند. محمد رضایی، اتومبیلش در اختیار گروه است و غذاها را به دست افراد می‌رساند. مسعود هراتی از منطقه13 به سرای محله بهاران آمده و مسئولیت پخت برنج را برعهده دارد. مهران محمدی هم از شهر قم آمده تا گروه را یاری کند. ترانه غیاثوند و منصوره صفری‌پور خانم‌هایی هستند که در کنار دیگران، مواد اولیه را آماده می‌کنند. یکی از بانیان در این‌باره می‌گوید: «سعی می‌کنیم حداقل هفته‌ای یک‌بار برای کودکان کار، کارتن‌خواب‌ها و همراهان بیمار غذا آماده کنیم. نوع غذا به بودجه‌مان بستگی دارد. یک‌بار لوبیا پلو درست می‌کنیم، یکبار چلو مرغ یا چلو خورشت. اما سعی‌مان را می‌کنیم تا هر دفعه حداقل 200 غذا به دست نیازمندان برسانیم.»

یک نذر دسته جمعی
2ماهی می‌شود که اهالی خیّر محله برای نیازمندان غذای گرم تهیه می‌کنند. به گفته جابری حالا بسیاری از هم‌محله‌‌ای‌ها در این کار خیر سهیمند و تمام هزینه‌های آن از کمک‌های مردم تأمین می‌شود. وی می‌گوید: «از وقتی هم‌محله‌‌ای‌ها متوجه شده‌اند که این کار را انجام می‌‌دهیم خیلی از آنها سعی دارند در این کار خیر مشارکت کنند. کمک‌هایی که می‌شود از هزار تومان تا چند صد هزار تومان متغیر است. البته برخی هم با اهدای ارزاق و مواد خوراکی مانند برنج، روغن، رب، گوشت یا حتی لوبیا و سبزی سرخ شده در این کار خیر شرکت می‌کنند.»
غیاثوند صحبت‌های هم‌محلی‌اش را ادامه می‌دهد و می‌گوید: «با توجه به غذایی که قرار است آماده کنیم هرکسی مسئولیتی را برعهده می‌گیرد. یکی پیاز را در خانه‌اش سرخ می‌کند و یکی حبوبات را پاک می‌کند. خلاصه هر که هرکاری که از دستش بر آید انجام می‌دهد. اینجا کسی برای دیگران تقسیم وظایف نمی‌کند اما همه وظیفه‌شان را می‌دانند و به بهترین شکل آن را انجام می‌دهند.»

غذاهای مهربانی
یک ساعتی به اذان مغرب مانده است. در آبدارخانه بر و بیایی برپاست. بوی برنج دم کشیده همه فضا را پر کرده و اشتها را قلقلک می‌دهد. هرکسی مشغول‌کاری است. یکی ظرف‌ها را می‌چیند، دیگری قاشق و چنگال‌ها را جدا و یکی دیگر زعفران را آماده می‌کند. با وجودی که هوا سرد است اما شوق کمک به همنوعان در این شب‌های زمستان، همه سختی‌ها را از بین برده است. همه کارها با نظم و هماهنگی پیش می‌رود. همه دور دیگ جمع می‌شوند تا کشیدن غذاها را شروع کنند. با برداشتن در دیگ، صدای صلوات در فضا می‌پیچد. کارها از قبل برنامه‌ریزی شده و هرکسی وظیفه‌اش را می‌داند. ظرف‌های غذا دست به دست می‌چرخد تا به صندوق عقب ماشین که جلو در پارک شده برسد. حالا دیگر صدای الله‌اکبر اذان مغرب از مسجد محله به گوش می‌رسد. اتومبیل راه می‌افتد تا غذاها را به دست کسانی که باید، برساند.

تکنولوژی در خدمت کار خیر
پدرام رحمانی، از ساکنان شهرک بهاران است. از 2سال پیش که این گروه تلگرامی راه افتاد در آن عضو شده و امروز هم برای کمک به آماده‌سازی غذاها به سرای محله آمده است. خودش درباره نحوه آشنایی با این گروه می‌گوید: «ساکن این شهرک هستم. با رفت‌وآمد به سرای محله دارم با خانم جابری و فعالیت‌هایش آشنا شدم. خوشبختانه حامیان بسیاری در این راه داریم. عده‌ای حتی اگر توان کمک‌های مالی نداشته باشند در تهیه و پخت غذا یا توزیع غذاها به ما کمک می‌کنند.»

همراه بیمار نباید دغدغه‌ داشته باشد
«شیرین شکوه» از کارمندان سرای محله بهاران است و در این کار مشارکت فعالی دارد. درباره تجربه شرکت در این کار می‌گوید: «وقتی از این کار مطلع شدم، به دوستانم خبر دادم. آنها هم برای مشارکت در این کار اعلام آمادگی کردند. حالا افراد بسیاری در این کار ما را حمایت می‌کنند. هر بار که می‌توانم در این کار شرکت کنم انرژی بیشتری می‌گیرم و در کارم مصمم‌تر می‌شوم. واقعاً حس کمک به همنوع حس قشنگ و خوبی است. اگر هرکسی در این راه قدمی بردارد دیگر کسی که بیماری در بیمارستان دارد، دغدغه‌ای جز بیمارش نخواهد داشت.»





ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code