منطقه 5

ویترین خارجی‌ها نمی‌شویم

نویسنده: مینا جوانفرد
این روزها برای برخی از ما عادت شده که برای خرید محصولات مختلف دنبال یک برند خارجی باشیم. مخصوصاً پوشاک و لباس. دلیلش هم مشخص نیست و معمولاً اگر از ما بپرسند اغلب می‌گوییم که محصول خارجی کیفیت بهتری دارد....
1396/01/28
  این روزها برای برخی از ما عادت شده که برای خرید محصولات مختلف دنبال یک برند خارجی باشیم. مخصوصاً پوشاک و لباس. دلیلش هم مشخص نیست و معمولاً اگر از ما بپرسند اغلب می‌گوییم که محصول خارجی کیفیت بهتری دارد. کافی است فروشنده، نام یک کشور و شرکت خارجی را در توضیح کالا بیاورد تا چشم بسته و بی‌معطلی، آن محصول را بخریم. آن لحظه به این فکر نمی‌کنیم که با خرید هر کالای وارداتی و خارجی ممکن است چند نفر در کشور بیکار شوند یا چند کارخانه، بنگاه اقتصادی و تولیدی به مرز ورشکستگی نزدیک شوند. معمولاً کمی بعد متوجه می‌شویم کالایی را که خریده‌ایم کیفیت مناسبی هم نداشته است. منطقه ما بازارهای منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای کم ندارد. یکی از آنها مرکز خرید تیراژه است که همه آن را با اجناس خارجی و برندش می‌شناسند. اما در این میان استثنایی هم وجود دارد. بین بوتیک‌های شلوغ و پر زرق و برق تیراژه که قدم می‌زنیم فروشگاهی توجهمان را به خود جلب می‌کند. نه برای اینکه مغازه‌اش بزرگ‌تر است یا کالاهای عجیب و غریب می‌فروشد، بلکه به دلیل تابلویی است که پشت ویترین مغازه نصب شده و روی آن نوشته شده است: «تولید ملی، چراغ راه اقتصاد مقاومتی» همین بهانه‌ای می‌شود که دوربین و قلم را برداریم و سراغ این فروشگاه برویم و از کسب و کار آن بیشتر با خبر شویم.

 پوشاک ایرانی حرف ندارد
وارد مغازه که می‌شویم یکی از فروشنده‌ها سرگرم توضیح دادن به چند خریدار است و از مرغوبیت پارچه‌های ایرانی تعریف می‌کند و آن یکی هم مشتری دیگری راه می‌اندازد. در گوشه‌ای منتظر می‌مانیم تا سرشان خلوت شود. وقتی یکی از آنها به سراغمان می‌آید؛ می‌پرسیم: «این مانتوها ترک هستند؟‌» با خنده جواب می‌دهد: «مگر تابلو پشت ویترین را نخوانده‌اید؟ همه این اجناس ایرانی و تولید خودمان هستند.» اینجا فروشگاهی است که سال‌های بسیاری از فعالیتش در تهران و شهرهای دیگر می‌گذرد و به‌عنوان یک عرضه‌کننده پوشاک ایرانی شناخته می‌شود. 23سال پیش که «علیرضا زمردی» وارد این شغل شد همه چیز با الان فرق داشت. از قیمت و مدل‌ها گرفته تا شرایط واردات پوشاک خارجی. زمردی متولد 1358 است و بیش از نیمی از عمرش را در این راه صرف کرده است. خودش در این‌باره می‌گوید: «من سال 1373 به‌عنوان فروشنده و پادو در یکی از مغازه‌های قدیمی میدان هفتم‌تیر مشغول شدم. 14، 15 سال بیشتر نداشتم، تازه پدرم را از دست داده بودم و با راهنمایی دوستانم وارد این کار شدم. آن زمان همه چیز فرق می‌کرد. حتی به مانتو، روپوش می‌گفتند و همان روپوش‌ها هم محدود به چند مدل بود اما با گذشت زمان مانتو به پوشش اصلی بانوان جامعه تبدیل شد و روزبه روز مدل‌هایش تغییر کرد.»

 پیشرو باشیم
صحبت به گذشته‌ها که می‌رسد زمردی از خاطراتش می‌گوید، از کسانی که حامی و پشتیبانش بودند و او را تنها نگذاشته‌اند. می‌گوید: «من سال‌ها پیش با حاج محمود وحدتی، حاج حسین مشهدی و کامبیز مروتی کار کرده‌ام. کسانی که حق پدری برایم داشته‌اند. من از درس و مدرسه فراری بودم ولی حاج محمود مجبورم کرد زمانی که کار می‌کنم، در مدرسه شبانه درس بخوانم. می‌گفت حداقل دیپلمت را بگیر بعد هرکاری خواستی بکن! بعد از مدتی هم که با چند نفر از دوستان تصمیم گرفتیم تولیدی خودمان را راه بیندازیم حامی و پشتیبان ما بودند. به ما یاد دادند که خودمان مد را تولید کنیم و تحت‌تأثیر مدهای بیگانه و فرهنگ غربی نباشیم. در واقع همین چیزهاست که یک تولیدکننده را سر پا نگه می‌دارد. یعنی هم با جامعه پیش برود و هم خودش پیشرو و طراح باشد.»  او در ادامه به شعاری که پشت ویترین مغازه‌اش نصب کرده اشاره می‌کند و می‌گوید: «زمانی که این تابلو را زدیم خیلی‌ها مسخره‌مان کردند اما ما به کاری که می‌کنیم اعتقاد داریم. به همین دلیل اعلام کردیم که جنس ایرانی می‌فروشیم تا هم برای کارگر ایرانی اشتغالزایی کنیم و هم هزینه کمتری را به خریدار تحمیل کنیم. خوشبختانه با استقبال مشتری‌ها هم مواجه شدیم. روزانه حداقل 4تا5 نفر تنها برای گفتن خدا قوت وارد مغازه ما می‌شوند و خیلی‌ها هم با دیدن این تابلو و اطمینان از ایرانی بودن اجناس مشتری‌مان می‌شوند.»

 اشتغالزایی برای 300 نفر
«کاسبی کساد است.» این عبارتی است که زیاد می‌شنویم. به این یکی، 2 سال اخیر هم محدود نمی‌شود؛ همیشه این جمله را از افراد مختلف شنیده‌ایم و خواهیم شنید. اما افرادی هستند که برایشان فرقی نمی‌کند در چه دوره‌ای زندگی می‌کنند، دست به کار می‌شوند تا هم چرخ زندگی خودشان را بچرخانند و هم افراد دیگری را وارد چرخه کار کنند؛ آن هم با همین کار تولید که خیلی‌ها از نچرخیدنش گلایه دارند! حتی برخی از این افراد معتقدند که چیزی به نام بازار کساد معنی ندارد و باید نیازهای روز را شناخت و در مواردی تغییر جهت داد. شاید بگویید اینها شعار است! اما هم‌محلی جوان ما نشان داده که می‌توان در دوره‌ای که همه از اوضاع بد اقتصادی و کمبود شغل گله دارند؛ برای 300نفر اشتغالزایی کرد. از طراح و خیاط و برشکار گرفته تا فروشنده و صندوقدار همه هموطنانی هستند که در تولیدی پوشاک مشغول کار هستند و برای عرضه و تولید یک کالای ایرانی تلاش می‌کنند. زمردی در این‌باره می‌گوید: «وقتی از نیروی جوان و متخصص ایرانی می‌توانیم استفاده کنیم چرا برویم جنس خارجی وارد کنیم که کارگر خارجی و تولید‌کننده خارجی سود ببرد؟ وقتی از کارگر ایرانی که سلیقه و فرهنگ ایرانی را می‌شناسد در کار بهره‌ببریم علاوه بر راحت‌تر شدن روند تولید، رضایت یک خانواده هم جلب می‌شود و این رضایت تأثیر مستقیمی روی زندگی ما دارد.»

از اجناس ایرانی راضی هستم
«اعظم خان بیگی» یکی از اهالی محله پونک است. با او درحالی که مشغول خرید مانتو برای دخترش است، هم صحبت می‌شویم. می‌گوید: «‌بهتر است مغازه‌داران با مشتری روراست باشند و بگویند که اجناس‌شان ایرانی‌اند. آنها باید باور کنند که الان مردم به این یقین رسیده‌اند که در برخی از زمینه‌ها، کالای ایرانی بهتر از جنس مشابه خارجی است. قیمت و کیفیت لباس‌های ایرانی در چند سال اخیر بسیار خوب شده است به همین دلیل نیازی نیست برای فروش بیشتر، برچسب خارجی بر روی لباس‌ها بزنند تا مشتری جذب کنند. ما همه لباس‌هایمان تولید داخل است و تا حالا هم راضی بودیم. اگر کیفیت لباس‌ها بهتر از این شود دیگر کسی به دنبال خرید لباس با مارک خارجی نمی‌رود. با اینکه در نزدیکی محل زندگی‌مان پاساژهای زیادی است اما برای خرید به فروشگاه‌هایی می‌روم که با صداقت کالای ایرانی می‌فروشند. به این‌ترتیب هم از تولیدکننده ایرانی حمایت می‌کنم و هم از فروشنده کالاهای ایرانی. خوشحالم که این فروشگاه هم پوشاک ایرانی عرضه می‌کند و از گفتن آن ابایی ندارد.»



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code