منطقه 7

کلید موفقیت سماجت است

نویسنده: مهشید دهقانیان
سال 1342 رویه‌کوبی مبل را شروع کرده و الان 70 ساله است. 10 ‌ـ 12 سال بیشتر نداشت که با حقوق روزی یک و نیم ریال کارش را با پادویی شروع کرد....
1396/09/12
  سال 1342 رویه‌کوبی مبل را شروع کرده و الان 70 ساله است. 10 ‌ـ 12 سال بیشتر نداشت که با حقوق روزی یک و نیم ریال کارش را با پادویی شروع کرد. یکی از بستگانش استاد این شغل بود، او هم علاقه‌مند می‌شود. 13 سال بیشتر نداشت که پدرش از دنیا می‌رود و ناصرخانی، به‌طور جدی‌تر رویه‌کوبی مبل را دنبال می‌کند. حقوق روزانه‌اش هم کمتر از 2 ریال بوده است. از نیاوران خود را به تجریش می‌رساند و از آنجا هم به چهارراه ولی‌عصر(عج) و بعد هم میدان سپه کارگاه رویه‌کوبی مبل. سرد و گرم روزگار را از همان کودکی چشیده ولی از کوره در نرفته و آنقدر مانده که آب‌دیده روزگار شده و در کارگاهش از آن روزها و راه ورود به این شغل و آینده آن سخن می‌گوید.

6 صبح تا 9 شب
سال‌ها می‌گذرد. شاگرد پادو، برای خودش اوستاکار می‌شود و بعد از 10 سال تصمیم می‌گیرد با اندک پول پس‌اندازش مستقل شود. می‌گوید: «سال 48 کارخانه جمع شد. برای کار به امامزاده حسن می‌رفتم. 5 صبح از شمیران راه می‌افتادم که 8 صبح سر کار باشم. از ساعت 6 عصر تا 9 شب هم اضافه‌کاری می‌کردم. هر 3 روز اضافه کاری، حقوق یک روز کامل را می‌دادند. قدیم وقتی بزرگ‌ترها بچه‌ها را دست اوستا می‌سپردند می‌گفتند استخوانش برای ما گوشتش برای شما! منظورشان این بود که حسابی کار بکشند تا بچه ماهر شود.» به همین سبک کار کرده و البته تا 23 سالگی هم کارفرما او را بیمه نکرد: «وقتی از اداره بیمه سرکشی می‌کردند اوستاکار ما را می‌فرستاد بیرون تا مخفی شویم که مجبور نشود ما را بیمه کند. بعد هم که کارفرما شدم مشکلات دیگری سر راهم قرار گرفت و بعد هم که متوجه شدم بیمه چقدر مهم است و خواستم اقدام کنم سنم از 60 سال گذشته بود و گفتند دیر شده است! اگر کارفرما از ابتدا بیمه‌ام کرده بود این روال ادامه پیدا می‌کرد و الان حقوق بازنشستگی داشتم.» این موارد را با توجه به اینکه یک روز در تقویم به نام بیمه نامگذاری شده عنوان می‌کند.

پشتکار برای تحقق هدف
سال 50، نخستین مغازه رویه‌کوبی مبل در خیابان خواجه نظام راه می‌اندازد. برای گرفتن مجوز هم سختی‌های زیادی کشیده است: «با توجه به اینکه 2 نجاری در این محله بود و اتحادیه رویه‌کوبی و نجارها مشترک است، اتحادیه تأکید داشت که فاصله با آنها باید حداقل 500‌متر باشد. با این شرایط لازم بود تا اول رضایت آنها را جلب کنم و نامه ببرم.» این کار پس از مدتی رفت‌وآمد به نتیجه می‌رسد. از این موضوع به‌عنوان یک نکته مثبت یاد می‌کند: «کار اتحادیه درست بود. فاصله را رعایت می‌کردند تا به کسب و کار کسی خسارت نخورد اما الان چنین چیزی در عمل رعایت نمی‌شود.» معتقد است این شغل هم ورزش است هم درآمد مناسبی دارد: «با توجه به اینکه الان جوانان سراغ این کارها نمی‌آیند، در آینده رویه‌کوب‌های ماهر همیشه مشتری و بازار خود را خواهند داشت.» سال 54 با درآمد همین کار ازدواج می‌کند: «نه ارثیه‌ای داشتم نه کمکی! یک خانه پشت بیمارستان امام حسین(ع) اجاره کرده بودم؛ 5 هزار تومان پول پیش و ماهانه هزار و 200 تومان. 90‌مترمربع بود. بعد از 14 سال خواستم نقل مکان کنم که صاحبخانه پیشنهاد داد خانه را بخرم. با یک میلیون و 400 هزار تومان صاحب یک خانه 90 مترمربعی شدم.» می‌خندد و ادامه می‌دهد: «این مبلغ هم در آن زمان پول کمی نبود. اما برای به دست آوردنش و چرخاندن چرخ زندگی گاهی تا ساعت 2 نیمه‌شب کار می‌کردم.»

با تحصیل وارد شوید!
معتقد است دروغ، برکت را از زندگی می‌برد و طمع و تنبلی را آفت بزرگی می‌داند که این روزها گریبان خیلی از جوان‌ها را گرفته است. برای ورود به این شغل توصیه‌هایی دارد: «آن زمان سواد نداشتیم و شاید سخت‌تر کار را یاد می‌گرفتیم. ابزارآلات هم پیش پا افتاده بود و کار را سخت می‌کرد اما الان شرایط متفاوت و لوازم و ابزار پیشرفته شده و کار را آسان‌تر کرده است. الان فقط یک مشکل بزرگ وجود دارد؛ جوان‌ها همه می‌خواهند دکتر و مهندس شوند. خوب است. اشکالی ندارد. اما مهندسان زیادی داریم که بیکار هستند. من هم معتقدم باید درس خواند و حتی اگر فردی تحصیلکرده وارد شغل رویه‌کوبی شود راحت‌تر کار را یاد می‌گیرد و موفق‌ می‌شود. چه اشکالی دارد یک فرد تحصیل کرده وارد چنین شغل‌هایی شود و با خلاقیت، تحولی در آن ایجاد کند.»

آماده آموزش به علاقه‌مندان
به گفته کاسب قدیمی محله، این کار را می‌توان طی چند ماه یاد گرفت و تا 2‌ـ 3 سال فوت و فنش را آموخت. نگاهش هم به کار طوری است که همه چیز را ساده می‌کند: «این کار یک ورزش است. هیچ آسیبی هم ندارد. از طرف دیگر، رویه‌کوبی یعنی آرایش مبل! از انجامش لذت می‌برید.» هنوز در کارگاهش پنبه و فنر و پوشال برنج به چشم می‌خورد. در این‌باره توضیح می‌دهد: «الان خیلی‌ها بلد نیستند از فنر و پوشال برنج استفاده کنند. فنربندی مهارت خودش را می‌خواهد اما من هنوز این کار را انجام می‌دهم. عمر مبل بیشتر می‌شود.» اگر جوانی علاقه‌مند به این کار باشد آماده است تا آنچه در چنته دارد را آموزش دهد: «فرد پس از اینکه در کارش ماهر شد می‌تواند‌درصدی کار کند. یعنی بدون هیچ سرمایه‌گذاری‌ای، 50‌درصد از سود را داشته باشد. هر جای دیگری هم برای زندگی برود به دردش می‌خورد. اگر هم بخواهد مستقل شود با اجاره یک مغازه و ابزارآلاتی که قیمت زیادی ندارد می‌تواند کارش را شروع کند.»

   مشاور
بیمه اجباری است
همه کارفرمایان صرف‌نظر از اینکه کارگر خود در جایی دیگر کار می‌کند یا بیمه است موظف هستند حق بیمه کارکنان خود را به سازمان تأمین اجتماعی پرداخت کنند. بنابراین پرداخت حق بیمه از چند کارگاه اشکالی ندارد ولی پرداخت نکردن حق بیمه در موعد مقرر مشمول جریمه است. کارگری که در هیئت‌های حل اختلاف شکایت و ادعا کند حقوق ماهانه‌اش پرداخت یا بیمه‌اش رد نشده است باید مدرک ارائه کند تا موضوع رسیدگی شود. اتفاقاً رسیدگی به این موضوع با حساسیت و جدیت انجام و حمایت از شاکی به خوبی انجام می‌شود.
حق بیمه، مبلغی است که کارفرمایان موظفند بابت بیمه کارکنان خود به سازمان تأمین اجتماعی پرداخت کنند. مبلغ حق بیمه ٣٠‌درصد از دستمزد واقعی بیمه شده است که ٢٣درصد آن سهم کارفرما و ٧‌درصد سهم بیمه شده می‌شود. مسئول پرداخت حق بیمه کارفرماست که در صورت پرداخت نکردن به موقع مشمول جریمه خواهد شد. جریمه ماهانه پرداخت نکردن مبلغ حق بیمه ٢‌درصد است و برای ارسال نکردن لیست اسامی کارکنان هم ١٠‌درصد به آن اضافه می‌شود.
اگر سؤال یا مشکلی دارید و می‌خواهید اطلاعات بیشتری به دست بیاورید در منطقه 7 می‌توانید به شعبه 29 در خیابان شریعتی، خیابان ملک مراجعه کنید. شماره تماس شعبه 29، ٧٧٥٣٦٨٧٧ و ٧٧٥٣٤٤٤٠ است.



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code