منطقه 9

بفرمایید افطاری ساده

نویسنده: معصومه ماه پیکر
از ماه رمضان با عنوان ماه مهمانی خدا یاد می‌شود، ماهی که فضیلت کار خیر در آن چند برابر است. در این ماه هرکسی تلاش می‌کند...
1396/03/27
 از ماه رمضان با عنوان ماه مهمانی خدا یاد می‌شود، ماهی که فضیلت کار خیر در آن چند برابر است. در این ماه هرکسی تلاش می‌کند تا به نوعی در کارهای خیر سهیم باشد. عده‌ای با رساندن سبدهای ارزاق به دست نیازمندان و برخی هم با پذیرایی از روزه‌داران در مساجد و بوستان‌ها یا معابر شهر. این روزها اگر سری به گوشه و کنار شهر بزنید افرادی را می‌بینید که با برپایی ایستگاه‌های صلواتی سعی می‌کنند در ثواب افطاری دادن سهیم شوند. جمعی از جوانان محله سرآسیاب با همیاری سرای محله ایستگاهی در مقابل بوستان کوکب در خیابان گزل خو برپا کرده‌اند و در این شب‌ها میزبان روزه‌دارانی هستند که به دلایلی نمی‌توانند سر سفره‌های افطار خانه‌شان حاضر شوند. گزارش زیر حاصل حضور ما در این ایستگاه است.

عاشقانی که پایه کار هستند
با تأکید مقام معظم رهبری برای برپایی افطاری‌های ساده عزم خود را جزم کردند تا با برپایی ایستگاه صلواتی، هم‌محله‌ای‌های روزه‌دار و عابران را مهمان لقمه‌ای نان و پنیر و لیوانی چای کنند. «مهدی شفاهی» یکی از جوانان محله که در برپایی ایستگاه صلواتی به هم‌محله‌ای‌هایش کمک می‌کند، می‌گوید: «از ابتدای ماه رمضان تصمیم گرفتیم با کمک عده‌ای از بسیجیان پایگاه‌های سیدالشهدا(ع)، فاطمه‌الزهرا(س)، مسلم‌بن عقیل(ع)، امام علی النقی(ع) و علی‌بن‌موسی‌الرضا(ع) ایستگاه صلواتی سفره افطاری ساده‌ای برپا کنیم.» از صبح که از خواب بلند می‌شوند هریک به دنبال‌کاری می‌روند و سعی می‌کنند تا قبل از اذان مغرب لقمه‌ها را آماده کنند. شفاهی می‌گوید: «10نفر هستیم. کارها را تقسیم کرده‌ایم و هرکسی وظیفه‌ای دارد. 2ـ3 نفر مسئول سفارش نان‌ و تحویل گرفتن آن هستند. چند نفری هم خرما و پنیر را تهیه می‌کنند. روزهایی که سبزی هم در افطاری داریم عده‌ای از بانوان هم‌محله‌ای مسئولیت پاک کردن و شست‌وشوی سبزی‌ها را برعهده می‌گیرند. خلاصه هریک از اعضا گوشه‌ای از کار را می‌گیرند تا لقمه‌ها به موقع آماده شوند، البته گاهی اوقات هم به همت خیّران و بانیان، آش و عدسی یا شله‌زردی هم به سفره‌مان اضافه می‌شود.»

اهالی و رهگذران بانی می‌شوند
برای سهیم شدن در افطاری ساده پول زیادی لازم نیست، تنها نیت خیر و قلبی بخشنده نیاز است. موتورش را کنار ایستگاه نگه می‌دارد و بسته‌های چای را به دست مسئولان برپایی ایستگاه می‌دهد. ساکن یکی از مناطق مرکزی شهر و برای انجام‌کاری به منطقه آمده است. خود را «مرتضی علوی» معرفی می‌کند. او می‌گوید: «دوست داشتم من هم سهمی از ثواب این کار خیر ببرم.» علوی برگزاری ایستگاه‌های صلواتی را راهی برای فرهنگسازی ساده زیستی می‌داند و در ادامه می‌گوید: «متأسفانه در بسیاری از خانه‌ها شاهد برپایی سفره‌های افطاری رنگین هستیم. این کار نه تنها باعث اسراف می‌شود، بلکه با هزینه این سفره‌ها می‌توان به خانواده‌های نیازمند بسیاری کمک کرد. این سفره‌های ساده به ما یاد می‌دهد که با لقمه‌ای نان و پنیر هم می‌توان افطار کرد.» علاوه بر جوانان محله سرآسیاب اهالی محله و رهگذران هم در تهیه افطاری به ایستگاه کمک می‌کنند. مسئول برپایی ایستگاه می‌گوید: «علاوه بر اهالی، رهگذرانی که از اینجا عبور می‌کنند دوست دارند با کمک‌های نقدی یا اجناسی مانند چای، قند و خرما در این کار خیر سهیم شوند.»

لقمه‌های مهربانی برای پذیرایی از نیازمندان
دقایقی تا اذان مغرب نمانده است. گردانندگان ایستگاه تلاش می‌کنند تا همه چیز را برای پذیرایی از مهمانانشان آماده کنند. «علیرضا زگانی» هم‌محله‌ای 25 ساله در حالی که جعبه‌های حاوی لقمه‌های نان و پنیر را روی میز می‌گذارد، می‌گوید: «از وقتی تصمیم گرفتم در تهیه افطار کمک کنم، اثرات این کار را هر روز در زندگی‌ام می‌بینم.» او در ادامه می‌گوید: «روزهای اول 100 تا 150لقمه درست می‌کردیم. حالا با کمک بانیان تعداد آن به 200 تا 250 لقمه رسیده است.» اینکه در گرمای تابستان 17ساعت هیچ چیز نخوری و ننوشی سخت است، اما این جوان هم‌محله‌ای معتقد است تهیه و آماده کردن وسایل افطار برای رهگذران روزه‌دار باعث می‌شود تا گذر زمان را در طول روز متوجه نشود. «رامین رجبلو» یکی دیگر از جوانان محله سرآسیاب که مسئول تهیه نان‌هاست همچنان که لیوان‌های یکبار مصرف را روی میز می‌چیند در ادامه سخنان هم‌محله‌ای‌اش می‌گوید: «اگرچه خودمان روزه هستیم، اما وقتی لقمه‌های نان و پنیر را به دست روزه‌دارانی که از سفره افطار خانه‌هایشان جا مانده‌اند می‌دهم، احساس آرامش می‌کنم. در میان افرادی که به ایستگاه مراجعه می‌کنند برخی از اهالی محله حضور دارند که ترجیح می‌دهند افطارشان را اینجا باز کنند. عده‌ای هم نیازمندان آبروداری هستند که حتی توان تهیه غذایی ساده را ندارند و با همین لقمه‌های نان و پنیر و خرما افطارشان را باز و خود را سیر می‌کنند.»

دعای خیر روزه‌داران همراه آنهاست
کمتر از 5 دقیقه تا اذان مانده است. حالا دیگر رهگذران پشت سر هم به صف ایستاده‌اند و منتظر اذان هستند تا لقمه‌هایشان را بگیرند. چند کودک 7ـ 8 ساله که همراه مادران خود از پارک بیرون می‌آیند با دیدن لقمه‌ها بی‌توجه به تذکر مادران خود به طرف ایستگاه می‌دوند و از لابه‌لای صف جمعیت برای خود راهی باز می‌کنند. مسئول ایستگاه در حالی که لقمه را به دستان کوچکشان می‌دهد، می‌گوید: «یادتان نرود ما را هم دعا کنید.» صدای اذان به گوش می‌رسد. جوانان بسیجی محله حالا همه برای کمک کنار هم ایستاده‌اند. لقمه نانش را در یک دست می‌گیرد و با دست دیگر لیوانی چای برمی‌دارد. در حالی‌که زیر لب می‌گوید: «خدا خیرتان بدهد، اجرتان با امام حسین(ع)» از لابه‌لای جمعیت آرام بیرون می‌آید و در گوشه‌ای می‌ایستد تا افطارش را بخورد. کنارش می‌ایستم و در حالی که خود را معرفی می‌کنم، نامش را می‌پرسم. خود را «رضا گورابی» معرفی می‌کند و می‌گوید: «همراه دوستانم برای آبیاری فضای سبز به این محله آمده‌ایم.» ساکن محله شادآباد در منطقه 18 است. در حالی که همچنان لقمه‌اش را می‌خورد ادامه می‌دهد: «خدا این جوانان را خیر دهد اگر این لقمه‌ها نبود ناچار بودم افطارم را با کیک و آب باز کنم.» «رحیم جمالی خواه» ساکن 68 ساله محله یکی دیگر از افرادی است که گوشه‌ای ایستاده تا رهگذران لقمه‌هایشان را بگیرند. می‌گوید: «خانه‌ام فاصله چندانی با ایستگاه ندارد. منتظر هستم اگر لقمه‌ای رسید من هم اینجا افطار کنم.» خودرواش را با کمی فاصله از ایستگاه نگه می‌دارد. لقمه‌هایی را که از ایستگاه گرفته به دستان بانوی مسن و جوانی که در ماشین نشسته‌، می‌دهد و سراغ لیوان‌های چای می‌آید. خود را «مرتضی مرادی» معرفی می‌کند. می‌گوید: «به دنبال مغازه‌ای بودم تا آب و بیسکویتی برای افطارمان تهیه کنم. این ایستگاه باعث شد تا با لقمه‌های اینجا افطار کنیم. بانوی مسنی که همراهش است در ادامه سخنان او می‌گوید: «خانه‌مان در محله فلاح قرار دارد، برای‌کاری بیرون بودیم و به سفره افطار خانه نرسیدیم، قسمت بود اینجا افطار کنیم و مهمان این جوانان باشیم. خدا به آنها سلامتی بدهد که فکر روزه‌داران رهگذر هستند.»





ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code