منطقه 9

معلولیت تجسم اراده است

نویسنده: زهرا کریمی
برای دقایقی تصور کنید یکی از اعضای بدنتان مشکل دارد و شما با کمبود یا ناتوانی مواجه هستید. اگر لحظاتی خودتان را به جای یک معلول جسمی‌ـ حرکتی، نابینا و ناشنوا بگذارید، بی‌شک تحمل نخواهید کرد و مانند یک پرنده محبوس در قفس، عرصه برایتان تنگ خواهد شد، اما در گزارش امروز با معلولانی آشنا می‌شویم که کنار ما در کوچه و خیابان‌های همین محله‌ها خانه دارند ...
1396/09/11
  برای دقایقی تصور کنید یکی از اعضای بدنتان مشکل دارد و شما با کمبود یا ناتوانی مواجه هستید. اگر لحظاتی خودتان را به جای یک معلول جسمی‌ـ حرکتی، نابینا و ناشنوا بگذارید، بی‌شک تحمل نخواهید کرد و مانند یک پرنده محبوس در قفس، عرصه برایتان تنگ خواهد شد، اما در گزارش امروز با معلولانی آشنا می‌شویم که کنار ما در کوچه و خیابان‌های همین محله‌ها خانه دارند و هر امکاناتی که ما داریم، آنها هم دارند و چه بسا ما بیشتر. اما آنها هم برای زندگی در این جامعه و رفع نیازهایشان با همان درصد معلولیتی که دارند، برای رسیدن به اهدافشان تلاش کرده و با کسب تخصص و مهارت‌های مختلف برای خودشان درآمدزایی می‌کنند و مهارتشان را به افراد و هم‌محله‌ای‌هایی که از نظر جسمانی و توانی مشکلی ندارند و سالم هستند، آموزش می‌دهند با تعدادی از این افراد آشنا می‌شویم.

فاطمه‌سادات قریشی خامنه:
هر‌‌‌ کاری همت می‌خواهد
مؤسسه خیریه گوهر بینا پاتوقی فرهنگی و هنری است برای همه بانوان محله که هنری دارند یا می‌خواهند هنری را بیاموزند. در بین همه مادران و دختران جوانی که در این مؤسسه رفت‌وآمد دارند، هنرمندی است که قامت‌کوتاه اما دلی بزرگ دارد. «فاطمه سادات قریشی خامنه» با وجود معلولیتش توانسته 2 سال عنوان بانوی کارآفرین برتر را از آن خود کند. قریشی درباره موفقیت‌هایش می‌گوید: «نداشتن قامتی بلند یا دست و پا، دلیلی برای اینکه نتوانی انسان موفقی باشی، نیست. موفقیت به یک کلمه ربط دارد و آن داشتن همت است و بس. اگر کوتاه بودی و همت داشتی، مسیر زندگی‌ات را پیدا می‌کنی. اگر ناشنوا بودی و تلاش کردی می‌توانی استقلال داشته باشی.» وی در ادامه می‌گوید: «من تحصیلاتم را تا مقطع کارشناسی در رشته نقاشی ادامه داده‌ام و در سال‌های 93 و 95 بانوی برتر کارآفرینی در بین سایر معلولان معرفی شدم. اکنون 3 سال است که با توجه به مهارت‌هایم کارگاه چرم‌دوزی و قالیبافی‌ام را راه‌اندازی کرده و هنرجوهای زیادی آموزش داده‌ام. معمولاً هنرجویانم بلند قامتان هستند. به همین خاطر روزهای اول با دیدن مهارت‌هایم تعجب می‌کردند، اما به مرور با پرسیدن سؤال‌هایشان این کنجکاوی از بین رفت.» او اعتقاد دارد می‌تواند هنرش را به تعداد بیشتری هنرجو آموزش دهد. قریشی در این‌باره می‌گوید: «ای کاش سازمانی مثل شهرداری از ما معلولان حمایت جدی کند، به ما فضا برای کار بدهد یا به ما برای تدریس رشته‌های هنری پیشنهاد بدهند. اکنون چند ساعت در هفته‌ به بانوان سرپرست خانوار مؤسسه خیریه گوهر بینا آموزش می‌دهم، بسیاری از آنها با آموختن این هنر توانسته‌اند برای خود درآمد کسب کنند.»

زهرا علیان، هنرمند خیابان توکلی:
راه موفقیت، باور توانایی‌هاست
گوشه‌ اتاق از تابلو و آثار زیبای او پر است. روی هرکدام از آثار برگه‌ای چسبانده شده که قیمت آن اثر است. تک تک تابلوهای معرق و تابلو فرش‌ها برای فروش کنار هم چیده شده و درباره هرکدام که سؤال می‌کنید، با علاقه قیمت می‌دهد و خاطره‌ای تعریف می‌کند. «زهرا علیان» هنرمند 28 ساله محله شمشیری از کودکی معلول جسمی‌ـ حرکتی و ساکن همین محله بوده است. وقتی از او درباره علاقه‌اش می‌پرسم در جوابم می‌گوید: «از کودکی به هنر علاقه داشتم و همیشه دلم می‌خواست بیشتر هنرها را یاد بگیرم. در این سال‌ها گلدوزی، خیاطی، عروسک‌سازی و هر هنری که فکرش را کنید یاد گرفتم، ولی علاقه‌ام به فرشبافی و معرق بیش از دیگر هنرهاست. سال‌هاست که با این هنر خرج زندگی خودم را درآورده‌ام. با تلاش و پشتکار و باور داشتن توانایی‌هایم از عهده مخارج زندگی‌ام برآمده‌ام. تنها راه موفقیت، باور داشتن توانایی‌های خودمان است. این را به دوستان معلولم گفته‌ام و خیلی از دوستان و آشنایان که معلول هم نیستند، معرق آموزش داده‌ام. همین که علاقه‌ای در افراد می‌بینم، معطل نمی‌کنم و آموزش‌ها را از پایه شروع می‌کنم. چندنفر از دوستانم مانند من از آثارشان درآمد دارند و این خستگی تنم را می‌گیرد.» این هنرمند معلول درباره آموزش هنرش به اهالی می‌گوید: «هیچ وقت برای آموزش دادن به کسی نه نگفته‌ام و اگر موقعیتی در یکی از‌ سراهای محله یا هر فضای دیگر پیشنهاد شود، قبول می‌کنم. البته تاکنون به خیلی از اهالی آموزش داده‌ام و حتی مشتری ثابت هم برای آثارم دارم.»

دبیر سابق کانون معلولان منطقه:
همیشه به جلو حرکت کنیم
«مرتضی یاراحمدی» استاد دانشگاه و دبیر سابق کانون معلولان است و بی‌شک جامعه معلولان منطقه با او آشنایی کامل دارند. او در 4 سالی که مسئولیت دبیر کانون معلولان منطقه را به عهده داشت، توانست اقدامات خوبی برای اعضای کانون معلولان انجام دهد و این روزها گاهی دلش برای بودن در کنار کم‌توانان منطقه تنگ می‌شود. او هم مانند دیگر توان‌یابان از مشکلات جسمانی رنج می‌برد. یاراحمدی می‌گوید: «یاد روزهایی که برای معلولان مسابقات ورزشی گروهی برپا می‌کردم، بخیر! البته یکسری برنامه‌های اجرایی دیگر هم برای اعضا با هماهنگی شهرداری اجرا شد که بازخوردهای خوبی داشت.» او می‌گوید: «اگر امکانات و اختیارات در اجرای برنامه‌ها بود، می‌خواستم دانشجویانم را با اعضای کانون معلولان آشنا کنم تا بیشتر قدر سلامتی و داشته‌هایشان را بدانند. به همین خاطر اغلب اوقات در کلاس‌های دانشگاه درباره سلامتی و استفاده بهینه از آن و زمان حرف می‌زنم. خیلی از افراد می‌خواهند بدانند راز موفقیتم برای مبارزه با مشکلات چیست و تنها جوابم به آنها این است که معلولیت بزرگ‌ترین مانع برای رسیدن به هدف است، اما شما مانع ندارید، پس به سمت جلو با تلاش حرکت کنید.»

وحید بهاری، هنرمند و معلول جسمی‌ـ حرکتی:
همت و پشتکار، راز موفقیت من است
هنر با پوست و خونش عجین شده و معلولیتش مانعی برای پیشرفتش به شمار نمی‌رود. او به معلولیت خود توجهی نکرده و از مهارت‌هایش برای داشتن زندگی موفق بهره‌برده است. ایرانسرا چهل پله دارد و «وحید بهاری» در این پنج سالی که در این مجموعه کار می‌کند، هر روز آنها را یکی یکی پشت سر می‌گذارد. بهاری می‌گوید: «این پله‌ها راز موفقیت زندگی‌ام است. بالا رفتن از پله‌ها و پایین آمدن از آنها سراسر درس است. یکی از پاهایم از آن یکی کوتاه‌تر است. به همین خاطر از یک سالگی مشکل جسمی ـ حرکتی دارم، ولی این مشکلات مانعی برای حضورم در اجتماع نشده است. روزهای اول اهالی، هنرجوهایم و حتی همکارانم در ایرانسرا باور نداشتند که بتوانم در این محیط مشغول به کار شوم و اعتقاد داشتند با وجود پله‌های زیاد این مرکز از ادامه فعالیت منصرف می‌شوم، اما با همت و پشتکاری که داشتم هر روز این مسیر را رفتم و برگشتم.» بهاری درباره علاقه‌مندی‌هایش می‌گوید: «تنها تخصص من در زمینه معرق، منبت و پیکرتراشی نیست. ورزش یکی از علاقه‌مندی‌هایم است و به همین خاطر توانسته‌ام در رشته پرورش اندام مسابقات استانی مقام‌های متعددی کسب کنم. ناگفته نماند که مربیگری درجه 2 نجات‌غریق هم دارم.» بهاری در ادامه می‌گوید: «جدا از آنکه هر روز مشغول خلق یک اثر جدید هستم، آموزش به اهالی و علاقه‌مندان، شغلم است و بیشتر هنرجوهایم افراد عادی هستند. آنها با دیدن من به توانایی‌هایشان امیدوار می‌شوند.»
Untitled-2.jpg



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code